Τις ει ρεεε !

Ίντα τραβώ ο μουστερής για την πατρίδα
και τζιριτώ σαν αίγα στη βραχονησίδα;

Τις ει ρεεεεεεεεεεεεεε!

Ελλάδα, Χώρα του Φωτός!

Κόσμος 2006: Έτος Μότσαρτ
Ελλάδα 2006: Έτος Eurovision

Ελλάδα, χώρα του φωτός (!)
του κόσμου αρχή και γυρισμός (έτσι είναι!)
Τόπος που διάλεξε ο Θεóς (αποκλειστικά όμως)

Κάτι τρέχει, πέρα βρέχει (που;)

Έρχεται δύσκολος καιρός (άντε καλέ)
και σου φωνάζει ο ουρανός (δεν ακούω τίποτα)
Κάτσε σκέψου, λογικέψου (γιατιιιιιιιί;)

Τη μια μας παίζουν ροκ, την άλλη τσιφτετέλι (έχω πάθει διχασμό!)
παιδιά το Πλάτωνα και του Αριστοτέλη (είσαι σίγουρος;)
Μας ξεγελάνε με σεκλέτι και μεράκι (δίψασα, λίγο νεράκι)
Πνεύμα αθάνατο, σε τρώγει το σαράκι (ε, τόσα χρόνια θέλει επισκευή!)

Όλα καλά ως εδώ, το «Alla Turca» του κυρ-Αμαντέους όμως θα παίξει ρε παιδιά ή θα τη βγάλουμε και πάλι ξεροσφύρι;

Θα κάνω σούπες για τα λόγια που΄πες

Ε, όχι πια!
Γράφει ο ένας συνταγές στο blog του, γράφει ο άλλος κι εγώ που το έχω το κληρονομικό χάρισμα κάθομαι και τους διαβάζω και μένω απαθής!
Τέλος! Ως εδώ ήταν!
Παίρνω την κατάσταση στα χέρια μου και στέλνω την πρώτη μου συνταγή στο blog μου.
Κάτι Ματζίκες και άλλοι, ας μαζέψουν τις κουτάλες τους και ας κρυφτούν στις κουζίνες τους!
Ξεχάστε τα κεμπάπ και τα πιλάφια που ξέρατε από μένα - όσοι ξέρατε δηλαδή κι εύχομαι να μην είστε και πολλοί - άλλο προς Ανατολή δεν αλληθωρίζω…από εδώ και στο εξής οι αναφορές μου θα είναι στην εξευγενισμένη, δυτική κουζίνα.
Αφορμή στάθηκε ένα πρόσφατα ταξίδι μου στην Βαυαρία.
Η συγκεκριμένη συνταγή αποτελεί ένα πρώτο πιάτο το οποίο απόλαυσα στο πανέμορφο Regensburg, για το οποίο θα πω μια άλλη φορά, όταν θα έχω τα τουριστικά μου κέφια, τώρα δεν προκάνω, για την ώρα θα ναρκισσευτώ με συνταγές, αύριο με υπαρξιακές αναζητήσεις, μεθαύριο με τραγουδάκια και υπαρξιακές αναζητήσεις, παρα-μεθαύριο με συνταγές, υπαρξιακές αναζητήσεις, τα τραγουδάκια δώρο, ε, κάπως έτσι θα κυλήσει ο καιρός, στο κάτω κάτω για τι άλλο είναι ένα blog;
Το πρώτο λοιπόν πιάτο - ίσως και το τελευταίο; - που θα παρουσιάσω στο blog, είναι μια σούπα βελουτέ με βασικό υλικό ένα εξευγενισμένο, αρωματικό υλικό, γνωστό σε όλους μας.

Κουνουπιδόσουπα με αμύγδαλα

· 1 κουνουπίδι μέτριο, τις τούφες εννοείται
· 1 μικρή κούπα με ασπρισμένα αμύγδαλα
· 500 γρ.ζωμό κότας
· μερικές κουταλιές της σούπας αγνό παρθένο ελαιόλαδο
(μην ακούσω για βούτυρο, γιατί εγώ είμαι από την Πελοπόννησο και ξέρω κι από καλό λάδι)
· 1 μικρή κούπα κρέμα γάλακτος
· αλάτι, πιπέρι
· λίγο σχοινόπρασσο (το γνωστό μας καλέ chives που τρώγαμε και στο χωριό μας)

Σοτάρουμε ελαφρώς το κουνουπίδι.
Στη συνέχεια το βράζουμε μέσα στον αλατισμένο ζωμό της κότας μαζί με τα αμύγδαλα.
Αφού βράσουν καλά περνάμε το κουνουπίδι και τα αμύγδαλα από το μπλέντερ.
Αφού γίνουν πολτός τα ρίχνουμε μέσα στο ζωμό, ανακατεύουμε.
Ρίχνουμε λίγες κουταλιές αγνό παρθένο ελαιόλαδο…βέβαια στη Βαυαρία βουτυράκι είχαν βάλει, αλλά εγώ τη θέλω με λάδι, μη το κάνουμε θέμα.
Ρίχνουμε την κρέμα γάλακτος και ανακατεύουμε εκ νέου.
Ρίχνουμε πιπέρι και διακοσμούμε με κομματάκια σχοινόπρασσου,

Αυτό ήταν…μια απλή, γρήγορη και γευστική σούπα εκ Βαυαρίας.
Τώρα ειδικά που κάνει και κρύο είναι ότι πρέπει……αν θέλετε όμως ανοίξτε τα παράθυρα την ώρα που θα βράζετε το κουνουπίδι…είναι κρίμα ο γείτονας να μην απολαύσει το άρωμα της σούπας σας!

Amin Maalouf - Origines

Αναπνέουμε το φως, λαχταράμε τον ουρανό κι όταν χωνόμαστε στη γη σαπίζουμε.
Ο χυμός της γενέθλιας γης δεν ανεβαίνει από τα πόδια μας στο κεφάλι, τα πόδια μας είναι μόνο για περπάτημα.
Για μας, μοναχά οι δρόμοι έχουν σημασία.
Μας συνοδεύουν - από την πενία έως τον πλούτο ή έως μια άλλη πενία, από τη δουλεία έως την ελευθερία ή έως τον βίαιο θάνατο.
Μας υπόσχονται, μας κουβαλούν, μας υποκινούν, ύστερα μας εγκαταλείπουν.
Τότε ψοφάμε, όπως γεννηθήκαμε, στην άκρη ενός δρόμου που δεν επιλέξαμε…

…από το εξαιρετικό «Το χρονικό μιας οικογένειας» (Origines) του Αμίν Μααλούφ (Εκδόσεις Ωκεανίδα).

Του ανθρώπου η φύση...

...λες και μέσα μας τ’ αντίθετα τραβάν
να ψηφίσουνε στο ίδιο παραβάν
ένα αιώνιο Ιησού ή Βαραββάν, του ανθρώπου η φύση...

...για εκείνα τα μικρά, γλυκά, καθημερινά διλήμματα…

Οι Δούλες

Γιατί η παρακμή, η βρωμιά, η μιζέρια κι η βλαστήμια έχουν τελικά μια βαθύτερη γοητεία, όταν αφήνεις την ψυχή σου να κατασπαραχθεί μέσα σε ένα πηχτό σαν μέλι σκοτάδι.

Σχοινοβασία: Ζαν Ζενέ
Μετάφραση: Δημήτρης Δημητριάδης
Σκηνοθεσία: Λευτέρης Βογιατζής
Δούλες & Κυρά: Μπέττυ Αρβανίτη, Μάγια Λυμπεροπούλου, Ρένη Πιττακή

Culture-cious!

Χωρίς εσένα, η ζωή θα είναι
ένα βαρετό σερφάρισμα στο Internet
Χωρίς εσένα, η ζωή θα είναι
αποχαύνωση στον καναπέ
Χωρίς εσένα η ζωή θα είναι
ζαμπόν δίχως λιπαρά
περιοδικά και λόγια ντεκαφεϊνέ...

...και τι να κάνω;
...χμ...νομίζω έχω τη λύση...

Boy boy boy κοίταξέ με
Boy boy boy πως περνάνε
Boy boy boy απ' την άλλη όχθη
Boy boy boy πέρασέ με
Boy boy boy κέρασέ με
Boy boy boy το μεγάλο όχι
Boy boy boy χόρεψέ με
Boy boy boy σβήνουνε και οι έρωτες
άμα γίνουν μόχθοι
Boy boy boy τάχα είσαι αθάνατος
τάχα είναι ο θάνατος
σαν το πρωτοβρόχι…

Boy...Boy...Boy !
...κρίμα το Boy σου καλέ
άντρας δύο μέτρα σαν το κουκλί να ζητιανεύεις το φιλί;

Τς τς τς !

Happy Birthday Mr President

Happy Birthday to you,
Happy Birthday to you,
Happy Birthday Mr President…oh, sorry Armiriki…

Happy Birthday to you!

Armiriki: Thanks Sugar…so touched you remembered me!

Τσιμέντο να γίνει !

Επιτέλους !!!

http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=4666&subid=2&pubid=217781

Echo in the distance...

Πριν ξανανοίξει το παράθυρό μου στο φως και στον καθαρό αέρα για μια εκ νέου δόση χορταστικής φωτοσύνθεσης, κλείνοντας σε αποστειρωμένο σελοφάν τη γοητευτική (;) παρακμή των blogs, ας ρίξω μια Echo in the distance, μπας κι ακούσει κανείς, εδώ, στο μουντό χάραμα του νέου (;) έτους.

Soldier of Fortune και Deep Purple ασφαλώς!

I have often told you stories
about the way
I lived the life of a drifter
waiting for the day
when I’d take your hand
and sing you songs
then maybe you would say
come lay with me love me
and I would surely stay
But I feel I’m growing older
and the songs that I have sung
Echo in the distance
like the sound
of a windmill goin’ ’round
I guess I’ll always be
A soldier of fortune
Many times I’ve been a traveller
I looked for something new
in days of old
when nights were cold
I wandered without you
but those days I thought my eyes
had seen you standing near
though blindness is confusing
it shows that you’re not here
Now I feel I’m growing older
and the songs that I have sung
Echo in the distance
like the sound
of a windmill goin’ ’round

Yes, I can hear the sound
of a windmill goin’ ’round
I guess I’ll always be
A soldier of fortune...

Ελλαδογραία

Τω καιρώ εκείνο ο ακμαιότερος κλάδος της πελασγικής δρυός
εκάλυπτε τρεις οικισμούς πέριξ του μυστηριώδους Βράχου της Ακροπόλεως.
Αλλά μετά τα δραματικά γεγονότα της Μεσοποταμίας, τα οποία οδήγησαν
εις την έξωσιν των πρωτοπλάστων εκ της κοιλάδος του Τίγρεως και
προεκάλεσαν σύγχυσιν εις τας φρένας των ανθρώπων, οι οικισμοί
των Αθηνών ήρχισαν να πληθύνονται παραλόγως.
Αποτέλεσμα υπήρξεν η αλματώδης επέκτασις της πόλεως και η δημιουργία
του λεγομένου άστεως, το οποίο κατά τους αρχαιοπλήκτους ιστορικούς
εμεγαλούργησε και περιεβλήθη την αίγλην της αιωνιότητος.

Επίσκοποι και προεστοί
κατακτητές και στρατηλάτες
επαναστάτες και αστοί
της ιστορίας οι πελάτες.

Αλλά οι αρχαίοι Θεοί, εν τη μερίμνη των δια τα υπόλοιπα πελασγικά
φύλα, απεφάσισαν την βαθμιαία κατάρρευσιν των Αθηνών ως ηγέτιδος
πόλεως και την απαλλαγήν του Ελληνισμού, ως εθνικού πλέον συνόλου,
εκ των κινδύνων του συγκεντρωτισμού. Κατά τους επόμενους μακρούς αιώνας
κατεβλήθησαν αρκεταί προσπάθειαι δια την αναβίωσιν του παλαιού άστεως,
αλλ' αύται απέβησαν άκαρποι. Ευτυχώς δε, διότι κατά την νεωτέραν και σκληροτέραν δοκιμασίαν
του γένους, η εκ νέου κυριαρχία των Αθηνών θα απεδυνάμωνε τας
κορυφάς και τας πεδιάδας της πελασγικής γης,
αι οποίαι διεμόρφωσαν την οριστικήν φυσιογνωμίαν της φυλής και κατηύγασαν
δι' ανεσπέρου φωτός τους ομιχλώδεις ορίζοντας της
περιδεούς ανθρωπότητος.

Στο Σούλι και στην Αλαμάνα
κάναμε φως τη συμφορά
θα μας θυμούνται τάχα μάνα
καμμιά φορά;

Ματαία ελπίς. Ουδείς τους ενεθυμήθη ως ζώσας αιωνιότητας,
ουδείς τους κατενόησεν εις τας πραγματικάς των διαστάσεις. Και αι
Αθήναι, καταστάσαι πρωτεύουσα νεοπαγούς κράτους, ήρχισαν να
προετοιμάζονται δια την εκ νέου απορρόφησιν της ικμάδος του έθνους.
Αλλά η προγονική κληρονομία δεν είχεν εξ ολοκλήρου σπαταληθή και
οι μεταγενέστεροι αδελφοί του μικρού Χορμόπουλου, εκ των Ηπειρωτικών
ορέων και εξ όλων των στενωπών της αθανάτου πατρίδος, διέπλευσαν την
Αχερουσίαν της μοίρας των με την γαλήνην του μαρτυρίου και της θυσίας.
Και τα βαρβαρικά έθνη ηπόρησαν και κατ' ιδίαν εκάγχασαν- ακριβώς όπως
αι Αθήναι.

Χτυπάτε της οργής προφήτες
καμπάνα στην Καισιαριανή
νά 'ρθουν απόψε οι Διστομίτες
νά 'ρθουν κι οι Καλαβρυτινοί
με σπαραγμό κι απελπισία
για τη χαμένη τους θυσία.

Άραγε είναι αληθές ότι η θυσία των απέβη επί ματαίω;
Ουδείς δύναται να αποφανθή μετά βεβαιότητος και ουδείς δύναται να
προεξοφλήση το μέλλον διότι η ιστορία των ανθρώπων είμαι μία
συνεχής παλινδρόμησις. Αλλά με την διαρκώς ογκούμενην υπερτροφίαν της
Αττικής αι προοπτικαί διαγράφονται σκοτειναί. Οι αρχαίοι Θεοί δεν
υπάρχουν πλέον δια να δώσουν την λύσιν, και ούτω, θάττον η βράδιον,
αι Αθήναι θα συγκεντρώσουν εις τους κόλπους των και θα εξαφανίσουν δια
παντός την Ελληνικήν αρετήν, ως ο Κρόνος εις το απώτατον παρελθόν
κατέτρωγε τα ίδια αυτού τέκνα ή ως ο Ήλιος εις το απώτατον μέλλον θα
συγκεντρώσει εις τας αγκάλας του τους πλανήτας του
και θα καταβροχθίσει αυτούς!
Γένοιτο! και εις τους αιώνας των αιώνων αμήν.

Πότε θ' ανθίσουνε τούτοι οι τόποι;
Πότε θα 'ρθούνε κανούργιοι ανθρώποι
να συνοδεύσουνε την βλακεία
στην τελευταία της κατοικία;


...aπό τη δημιουργική συνύπαρξη Χατζιδάκι, Γκάτσου, Θεοδωράκη...