Έρχεται...

«Παλιοί, γνώριμοι πόνοι ή νέα γιορτάσια;
χαρές που έχω χαρή για άγνωστες πίκρες;
τι θάρτει να χουρδίσει την ψυχή μου;»

...έτσι ξαφνικά...
...όπως θα μπαίνει η Άνοιξη...

Dulce Pontes !

Η θεά Dulce επί το έργον!

Δεν πρόκειται απλά για μία τραγουδίστρια, πρόκειται για μια ψυχή, για έναν άνεμο που φυσάει γλυκά πάνω από τις καραβέλες του Ατλαντικού…
Γεννημένη το 1969 στο Montijo, στα περίχωρα της Λισσαβόνας, ξεκίνησε ως ηθοποιός, αργότερα κέρδισε τον Εθνικό διαγωνισμό τραγουδιού και συνέχισε με τα fados, έγινε δε για πρώτη φορά γνωστή στο διεθνές κοινό από μία αξιοπρεπέστατη εμφάνισή της στο διαγωνισμό της…Eurovision (!) το 1991, εκεί όπου πήρε το βραβείο της καλύτερης εμφάνισης.
Η καριέρα της από τότε εκτινάχθηκε.

Σήμερα, η Dulce είναι μια φωνή που σπάει τα σύνορα, κουβαλώντας πάνω της όλη την γλυκιά μελαγχολία και το ταλέντο μιας θαυμάσιας χώρας που λέγεται Πορτογαλλία.

Τυχεροί όσοι την έχουμε παρακολουθήσει ζωντανά, τυχεροί όσοι την απολαμβάνουμε έστω και μέσα από ένα cd της.

Με το βλέμμα κάτω

Σας θυμίζει κάτι η περιοχή της φωτογραφίας;
Όχι;...
...κι όμως...

Οι παροικούντες τη μεγάλη της Ελλάδος πόλη, πιθανόν περνούν συχνά από εκεί.
Συνήθως με το βλέμμα κάτω...
Στην Αθήνα, τα βλέμματα των κατοίκων είναι συνήθως στραμμένα στη γη...
...μόνο οι τουρίστες κοιτούν γύρω και πάνω...
...μόνο αυτοί νιώθουν την ανάγκη να ανακαλύψουν αυτή την πόλη...
...μόνο αυτοί παρατηρούν...

Σήμερα, στην κεντρική αυτή περιοχή δεν βρίσκεις ούτε να παρκάρεις, μα ούτε και να περπατήσεις με ευκολία στα πεζοδρόμιά της, είναι μια περιοχή πολύβουη, πνιγμένη από το μπετόν.
Φαντάζεται κανείς τι θα μπορούσε να υπήρχε εκεί γύρω στα 1860;
Μπορεί κανείς να καταλάβει ποια περιοχή των Αθηνών είναι αυτή;

Να το πάρει το ποτάμι;
Εντάξει λοιπόν, αφού επιμένετε τόσο, εγώ δεν χαλάω χατίρι...

...και το όνομα αυτής...
...ΕΞΑΡΧΕΙΑ...

..περίπου 150 χρόνια πριν...

...τώρα γυρίστε το βλέμμα ξανά προς τα κάτω...
...μας παρατηρούν και οι τουρίστες βλέπετε...

Καρτ Ποστάλ

Όταν ήμουν μικρός έκανα συλλογή από καρτ-ποστάλ.
Θα είχα μαζέψει πάνω από 3000…
…καρτ ποστάλ από όλο τον κόσμο, ταξινομημένες ανά περιοχή, χώρα, ήπειρο, ακόμα δε ταξινομημένες και ανάλογα με την καλλιτεχνική τους αξία, σύμφωνα βέβαια με τα δικά μου μέτρα περί τέχνης και αισθητικής.
Η συλλογή υπάρχει ακόμα παρατημένη σε ένα ντουλάπι…
…καρτ ποστάλ κιτρινισμένες και πολυκαιρισμένες, αλλά πάντα ταξινομημένες ανά περιοχή, χώρα, ήπειρο, μα κυρίως ανάλογα με την καλλιτεχνική τους αξία.
Τότε, η καλλιτεχνική αξία οριζόταν από την πιστότητα του τοπίου στο γυαλιστερό χαρτί, από την ποιότητα του χαρτιού, από τη ζωντάνια των χρωμάτων…
…μια κυρίως ιλουστρασιόν αισθητική.
Οι πολύχρωμες πάνω, οι ασπρόμαυρες κάτω.
Τώρα, η καλλιτεχνική αξία ορίζεται από την κιτρινίλα, την πολυκαιροσύνη, την πατίνα που άφησε πάνω τους ο χρόνος, μα κι από τα μαύρα στίγματα από τα περιττώματα των ζιζανίων του χαρτιού.
…μια θαμπή πλέον αισθητική.
Οι ασπρόμαυρες πάνω, οι χρωματιστές κάτω.
…κι όμως, αυτές οι θαμπές καρτ ποστάλ μου μοιάζουν πλέον τόσο αληθινές, τόσο γήινες…
..τα χρώματα όμως είναι ακόμα εκεί, πάντα παρόντα, εγκλωβισμένα βαθιά μέσα μου…


…στη φωτογραφία μια καρτ ποστάλ από αλλοτινές εποχές…
…η κεντρική πλατεία και το παλιό δημαρχείο του Πύργου…

Φάτε μάτια ψάρια !!!

Τελικά θα το φάω όλο!
Δεν θα αφήσω τίποτα!
Συνταγή όμως δεν έχει.

Εσείς θα με φαντάζεστε την ώρα που θα το ροκανίζω και θα ξεφεύγει λίγο σιρόπι από τα χείλη μου.
Θα νιώθετε τους γευστικούς μου κάλυκες να παραδίδονται στη γλυκιά του γεύση, θα παραλύετε με τη γλώσσα μου την ώρα που θα τη χτυπούν τα κύματα της ηδονής, θα ανατριχιάζετε με τον κρότο που θα κάνει το πιρούνι καθώς θα βυθίζετε βαθιά μέσα του, θα μισείτε τον ουρανίσκο μου καθώς θα πολτοποιεί αυτό το θεσπέσιο μείγμα.

Δεν θα δείξω λύπηση.
Θα το φάω όλο !!!

Ήπια τα χείλη σου...

Τελευταία, ακούω πολύ μουσική, αγοράζω cd, διαβάζω, γράφω, σκέφτομαι, μαγειρεύω, φωνάζω, χειρονομώ, τσακώνομαι, ερωτεύομαι, παθιάζομαι, παθιάζομαι πολύ!
Αισθάνομαι να βρίσκομαι σε μια δημιουργική αφύπνιση σε όλα τα επίπεδα…
Μυρίζομαι την άνοιξη…
Ανασκαφές σε παλιά βιβλία, σε αγαπημένα cd, χάνομαι μέσα σε μια θάλασσα από σκέψεις, βυθίζομαι μέσα σε ανεξερεύνητους βυθούς, ψάχνοντας αστερίες και κοράλλια και μετά αναδύομαι στην επιφάνεια αφήνοντας τον ήλιο να μου κάψει το πρόσωπο…
…παλιοί σκοποί μου χαϊδεύουν τη γλώσσα…
…εμμονές που ταλαιπωρούν μονίμως τη σύντροφό μου…

Σε ανταπόδοση, της αφιερώνω ένα λατρεμένο τραγούδι του τεράστιου Άκη Πάνου κι ας ελπίζω ότι έτσι θα εξιλεωθώ…

Το ακούσαμε πρώτη φορά από τον Γιώργο Μαρίνο, το ξαναθυμηθήκαμε πρόσφατα από τον Μανώλη Λιδάκη.

Ήπια τα χείλη σου!

Ήπια τα χείλη σου και χάνομαι
ήπια την ίδια τη ζωή,
κάτι γεννιέται το αισθάνομαι
ήπια τα χείλη σου και χάνομαι

Μαρμάρωσε Θεέ μου
το σύμπαν εδώ
μαρμάρωσε εμένα κι εκείνη
Εδώ που γιορτάζει ο έρωτας, μη…
μη σβήσει αυτή η στιγμή…

Λιώνει η ψυχή μου μες στο αίμα σου
γίνεται αθάνατο νερό,
όλος ο κόσμος ένα βλέμμα σου
λιώνει η ψυχή μου μες στο αίμα σου…

Μαρμάρωσε Θεέ μου
το σύμπαν εδώ
μαρμάρωσε εμένα κι εκείνη…

...κι ακόμα να ξεδιψάσω...

...μια ζωή στο πάτωμα...

Αφιερωμένο σε κάτι μοναχικές ψυχές…εκ γενετής.
Αφιερωμένο σε κάτι μεγάλα ρομαντικά παιδιά.
Αφιερωμένο σε κάτι ερωτύλους, μελό, ευσυγκίνητους, ροζ και γλυκανάλατους τύπους σαν και του λόγου μου.

Κραουνάκης, Τριπολίτης, Μοσχολιού.
«Σκουριασμένα Χείλη», 1981.
Κλασσικό πια.

Έλα Μανταλένα μου, έλα καλή μου βάρκα, λίγο ακόμα, φτάνουμε…

Έτσι κι αλλιώς αυτά τα σιχαμένα τα γηρατειά μόνοι μας θα τα περάσουμε, είτε απλά παντρεμένοι, είτε παντρεμένοι με παιδιά, είτε εντελώς μόνοι, απλά πεσμένοι μια ζωή στο πάτωμα…

Έτσι κι αλλιώς…

Η ζωή σου έτσι κι αλλιώς
κούφιο κόκαλο και φαγωμένος σκελετός
η ζωή σου εδώ κι εκεί
μαύροι έρωτες και καταδίκη μυστική
η ζωή σου όπου κι αν πας
κρύες κάμαρες κι αποκλεισμένος μαχαλάς

Έτσι κι αλλιώς
σε ξέρουνε δυο τρία άτομα
έτσι κι αλλιώς
πεσμένος μια ζωή στο πάτωμα

Η ζωή σου έτσι κι αλλιώς
τρύπιο γόνατο κι ανάπηρος βηματισμός
η ζωή σου εδώ κι εκεί
απομόνωση στην ίδια σου τη φυλακή
η ζωή σου όπου κι αν πας
άδειο τρίκυκλο και φαγωμένος μουσαμάς

Οι Αλκυονίδες θα ΄ρθουν !

Τι απολαμβάνει κανείς περισσότερο…
Την αναμονή γι αυτό που θα ΄ρθει ή το ίδιο το γεγονός;

Οι Αλκυονίδες και πάλι αργούν, αλλά θα έρθουν!

Χωρίς σαμπάνια, κρασί, ποτό ή καπουτσίνο σε σικ καφέ…

Μόνο με φραπέ…
Φραπέ σκέτο με γάλα κι ένα χαμόγελο μέχρι τ΄αφτιά…
Χωρίς γυαλιά ηλίου, τα μάτια ίσια στο φως…

...με ανοιχτό πουκάμισο και σηκωμένα τα μανίκια…

…με ένα φραπέ στο χέρι…

Καλημέρα

...just baby kiss me, kiss me...

Fly me to the moon
and let me play among the stars
let me see what spring is like
on Jupiter and Mars
In other words hold my hand
In other words darling kiss me...

…κι εγώ σου υπόσχομαι ότι θα ετοιμάζω κάθε πρωί τα σκουπίδια για τον κάδο…
…κι εγώ σου υπόσχομαι ότι θα κατεβάζω το καπάκι της λεκάνης…
…κι εγώ σου υπόσχομαι ότι θα καθαρίζω την κουζίνα μετά το μαγείρεμα…
…κι εγώ σου υπόσχομαι ότι δεν θα ξαναπροσπαθήσω να τραγουδήσω Franky…

…just baby me kiss me, kiss me…

Θα περάσουν οι μέρες...

Θα περάσουν οι μέρες...
...με ένα χαμόγελο-ξυραφάκι Bic θα περιφέρεται μέσα στα κίτρινα φώτα μιας πόλης-κλόουν, ανάμεσα σε ανάλατα γέλια από ξεχαρβαλωμένα ανέκδοτα καλοζωισμένων μικροαστών…
...ξεφτισμένα νύχια βαμμένα κόκκινα...στα χείλη άφιλτρο τσιγάρο, μάτια άδεια...
...η τιράντα του μαύρου κομπινεζόν θα πέφτει χαλαρά πάνω στους ιδρωμένους ώμους της...
...στο περίγραμμα της γύμνιας της, το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον μιας γυναίκας, γυναίκας μόνης...
...ζωγραφισμένες στην ψυχή οι ουλές από τα καρφιά του πόνου, ξαναμμένα στήθη που ζητούν το χάδι το αντρικό...

Θα περάσουν οι μέρες...
...μα εκείνη θα φαντάζει πιο αγία και ξετσίπωτη από ποτέ μέσα στον θρήνο της κόκκινης ζαρτιέρας της, μια υπενθύμιση θηλυκότητας...
...από τους τοίχους θα στάζει φαρμάκι, μοναξιά και καπνός, σώμα προσαραγμένο πλοίο στο θλιβερό διαμέρισμα μιας ξεφτισμένης πολυκατοικίας, πιο θλιβερής κι από μανιάτικο μοιρολόι...

Θα περάσουν οι μέρες...
...κι εκείνη μέσα σε μια κουζίνα πιο μαύρη κι από την κόλαση του Δάντη θα ετοιμάζει τηγανιτές πατάτες κι αυγά μάτια...
...γυναίκα μόνη...γυναίκα-πόνος, γυναίκα...
...σώμα θλιμμένο pulsar πoυ σβήνει, μυρωδιά από μαραμένο στήθος, ξεθυμασμένο μητρικό γάλα και λίγδα από πατάτες...

...γκόμενα, αγία, Μαγδαληνή...

...γυναίκα...

Γυναίκα μόνη...
Θα περάσουν οι μέρες...

Fados

Fados, η μουσική ψυχή της Πορτογαλλίας.
Δύο είναι οι μεγάλες κατηγορίες των fados.
Τα fados της Λισσαβόνας και εκείνα της Coimbra, της σημαντικότερης πανεπιστημιούπολης της Πορτογαλλίας, στο κέντρο της χώρας.
Τα fados της Λισσαβόνας είναι περισσότερο χαρούμενα, της Coimbra (canção de Coimbra) περισσότερο λυπημένα και λυρικά.
Τα τελευταία αναπτύχθηκαν από φοιτητές και ενσωματώνουν στοιχεία από το ιταλικό bel canto, αλλά και από τα πιο αλέγκρα fados της Λισσαβόνας.

Αίσθηση μοναδική τα fados …κι αν η γλώσσα είναι εμπόδιο, η μουσική είναι καράβι και σε ταξιδεύει, πότε σε μέρη μακρινά και πότε μέχρι τα βάθη της ψυχής…

Στη φωτογραφία η ιέρεια των fados: Amalia Rodrigues

Το τραγούδι της θάλασσας

Κάθε φορά που ακούω το Canção Do Mar, νιώθω σαν γλάρος εραστής της θάλασσας, να πετώ ψηλά, πάνω από τον Ατλαντικό…

…όταν ακούω το Canção Do Mar, «το τραγούδι της θάλασσας», από τη φωνή της Dulce Pontes, είναι σα να με παίρνει από το χέρι ένα fados και να μου ψιθυρίζει...

Fui bailar no meu batel
Além do mar cruel
E o mar bramindo
Diz que eu fui roubar
A luz sem par
Do teu olhar tão lindo
Vem saber se o mar terá razão
Vem cá ver bailar meu coração

Χόρευα μέσα στην μικρή μου βάρκα
εκεί, στην άγρια θάλασσα
κι η θάλασσα έκλαιγε μαζί μου
λέγοντας ότι πρέπει να κλέψω
το ασύγκριτο φως
των όμορφων ματιών σου…

Έλα και δείξε μου ότι η θάλασσα έχει δίκιο…
Έλα και δες την καρδιά μου να χορεύει…

Is oria mu

Γιατί έχω πάθει έρωτα μ’ αυτό το Καλαβρέζικο τραγούδι, μπορεί να μου πει κανείς;

E mmu sirni e kardia na su miliso
Fse ci ppu 'vo kratenno 'sti fzixi
Ma su kanoscio fissa 'n’ es ta-ammaddia-mmu
Ce olo to pansieri-mmu tori

Eleune t’ ammaddia-mmu ka se recina
Sto petto mmu grammeni ‘se vasto
Ce passio nifta to mussai-ssu t’ orio
Ess’ ipuno, jelonta, to toro

Ce ‘mpizzikata a fiddha tis kardia
Ce ternasi sto jema-mu vasto
Mia sikka ca mu fei tin amilia
Ste mu skuriazi ammaddia, on e toro

Ce l termasi ce sikka ce l lumera
Mu sizi ghiani esu manexo
Ce quai momento fse su pao rotonta
Sa ‘mbakkao fiuru pu jurei nero

Τηλεφώνησέ μου !

Τηλεφώνησέ μου ίσως νιώθω έτσι κι εγώ (χάλια σου λέω, χάλια)
Τηλεφώνησέ μου ίσως να μας βγει σε καλό (σε καλό; χμμμ…πες κι άλλα, πες κι άλλα)
Τηλεφώνησέ μου, ίσως να΄ μαι αυτό που ζητάς (there´s no doubt)
Τηλεφώνησέ μου έστω κι αν κάποιον άλλον αγαπάς (θα το καταπιώ κι αυτό)

Πάρε με στο τηλέφωνο λιγάκι να τα πούμε (μόνο εμείς οι δυο)
και δώσ' μου ένα ραντεβού, για να συναντηθούμε (επιμένω, μόνο εμείς οι δυο)
Πάρε με στο τηλέφωνο κι απ' το γλυκό σου στόμα (μόνο απ΄το δικό σου)
θέλω ν' ακούσω να μου πεις πως μ' αγαπάς ακόμα (αχχχχ, με έλιωσες)
Να μην ξεχάσεις μάτια μου να μου τηλεφωνήσεις (θα στο θυμίσει άλλος)
γιατί να ξέρεις μια καρδιά στη μέση θα την σκίσεις (σα του μαρουλιού θα την κάνεις)
Έστω κι απ' το τηλέφωνο στείλε μου τα φιλιά σου (μόνο τα δικά σου, επιμένω)
και με τη φαντασία μου θα βρίσκομαι κοντά σου (παρέα θες;)

Σιγά που θα βάλω και τίτλο

...απ΄ ολότελα καλή κι η Παναγιώταινα…

Με το ολότελα δεν είχα ποτέ πρόβλημα.
Η Παναγιώταινα είναι που μου κάθεται στο στομάχι...