Τούτο το καλοκαιράκι...

Τούτο το, μαύρα γλαρά μου μάτια, τούτο το καλοκαιράκι
τούτο το καλοκαιράκι κυνηγούσα ένα πουλάκι

Κυνηγού, μαύρα γλαρά μου μάτια, κυνηγούσα προσπαθούσα
κυνηγούσα προσπαθούσα να το πιάσω δεν μπορούσα

…αααχ, τούτο το καλοκαιράκι κυνηγούσα ένα πουλάκι...

Τ΄είχες Γιάννη, τ΄είχα πάντα!

Χρικτσςςς, τα δάχτυλα των ποδιών χώνονται μέσα στα βότσαλα…
Μπλαφφφ, το νερό χτυπάει τους αστραγάλους….
Τσσσσσςς, ο ήλιος καίει το κορμί…
Μπλουμμμ, βουτιά στα γαλαζοπράσινα νερά…

Ο ήχος της ησυχίας!

Γιαννακηηηηηηηηηηηηηη, έλα εδώ σκασμένο να φας το αυγό σου…
Δεν θέλω μαμά……

Γιαννακηηηηηηηηηηηηηη…
Δεν θέλωωωωωωω….

Γιαννακηηηηηηηηηηηηη, δεν θα το ξαναπώ!!!!
Δεν θέλωωωωω…δεν θέλωωωωωωω…δεν θέλωωωωωωωωωω!!!

Ελα εδώ σου λέω με το καλό, δεν μπορώ να φωνάζω…αααααχχχχχχ, δεν θα σε πιάσω στα χέρια μου βρωμόπαιδο, θα σε σπάσω στο ξύλο!!!

Έλα ρε, βρήκαμε μια ερημική παραλία…τζιτζί!
…ναι, ναι, με τη γυναίκα και τα παιδιά είμαι, θα έρθουν σε λίγο τα πεθερικά και ο κουμπάρος με την οικογένεια, ναι, ναι, θα φέρουν και τα μωρά...
…έλα ρε κι εσύ, εδώ δεν υπάρχει ψυχή, θα έχει μεγάλη φάση!

Γιαννακηηηηηηηηηη, στο είπα παλιόπαιδο, ή θα φας το αυγό σου, ή δεν θα κάνεις μπάνιο....
ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ…ΔΕΝ ΘΕΛΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ…

Θα έρθεις ρε; Θα ψήσουμε και μπριζόλες!
Τι είπεεεεεεεεεες; Δε σε ακούω, δεν έχει καλό σήμα εδώ την τύχη μου...ΤΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ;

Γιαννακηηηηηηηηη...μη πας στα βαθιά, θα σε τσακίσω βρωμόπαιδο!
Γιαννάκηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηη!!!!!!!!!!!!!!!

Ναι, ρε σου λέω, έχει φάση, φέρε και τα παιδιά και τα ανίψια, μη ξεχάσεις και τις ρακέτες!
...μα ναι σου λέω, μόνοι μας είμαστε...
Μόνο ένας μαλάκας κάνει μπάνιο εδώ, ποιος τον χέζει αυτόν, θα φύγει!!!

Μήπως ζούμε σε μια...Prora;

Η Prora είναι ένα ειδυλλιακό μέρος στο νησί Rügen της πρώην Ανατολικής Γερμανίας στα παράλια της Βαλτικής. Διαθέτει μια υπέροχη παραλία πολλών χιλιομέτρων με άμμο και δάση από πεύκα τα οποία φτάνουν μέχρι τη θάλασσα, θυμίζοντας έντονα μεσογειακό τοπίο, αν και η Μεσόγειος βρίσκεται πολλές εκατοντάδες χιλιόμετρα νοτιότερα. Ίχνη ζωής υπάρχουν εκεί τουλάχιστον από την εποχή των Βίκινγκς.

Τίποτα όμως από όλα αυτά, ούτε η ειδυλλιακή της παραλία, ούτε το όμορφο καταπράσινο τοπίο, αλλά ούτε και οι Βίκινγκς δεν ήταν αρκετά για να κάνουν γνωστή την Prora σε ολόκληρη τη Γερμανία, την Ευρώπη και τον κόσμο.

Η συγκρότημα της Prora σχεδιάστηκε ώστε να αποτελέσει το παραθεριστικό κέντρο 20.000 Nazi.
Για την υλοποίηση αυτού του μεγαλεπήβολου σχεδίου και μεταξύ των ετών 1936-39, περίπου 5 χιλιόμετρα κατά μήκος της αμμουδερής παραλίας, χτίστηκαν με βαρύ οπλισμένο σκυρόδεμα, δημιουργώντας έτσι μία μονοκόμματη τσιμεντένια, πολυώροφη κατασκευή, η οποία αποτέλεσε ένα ψηλό τσιμεντένιο φράγμα μπροστά από τη θάλασσα. Το συγκρότημα αποτελείται από 8 ομοιόμορφα κτίρια.
Στα σχέδια υπήρξε ακόμα και η κατασκευή θεάτρου (χωρητικότητας 20.000 θέσεων ενδεχομένως;), πισίνας (αυτή φαντάζομαι θα ήταν κομματάκι μικρότερη) και πολλών άλλων βοηθητικών εγκαταστάσεων.

Η Prora δεν λειτούργησε ποτέ. Ο πόλεμος πρόλαβε την ολοκλήρωση και τη λειτουργία της και έτσι αυτή έμεινε ένα τσιμεντένιο κέλυφος σχεδόν 5 χιλιομέτρων κατά μήκος της παραλίας, χωρίς σώμα και ψυχή.
Οι Σύμμαχοι αγνόησαν την Prora και δεν την βομβάρδισαν. Η Prora έμεινε ανέπαφη και αποτέλεσε καταφύγιο των αμάχων της περιοχής, ενώ αντιθέτως οι βομβαρδισμοί κατέστρεψαν κτίρια μεγάλης αρχιτεκτονικής και ιστορικής σημασίας σε ολόκληρη τη Γερμανία, τα οποία προφανώς για τους Συμμάχους είχαν φαίνεται μεγαλύτερη αξία (είναι γνωστό άλλωστε ότι τα όμορφα κτίρια όμορφα καίγονται, ενώ η ασχήμια της Prora δεν θα δημιουργούσε ίσως το παραμικρό ενδιαφέρον με την καταστροφή της).
Στα χρόνια της πρώην Ανατολικής Γερμανίας η Prora χρησιμοποιήθηκε από τον Στρατό, ενώ σήμερα παραμένει κενή και μη προσβάσιμη, ένα εφιαλτικό μνημείο της ανθρώπινης μεγαλομανίας, αν και κατά καιρούς υπάρχουν σχέδια για την αξιοποίησή της, καθώς έχει χαρακτηρισθεί μνημείο με ιστορική σημασία.

Τι θέλω και καταπιάνομαι σήμερα με την Prora θα μου πει κανείς, αφού εδώ και καιρό μια χαρά ποστάρω για όμορφες παραλίες και εστέτ εστιατόρια.
Καλό ερώτημα.

Η εικόνα της Prora είναι αυτή που μου έρχεται καθημερινά στο μυαλό αντικρίζοντας, τόσο τις άχρωμες, ομοιόμορφες και τσιμεντένιες πόλεις στις οποίες ζούμε, όσο και τις καθημερινές μας συμπεριφορές, τις γεμάτες από ομοιομορφία και έλλειψη φαντασίας.
Ομοιομορφία στον τρόπο με τον οποίο συμπεριφερόμαστε, καθώς πολλές φορές ο μιμητισμός είναι ισχυρότερος από τη διάθεση για πειραματισμούς και διαφοροποίηση, ομοιομορφία στον τρόπο με τον οποίο αντιδρούμε, που κάνουμε διακοπές, που καταναλώνουμε, που μιλάμε, ομοιομορφία ακόμα και στον τρόπο με τον οποίο…μπλογκάρουμε, γιατί εδώ που τα λέμε και το blogging προδίδει συμπεριφορές και προθέσεις.

Η Prora δεν είναι τελικά εκείνο το εφιαλτικό, ομοιόμορφο και μονοκόμματο τσιμεντένιο τέρας στη Βόρεια Γερμανία, η Prora είναι τελικά η καθημερινότητα μας, από την οποία, αν και το θέλουμε, δύσκολα προσπαθούμε να διαφύγουμε…
Η Prora είναι εκείνο το τσιμεντένιο κέλυφος το οποίο μας μαντρώνει και υποτίθεται μας προστατεύει, γιατί να μπαίνουμε τώρα σε ρίσκα…

Η Prora όμως, παρότι είναι εκεί και ατενίζει εκείνη την υπέροχη παραλία της Βαλτικής, είναι σαν να μην υπάρχει, στην πραγματικότητα ποτέ δεν υπήρξε, ακόμα και οι βόμβες την αγνόησαν, δεν έχει ούτε μια στιγμή δόξας να θυμηθεί, θα υπάρχει πιθανόν για πολλά χρόνια ακόμα, κανείς όμως δεν θα την αγγίζει, θα είναι ένα οικοδόμημα ιστορικής σημασίας, αλλά παράλληλα και ένα κατασκεύασμα αμφίβολης μελλοντικής αξίας…

Αλήθεια, πόσοι τελικά γνωρίζουν την δική τους…Prora;

Κι όμως είμαι ακόμα εδώ κι αυτό το καλοκαίρι

- Είμαστε στο Doğatepe και παίρνουμε brunch με θέα τον Βόσπορο.

(Εγώ θα φάω φασολάκια στα γραφείο)

- Είναι υπέροχα, η θέα του Βοσπόρου σου κόβει την ανάσα...

(Στο απέναντι οικόπεδο ρίχνουν μπετά)

- Το απόγευμα θα είμαστε στο Güzelcehisar για καφέ…

(Το απόγευμα θα πάω στον οδοντίατρο)

- Το βραδάκι λέμε για ψάρι στο Mavi Balık…

(Το βραδάκι θα φάμε πίτσα στο μπαλκόνι)

- Μακάρι να ήσουν εδώ!

(Αυτό είναι το κακό, ΕΔΩ ΕΙΜΑΙ!)

Υ.Γ.: Η φωτογραφία από το Doğatepe, ίσως το ωραιότερο καφέ-εστιατόριο του κόσμου! (http://www.dogatepe.com.tr/)

Η πτώση (μπλουμ)

Η πτώση ενίοτε δεν είναι τελικά και τόσο κακό πράμα...

...φτάνει από κάτω να σε περιμένει μια γαλαζοπράσινη αγκαλιά ή τέλος πάντων μια αγκαλιά σκέτη…

Μπλουμ...δροσίστηκα!

Ξέρω τι θα κάνεις φέτος το καλοκαίρι!

Μέσα
1. Ξαπλώστρα, ομπρέλα ρεζερβέ
2. Κινητό, hands free, Bluetooth, I-pod, laptop
3. Παρεό, τάνγκα, μονοκίνι, μαγιώ-οδοντικό νήμα
4. Πρόσφατη χαλάουα, φωτόλυση
5. Γραμμωμένοι κοιλιακοί, μπράτσα, σφριγηλοί γλουτοί
6. Λεύκανση δοντιών
7. Ο CΕΟ και ο CFO
8. Madame Figaro, Marie Claire, The Wall Street Journal
9. Κλειδιά Πόρσε Καγιέν
10. Πετσέτα Missoni
11. Τσάντα Louis Vuitton
12. Freddo caramel machiato

Έξω
1. Ψάθα πλαστική, πολύχρωμη ομπρέλα
2. Χαλαροί κοιλιακοί, κυτταρίτιδα, πεσμένοι πισινοί
3. Τάπερ με κεφτεδάκια, γεμιστά
4. Σαγιονάρα από τη Λαϊκή
5. Πετσέτα Zara
6. Η γιαγιά και ο παππούς με το φανελάκι
7. Ο μπατζανάκης, η θεία Σούλα
8. Κλειδιά Hyundai
9. Φραπόγαλο
10. Κουβαδάκια, φτιαράκια, κατρουλίνι-μωρουλίνι
11. Ρακέτες
12. Περιοδικό «Πίστα»

Ξέχασα κάτι;

Υ.Γ.: Παίζει και αντίθετα ή και με συνδυασμούς

Όμορφα σαν καλοκαίρι...

Καθόμουν στην αυλή του σπιτιού με μια κληματόβεργα στο χέρι δημιουργώντας σχήματα πάνω στο ξεραμένο χώμα.
Ήμουνα δεν ήμουνα στα έντεκα και καθώς το καλοκαίρι είχε ήδη μπει όπως πάντα με φούρια, όλα τα παιδιά της γειτονιάς, μαζευόμασταν στην αυλή του σπιτιού, αρπάζαμε τα ποδήλατα και κατηφορίζαμε προς την παραλία...
Το πρωινό μπάνιο δεν ήταν ποτέ αρκετό, το απογευματινό ήταν πάντοτε το καλύτερο...
...ο ήλιος χανόταν βαθιά στο Ιόνιο και καθώς ο ορίζοντας βαφόταν πορτοκαλί και το υγρό δροσερό αεράκι φοβέριζε τη θάλασσα, ήταν τότε που ήθελες να ορμήσεις μέσα στο νερό, να μετατραπείς σε κουρσάρο των θαλασσών, σε πειρατή, σε θαλασσόλυκο, να σταθείς πάνω στη ράχη των κυμάτων, να βουτήξεις κατόπιν στα βαθιά και να ψάξεις στα βράχια του βυθού για αχινούς και πεταλίδες.

Το καλοκαίρι είναι πάντα σύντομο...
...το καλοκαίρι μοιάζει με ένα παγωτό χωνάκι, το οποίο πριν καλά καλά νιώσεις τη γλύκα του, έχει ήδη τελειώσει...ειδικά όταν είσαι παιδί το καλοκαίρι μοιάζει τόσο σύντομο αλλά και τόσο συγκλονιστικό, όπως και μια βουτιά στα βαθιά για αστερίες και χταπόδια...
...τι να σου κάνουν όμως μερικές εβδομάδες διακοπών, όσο και αν μετρούσαμε τα μπάνια που κάναμε στη θάλασσα, τα παγωτά που τρώγαμε και τις βουτιές που ρίχναμε στα κύματα, λίγο μετά τον Δεκαπενταύγουστο, ο αριθμός τους καθηλωνόταν σε διψήφιο νούμερο και παρά τις φιλότιμες προσπάθειες να αυγατίσουν με κόλπα πονηρά και κλεψίματα στο μέτρημα, πάντοτε, ως δια μαγείας, έβγαιναν λιγότερα από όσα σχεδιάζαμε να κάνουμε στην αρχή του καλοκαιριού...

Όλα εκείνα τα σύντομα καλοκαίρια μετατρεπόμουν σε μικρό εξερευνητή, σε έναν Τομ Σώγιερ...ο χώρος γύρω από το δίπατο σπίτι με το χαγιάτι, τον ξυλόφουρνο δίπλα στην κουζίνα και το κοτέτσι στην πίσω αυλή είχαν ήδη εξερευνηθεί, ένας άλλος κόσμος, όπως εκείνων των γειτονικών αυλών, των γειτονικών δρόμων, των καταπράσινων χωραφιών, τα οποία απλώνονταν γύρω από εκείνο τον εντυπωσιακό μικρόκοσμο των παιδικών καλοκαιρινών μου χρόνων, έπρεπε οπωσδήποτε να εξερευνηθεί.
Τα καλοκαιρινά βράδια κι όταν όλοι πλέον είχαν κοιμηθεί, θυμάμαι ότι άνοιγα εκείνο το παράθυρο το οποίο έβλεπε στην πίσω αυλή, ακουμπούσα τους αγκώνες στο περβάζι, έβαζα τα δύο μου χέρια στο πρόσωπο στηρίζοντας έτσι το κεφάλι μου και άφηνα τα μάτια και τη φαντασία μου να ξεχυθούν, να περιπλανηθούν όσο πιο μακριά γινόταν, πέρα από τα χωράφια με τα ξεραμένα στάχυα, πέρα από τα μποστάνια με τα ζαρζαβατικά και τα καρπούζια, πέρα από τις κόκκινες κεραμοσκεπές των σπιτιών, πέρα από τα αμπέλια και τα κοφίνια με τις σταφίδες και τα κρασοστάφυλα, πιο μακριά ακόμα κι από εκείνο το μεγάλο σπίτι στην άκρη του ορίζοντα, που το είχαν αγκαλιάσει οι ακακίες και οι κισσοί και το οποίο όπως έλεγαν τα παιδιά της γειτονιάς το κατοικούσαν πλέον φαντάσματα, πέρα από όσα μπορούσε ακόμα και η ίδια μου φαντασία να φτάσει...
...κάπως έτσι, με τους αγκώνες στο περβάζι, ονειρευόμουν ταξίδια μακρινά, έφερνα στο μυαλό μου τους σχολικούς άτλαντες και θυμόμουν μέρη εξωτικά για μένα τότε, έβλεπα μπροστά μου τον Πύργο του Άιφελ, τη Γέφυρα του Τάμεση, τον Πύργο της Πίζας, τους ουρανοξύστες της Νέας Υόρκης, δίνοντας όρκο στον εαυτό μου ότι κάποια μέρα θα έκανα τα αδύνατα δυνατά για να τα επισκεφτώ, και έτσι, αφού ψευτοχόρταινα την ακόρεστη φαντασία μου με εικόνες που έπλαθα στο παιδικό μου μυαλό, ξάπλωνα ικανοποιημένος σε ένα ντιβάνι το οποίο ένιωθα να μην με χωρά και να με στενεύει χρόνο με τον χρόνο.

Εκείνο λοιπόν το παράθυρο που έβλεπε στην πίσω αυλή και σε εκείνον τον μαγικό μικρόκοσμο των εξιδανικευμένων παιδικών καλοκαιρινών χρόνων, έκλεινε κάθε χρονιά όλο και πιο δύσκολα, διαταράσσοντας με τον ξερό ήχο του σκουριασμένου του μεντεσέ την ησυχία της νύχτας, το τραγούδι των τζιτζικιών και το κράξιμο της κουκουβάγιας στην απέναντι συκιά, ενώ κάθε χρονιά τα ξύλινα πατώματα του σπιτιού έτριζαν όλο και περισσότερο κι αυτά, αναγκάζοντας κάθε κίνηση του πέλματός μου να μοιάζει με βηματισμό γάτας λίγο προτού χιμήξει στο θύμα της...
...με κινήσεις αιλουροειδούς συνήθιζα κάθε βράδυ να κατεβαίνω την πέτρινη σκάλα, να ανεβαίνω πάνω στο ποδήλατο σαν τον ακροβάτη και με συντροφιά το φεγγάρι, τον έναστρο ουρανό, την υγρασία που νότιζε το δέρμα και με τις μυρωδιές από τα νυχτολούλουδα, έτρεχα προς μια πλίθινη αποθήκη με σανό, στο πίσω μέρος της οποίας κάθε βράδυ δίναμε ραντεβού όλα τα παιδιά της γειτονιάς, καταστρώνοντας σχέδια, άλλοτε για ταξίδια κι άλλοτε για μικρές και μεγάλες σκανταλιές...

- Η Γωγώ δεν ήρθε σήμερα, μήπως δεν κατάφερε να το σκάσει από το παράθυρο;
- Δεν τα έμαθες;
- Τι να μάθω...
- Η Γωγώ σήμερα μπήκε στο νοσοκομείο, η γιαγιά της είπε ότι έχει καρκίνο στα κόκαλα...

Το επόμενο καλοκαίρι έμπαινα στα δώδεκα...
Είχα πλέον μεγαλώσει απότομα, το κρεβάτι πια δε με χωρούσε, το παράθυρο που έβλεπε στην πίσω αυλή άνοιγε με περισσότερη ακόμα δυσκολία, καθώς ο μεντεσές του είχε ήδη ξεχαρβαλωθεί, το φεγγάρι όμως ήταν εκεί, το ίδιο και απαράλλαχτο, εκεί ήταν ακόμα η νυχτερινή αύρα, το τραγούδι των τζιτζικιών, το κράξιμο της κουκουβάγιας πάνω στη συκιά με τα μαύρα ζουμερά της σύκα, το άρωμα από το νυχτολούλουδο και κάπου εκεί ήταν και η Γωγώ, στα όνειρά μας...
Το βράδυ της κηδείας της, μαζευτήκαμε και πάλι πίσω από την αποθήκη με το σανό...ήταν τέλη Αυγούστου, το καλοκαίρι έσβηνε κι εγώ θα επέστρεφα μετά από μερικές ημέρες ξανά στην Αθήνα...οι διακοπές τέλειωναν...
...εκείνο το βράδυ δεν είπαμε πολλά...
...ο Γιώργος είπε ότι θα σταματούσε το σχολείο και θα συνέχιζε σε μια τεχνική σχολή, η Μαρία είπε ότι οι γονείς της είχαν αποφασίσει να φύγουν μόνιμα για την Αυστραλία το φθινόπωρο, ο Δημήτρης είπε ότι αγαπούσε τη Γωγώ και λυπήθηκε πολύ που πέθανε η καημένη, η Ντίνα είπε ότι θα έκοβε μερικά τριαντάφυλλα από τον κήπο τους και θα τα πήγαινε στο μνήμα της, αφού πρώτα όμως γυρίζαμε από το καθιερωμένο πρωινό μας μπάνιο, η Σοφία είπε ότι δεν θα ερχόταν αύριο μαζί μας, γιατί λέει την πονούσε η κοιλιά της και η μαμά της της είπε ότι δεν έκανε να βραχεί, ο Βασίλης είπε ότι και η δική του η κοιλιά πονούσε γιατί είχε φάει πολλά σύκα το απόγευμα, αλλά αυτός δεν ήταν λόγος για να μην πάει στη θάλασσα και ότι όλα τα κορίτσια είναι τελικά μυγιάγγιχτα κι εγώ είπα ότι το ξύλινο παράθυρο της πίσω αυλής χάλασε εντελώς κι ότι ο παππούς μου θα έφερνε αύριο τεχνίτη για να το επισκευάσει, καθώς δεν άντεχε κάθε βράδυ πλέον το τρίξιμο του μεντεσέ...

Κάπως έτσι τέλειωσε και εκείνο το καλοκαίρι, αφήνοντας στο στόμα μια γλυκόπικρη γεύση, μια ημιτελής αίσθηση, όπως άλλωστε όλα τα καλοκαίρια...

...με το πέρασμα των χρόνων εκείνες οι μυστικές συναντήσεις πίσω από την πλίθινη αποθήκη με τον σανό, εξελίχθησαν σε καλοκαιρινά ραντεβού σε θερινά σινεμά, μετατράπηκαν σε εφηβικά πάρτυ, άλλοτε ξέφρενα κι άλλοτε χλιαρά, γλέντια σε τοπικά πανηγύρια, έγιναν έρωτες σε ερημικές παραλίες, έγιναν κόκκινα αλμυρά φιλιά, έγιναν ενωμένα κορμιά κάτω από τον ήλιο του μεσημεριού, έγιναν λόγια γλυκά και πικρά συνάμα υπό το φως της καλοκαιρινής πανσελήνου, έγιναν εξετάσεις, άγχος και ανακούφιση, έγιναν στυφή μυρωδιά ιδρώτα μέσα στα λεωφορεία της γραμμής στο καθημερινό δρομολόγιο: σπίτι-δουλειά, δουλειά-σπίτι, έγιναν αιτήσεις στον προϊστάμενο για θερινή άδεια μετά αποδοχών, έγιναν απλανή βλέμματα στους μποτιλιαρισμένους δρόμους που άχνιζαν από το λιοπύρι, έγιναν αντίσκηνο στην παραλία, rooms to let με πρωινό αλλά κυρίως άνευ, έγιναν λινά ανοιχτά πουκάμισα, σηκωμένα μανίκια, χυμώδη ντεκολτέ, έγιναν τραγούδια με την κιθάρα στα βρώμικα καταστρώματα των πλοίων, ένα μισο-κομμένο κόκκινο καρπούζι στο πιάτο, ένα λιωμένο στα δάχτυλα παγωτό σοκολάτα, μια κερδισμένη παρτίδα τάβλι στο μπαλκόνι, ένας άθλιος φτηνός φραπέ σε κάποιο ΚΤΕΛ, ένας νερωμένος χυμός πορτοκάλι σε κάποια προβλήτα, η ψεύτικη δροσιά από ένα air-condition, μια ξεσκισμένη από γάτες πλαστική σακούλα σκουπιδιών, έγιναν ιδρωμένα βράδια γεμάτα υγρασία σε μια πόλη που κάθε Αύγουστο έμοιαζε να αδειάζει, έγιναν κούραση, σιωπή, μοναξιά, έγιναν αγάπες, χαρές, στεναχώριες, υποσχέσεις...

...κάθε καλοκαίρι αφήνει πάντα πάνω μας μια ανεξίτηλη στάμπα...
...τελικά εκείνο το καλοκαίρι με σημάδεψε περισσότερο από τα άλλα, όχι γιατί η Μαρία θα μετακόμιζε στην Αυστραλία με τους γονείς της και δεν θα την ξανάβλεπα, ούτε επειδή η Γωγώ, αργά ή γρήγορα, θα μετατρεπόταν αναπόφευκτα σε μια γλυκόπικρη ανάμνηση των παιδικών μου χρόνων, αλλά ούτε επειδή για μία ακόμα φορά το μέτρημα στα μπάνια δεν θα ξεπερνούσε το διψήφιο νούμερο...
...περισσότερο από όλα με σημάδεψε η επισκευή εκείνου του παραθύρου και η αντικατάσταση του σκουριασμένου μεντεσέ που δεν θα ξανα-έτριζε τα βράδια...
...ήταν τότε που συνειδητοποίησα ότι τελικά κάθε καλοκαίρι στο χάραμά του, πάντοτε θα μας κλείνει πονηρά το μάτι προσπαθώντας μα μας ξεγελάσει με γενναίες υποσχέσεις, θα θυμίζει ένα πολύχρωμο λουνα παρκ που σε καλεί να μπεις μέσα και να παίξεις ξέφρενα, θα μοιάζει με σειρήνα που σε καλεί προκλητικά στην αγκαλιά της, στο τέλος όμως θα μοιάζει με ένα όμορφο πυροτέχνημα που φώτισε τον ουρανό αλλά στο τέλος έσβησε απότομα, θα μοιάζει με ένα ξεφούσκωτο μπαλόνι γιορτής...

...τα καλοκαίρια τελικά δεν πρέπει να τα εμπιστεύεσαι...
...τα καλοκαίρια θα υπόσχονται πάντοτε πολλά, αλλά στο τέλος θα δίνουν συνήθως λίγα...
...ίσως όμως για αυτό τα καλοκαίρια είναι τελικά τόσο όμορφα...
...είναι όμορφα γιατί μας ξεγελούν σαν τα μικρά παιδιά με τις σκανταλιές τους, είναι όμορφα γιατί κι εμείς τελικά το έχουμε ανάγκη να ξεγελαστούμε, να πιαστούμε σαν το ψάρι στην απόχη...να νιώσουμε παιδιά...