Ο δρόμος δεν έχει τη δική του ιστορία

Μεγαλύτερη ήττα δεν είναι να χάνεις το δρόμο σου προσπαθώντας να αλλάξεις τον κόσμο, πραγματική ήττα είναι να τον βρίσκεις σε έναν καναπέ, αλλάζοντας τελικά με το τηλεκοντρόλ τα κανάλια της τηλεόρασης.

Πόσα δυνατά, εμπνευσμένα μυαλά και πόσες ισχυρές προσωπικότητες, ικανές να εμπνεύσουν, μπορεί να συναντήσει ένας μέσος άνθρωπος σήμερα ώστε να αλλάξει την πορεία του, πόσες ψυχές είναι έτοιμες να ξεφύγουν από τα βαθιά νερά της θάλασσας του «τίποτα», της κατανάλωσης και της επίπλαστης ευζωίας που προβάλλεται ανερυθρίαστα μέσα από την ανίατη τηλεοπτική αισθητική του life style, πόσοι άνθρωποι είναι σήμερα ικανοί να σηκώσουν τα χέρια ψηλά και να αντιδράσουν στη ματαιότητα της απόκτησης όλων και περισσότερων υλικών αγαθών και στη διαμόρφωση ενός έξωθεν επιβαλλόμενου βαρετού καθωσπρεπισμού, μα και πόσους δρόμους μπορούμε τελικά να ανακαλύψουμε και να διαβούμε καθημερινά προσπαθώντας να αλλάξουμε τη ρότα τη ζωή μας;

Ο δρόμος δεν χρειάζεται να έχει καμία τελικά ιστορία …ο δρόμος του καθενός είναι τελικά ένα λευκό χαρτί πάνω στο οποίο μουτζουρώνουμε τη δική μας, προσωπική ιστορία…μέχρι ο δρόμος μας να συναντηθεί με το δρόμο κάποιου άλλου και η προσωπική ιστορία να γίνει κοινή, μέχρι να γίνει διασταύρωση, μπορεί και λεωφόρος...

Ο φάρος

Είχα ξαπλώσει κουρασμένος, άφησα μόνο το βλέμμα μου ελεύθερο, μα εκείνο παρά τις φιλότιμες προσπάθειές μου να μείνει για λίγη ώρα σκόρπιο, υπάκουσε όπως πάντα μόνο στη δική του βούληση και ακολουθώντας μια τεθλασμένη αλλά και προβλέψιμη πορεία, πήγε και καρφώθηκε σ´εκείνο το φωτεινό άνοιγμα που αφήνουν οι πολυκατοικίες του απέναντι δρόμου, καθώς η εικόνα τους «φιλτράρεται» και εξωραΐζεται μέσα από το έγχρωμο φίλτρο της αραχνοΰφαντης κουρτίνας του δωματίου.
Ο ήλιος έδυε, τα μάτια έκλειναν κι αυτά…
Βρέθηκα σε ένα λιβάδι με λουλούδια, ένα λιβάδι που τέλειωνε σε μια απότομη πλαγιά κι από κάτω η θάλασσα, άφησα το βλέμμα μου ελεύθερο να σκορπιστεί, αυτή τη φορά με υπάκουσε κι έτσι απλώθηκε μέσα στην άγρια θάλασσα, βυθίστηκε στους βυθούς κι ανακατεύτηκε με τα παράξενα πλάσματα των θαλασσών, ανέβηκε στα βουνά και μετά απλώθηκε ακόμα περισσότερο κι έγινε σαν τους κόκκους της άμμου που διασκορπίστηκαν σε μια ακτή με κόκκινα κοχύλια...μα πριν διαλυθεί ακόμα περισσότερο σε μικρομόρια μιας απόκοσμης άορατης ύλης, άρχισε ξαφνικά να συμπυκνώνεται και να ξαποσταίνει στα σκαλοπάτια μιας αυλής…

- Να ζεστάνω το φαγητό;
- Τι;
- Που ταξιδεύεις πάλι;
- Στον φάρο…πρέπει να ανάψω τον προβολέα, το καράβι όπου να΄ναι έρχεται!

Αφιερωμένο: www.dieselmusic.se/koop/

Άγραφο χαρτί

- Blanche, δεν χρειάζεται να ανησυχείς άσκοπα, ο χρόνος αυτός θα είναι δικός σου και δικός μας, δεν μπορεί κανείς να μας τον πάρει!
- Jean Paul, πόσο πολύ με καθησυχάζουν τα αποφασισμένα και συνάμα γλυκά σου λόγια, ρίξε μου κρασί να πιω και στρώσε το τραπέζι, βάλε και στο cd player ένα cd να παίζει.
- Blanche, θες ένα Cabernet Sauvignon ή ένα Chardonnay;
- Jean Paul, και η ρετσίνα μια χαρά είναι, έχει στόμα ελαφρύ, υψηλή οξύτητα, μέτριο σώμα που αναδύει πλούσια αρώματα ξύλου καστανιάς και φλούδας αγριοκυπάρισσου, ελαφρές τανίνες και πάνω από όλα, πολύπλοκη, πληθωρική επίγευση από πικραμύγδαλο και τσαπελόσυκο!
- Blanche, τουλάχιστον από μουσική να βάλω ένα adagio του Albinoni ή θα μου ζητήσεις Έφη Θώδη;
- Jean Paul, σήμερα, μια τόσο σημαντική ημέρα για σένα, που ο χρόνος βαραίνει τις πλάτες σου, ωσάν η υδρόγειος βαραίνει τις ωμοπλάτες του δόλιου του Άτλαντα, μάλλον θα ταίριαζε καλύτερα ένας Πορτοκάλογλου.
- Blanche, η επιθυμία σου, μόνο προσταγή είναι για μένα...
- Jean Paul, βάλε το αγαπημένο σου τραγούδι…
- Blanche, μα αυτό είχα σκοπό να κάνω, μόνο στάσου μπροστά από τους λεπτοδείκτες, θέλω στο χρόνο να κάνω botox…

«Είκοσι (x2) χρόνια διαδρομή
και μοιάζουν μόνο μια στιγμή
μια ανάσα, μια γιορτή
κι άντε πάλι απ΄ την αρχή
σαν το άγραφο χαρτί

Κι εκεί που βλέπεις το νησί
και τις φωτιές απ΄ την ακτή
η καταιγίδα θα σε βρει
κι άντε πάλι απ΄ την αρχή
άντε πάλι απ΄ την αρχή
σαν το άγραφο χαρτί

Άντε καρδιά μου, άντε πάλι
πρέπει να μάθεις κάτι πάλι
κάτι καινούργιο, κάτι νέο
κάτι πιο δύσκολο κι ωραίο

Ναι, κάτι δύσκολο κι ωραίο
σε θέλει ακόμα πιο γενναίο
σε θέλει ακόμα πιο γενναίο
κάτι πιο δύσκολο κι ωραίο

Κι εκεί που ήσουν αρχηγός
και τ΄ ουρανού ο εκλεκτός
να ΄σαι πάλι ναυαγός
ένας βασιλιάς γυμνός
ένας βασιλιάς γυμνός
κι άντε πάλι βάλε μπρος…»

- Blanche, να αλλάξω ταχύτητα ή είναι καλά στην 5η;
- Jean Paul, μα υπάρχει πλέον και η 6η!!!

De profundis

- Αγάπη μου, είναι καιρός που νιώθω ένα μεγάλο βάρος να μου πλακώνει την καρδιά, έναν βρόγχο να μου πνίγει το λαιμό…
- Λατρεία μου, τι συμβαίνει; με κάνεις και ανησυχώ.
- Αγάπη μου, είναι καιρός που θέλω να σε ρωτήσω κάτι αλλά διστάζω.
- Λατρεία μου, τι είναι; τι σε βασανίζει; πες μου…ποιο είναι αυτό το δυσβάσταχτο βάρος που σε συνθλίβει σαν το στάρι στη μυλόπετρα;
- Αγάπη μου…ξέρεις…
- Λατρεία μου, όχι δεν ξέρω, πες μου…
- Αγάπη μου…να…το θέμα είναι λεπτό…
- Λατρεία μου, έλα, μη διστάζεις, άνοιξε την καρδιά σου.
- Αγάπη μου…ναι…τώρα που σε κοιτώ κατάματα, τώρα που βλέπω μέσα στα πρασινοτυρκουάζ σου μάτια, που αντανακλούν μόνο αλήθεια και φως, νιώθω ότι ήρθε, ω ναι ήρθε η ώρα να σε ρωτήσω όλα αυτά που τόσο καιρό μου κατατρώγουν τα σωθικά, ωσάν το όρνεο τρώει το συκώτι, το πάγκρεας αλλά και τη σπλήνα του φουκαρά του Προμηθέα…
- Λατρεία μου, ανησυχώ, τι είναι αυτό που σε βασανίζει; Βλέπω το βλέμμα σου καυτό σαν φρέσκια λάβα που κατρακυλά και παρασύρει ότι βρει στο διάβα της, βλέπω την αγωνιώδη ματιά σου να με σφυροκοπά σαν το σίδερο στο πυρωμένο το αμόνι…πες μου λατρεία, πες μου επιτέλους, τι συμβαίνει; - Αγάπη μου, ξέρεις…ήθελα από καιρό να σε ρωτήσω…
- Λατρεία μου, επιτέλους, τι είναι αυτό που σε βασανίζει, εμείς δεν είχαμε ποτέ μυστικά ανάμεσά μας, πες μου σε παρακαλώ, πες μου!
- Αγάπη μου…
- Ναι, έλα…
- Αγάπη μου…
- Ναι, λίγο ακόμα…
- Αγάπη μου, θα το πω
- Επιτέλους λατρεία μου…
- Αγάπη μου, πες μου…
- Ναι;
- Αγάπη μου...που υπηρέτησες τελικά την στρατιωτική σου θητεία;
- ..........................................
- Αγάπη μου γιατί σώπασες; Γιατί μαύρα απειλητικά σύννεφα θόλωσαν το φωτεινό σου βλέμμα; Τι συμβαίνει αγάπη μου; Πες μου, πες μου σε παρακαλώ!
- Λατρεία μου, ξέρεις…
- Αγάπη μου, όχι δεν ξέρω…
- Λατρεία μου, ήταν πολλά χρόνια πριν όταν ένιωσα την ακατανίκητη λαχτάρα να υπηρετήσω την πατρίδα με όλες τις μικρές και τις μεγάλες μου δυνάμεις…
- Είμαι όλη αυτιά αγάπη μου, πες μου...
- Ήταν πρωί του Απρίλη, κοντά στη ροδαυγή, βγήκα να πάρω αγέρα στην ανθισμένη γη…
- Ναι, και τι έγινε εκεί στη ροδαυγή αγάπη μου;
- Εκεί, εκεί, σε εκείνο το ολάνθιστο και πανέμορφο λιβάδι με τις κόκκινες τις παπαρούνες και τα σωμόν τα αγριοκυκλάμινα, ένιωσα την πατρίδα να με καλεί…
- Αγάπη μου, νιώθω ήδη έναν πατριωτικό παλμό να συνεπαίρνει κι εμένα, πες μου κι άλλα, πες μου κι άλλα…
- Σε εκείνο λοιπόν το καταπράσινο λιβάδι, καθώς άκουγα τα πολεμικά αεροσκάφη να πετούν και να σκίζουν τον αγέρα πάνω από το κεφάλι μου, καθώς στο βάθος έβλεπα τις φρεγάτες να αρμενίζουν μέσα στην καταγάλανη θάλασσα και τα πυρά από το παρακείμενο πεδίο βολής να καρφώνονται στους κορμούς των δέντρων, ένιωσα ένα φουρφούρισμα να με κατακλύζει…
- Αγάπη μου, μήπως ήταν από πείνα;
- Μπορεί, εκείνο το πρωινό, είχα φάει μόνο ένα τοστ, αλλά πιότερο ήταν από πείνα πατριωτική, από λαχτάρα να υπηρετήσω με όλες μου τις δυνάμεις την πολυαγαπημένη μου πατρίδα…
- Αγάπη μου, είμαι συγκλονισμένη…
- Λατρεία μου, πόσο σε καταλαβαίνω…
- Αγάπη μου, και ποια απόφαση τελικά πήρες;
- Μα, μόνο αυτή που υπαγόρευε η πατριωτική μου συνείδηση λατρεία μου…
- Με κάνεις και ανατριχιάζω αγάπη μου, νιώθω ότι θα λιποθυμήσω…
- Κρατήσου λατρεία μου, κρατήσου, δεν άκουσες και το καλύτερο…
- Έχει κι άλλο; Δεν ξέρω αν μπορώ να αντέξω τέτοια συγκίνηση αγάπη μου…
- Θα το αντέξεις λατρεία μου…κρατήσου…
- Κρατιέμαι, μόνο λίγο γρήγορα αγάπη μου γιατί σε λίγο βλέπω να χρειάζομαι τουαλέτα…
- Ξέρεις τελικά σε ποιο μέρος αποφάσισα να υπηρετήσω αγάπη μου…
- Πες μου λατρεία μου, τρέμω από την αγωνία…
- Στις Σεϋχέλλες λατρεία μου, στις Σεϋχέλλες!
- ΤΟ ΗΞΕΡΑ αγάπη μου, ΤΟ ΗΞΕΡΑ! Μόνο ένα έχω να πω με δάκρυα στα μάτια! ΕΙΣΑΙ ΗΡΩΑΣ !

2007 Ορθοπεταλιές

Άνετος και καλοντυμένος ποδηλάτης, ποζάρει ευθυτενής και χαλαρός, μπροστά από το νέο του απόκτημα, πανέτοιμος να ξεκινήσει 2007 ορθοπεταλιές, γυμνάζοντας μέση, πόδια και κυρίως γλουτούς.

Με άλλα λόγια, οι γιορτές πέρασαν, οι κώλοι (ξανα) σφίγγουν!