Ζητείται στυλ

Σήμερα ένιωσα ότι δεν είχα αρκετό στυλ και ανέβασα αυτό το post μπας και το τονώσω…
Δεν με βοηθάει και η βαμβακερή κάλτσα Πουρνάρα που έβαλα…
…η Burberry βλέπετε ήταν στα άπλυτα…

Ακούμε ένα Poco Allegretto του Johannes Brahms, Sinfonie Nr.3 op. 90 F-dur, μπας και γίνει τίποτα.

Τρίχες

Αν είσαι άντρας και διαθέτεις πλούσια, μακριά και στιλπνή κώμη, αν τα μαλλάκια σου ανεμίζουν στην τρελή νοτιά και είναι περισσότερο αφάνα ακόμα κι απ΄των ΕΜΟ, αν για την περιποίηση του τριχωτού της κεφαλής σου (κούρεμα, ντεκαπάζ, ισιωτική, βαφή, styling, φορμάρισμα, ξέρεις τώρα εσύ) πληρώνεις μια περιουσία στους Νίκολας και στους Ζωρζ, από τούδε και στο εξής, όχι απλά δεν θα αδειάζει το πορτοφόλι σου (εκτός κι αν επιθυμείς οπωσδήποτε την οικονομική ενίσχυση του συμπαθούς κλάδου των κομμωτηρίων), αλλά αντιθέτως θα μπορείς να βγάλεις λεφτά, πουλώντας μια μικρή τούφα από τα όμορφα μαλλιά σου, έναντι 119.500 δολαρίων, τουτέστιν 83.000 ευρώ περίπου.

Αν σκεφτείς ότι σε αυτούς τους οικονομικά δίσεκτους καιρούς με τα 83 χιλιάρικα:
α) αποκτάς ευρύχωρη ημι-υπόγεια γκαρσονιέρα στην Κυψέλη, την οποία νοικιάζεις σε αλλοδαπούς και καρπώνεσαι το εισόδημα,
β) αγοράζεις φουσκωτό, να σκίζεις κι εσύ τα πέλαγα σαν άλλος Κάπταιν Κουκ, αντί να περιμένεις κάθε χρονιά να σε καλεί ο ξαδερφομπατζανάκης και η κουμπαροσυνυφάδα στο εξοχικό τους στη Σουβάλα,
γ) αγοράζεις ένα Πόρσε Καγιέν να βγάλεις το μάτι του γείτονα, ο οποίος έχει ξεμείνει με το KIA Rio,
δ) αποπερατώνεις το απανωσήκωμα το οποίο έχεις αφήσει εδώ και χρόνια στη μέση για να στεγάσεις το ευοίωνο μέλλον των παιδιών και εγγονιών σου, γιατί εδώ που τα λέμε μπαίνεις και στα χρόνια κι ένα ξεσκάτισμα θα το απαιτήσεις στα γεράματα, με αντάλλαγμα, φυσικά, οροφοδιαμέρισμα με θέα στον ακάλυπτο,
ε) πληρώνεις το M.Sc του βλασταριού σου στην Αγγλία, γιατί με ένα απλό πτυχίο από Ελληνικό ΑΕΙ θα στραβώνεσαι στην ιστοσελίδα του ΑΣΕΠ για καμιά θέση στο Δημόσιο και θα φιλάς κατουρημένες ποδιές για έναν βασικό μισθό με ΙΚΑ,
στ) αποπληρώνεις τα διακοποδάνεια και τα εορτοδάνεια τα οποία έχεις συσσωρεύσει από την εποχή των Antique στην Eurovision,

…τότε μη το σκέφτεσαι καθόλου!

Πάρε την ψιλή τη μηχανή και κάνε το κεφάλι σου γλόμπο!
Κάνε το σκάλπ σου να γυαλίζει πιο πολύ και από μονόπετρο του Cartier!

Μα καλά θα μου πει κανείς, είναι τελικά τόσο εύκολο;
Περίπου.
Απαραίτητη προϋπόθεση είναι να έχεις πλούσιο επαναστατικό παρελθόν και να έχει η κώμη σου οπωσδήποτε μπαρουτοκαπνιστεί από το κουμπούρι του ταξικού αντιπάλου (η συμμετοχή στην Πανσπουδαστική κατά τη διάρκεια των φοιτητικών σου χρόνων, ο Οδηγητής στην κωλότσεπη, το αμπέχονο, το άρβυλο και το ταγάρι δεν αποτελούν επαρκείς προϋποθέσεις).
Αν μάλιστα είσαι και από τη Λατινική Αμερική, έχεις υπάρξει στα νιάτα σου γιατρός, σε έχουν κάνει τραγούδι, μπλουζάκι, σωβρακοφανέλα, κομπινεζόν, στρινγκ, ζαρτιέρα, προφυλακτικό, κούπα του καφέ, φλυντζανάκι του εσπρέσσο, σερβίτσιο για σούσι, ενδεχομένως και χαρτί τουαλέτας ή και σερβιέτα με φτερά προστασίας, αν σκόρπισες ελπίδα και αγωνιστικότητα στα πλήθη, αλλά τελικά πήγες σαν το σκυλί στο αμπέλι ένα πρωί του Οκτώβρη κοντά στη ροδαυγή...αν μετά από όλα αυτά ο θρύλος σου συναγωνίζεται μόνο εκείνον του Μεγάλου Αλεξάνδρου, τότε οι ελπίδες σου είναι πράγματι πολλές.

Βγάλε τις τρίχες σου στο παζάρι τώρα που μπορείς, με την προϋπόθεση βεβαίως ότι το τριχωτό της κεφαλής σου δεν έχει ήδη αποδομηθεί.
Αν βέβαια δεν μπορέσεις εσύ να το κάνεις (γιατί ενδεχομένως σ΄έχουν προ πολλού κουβαλήσει τέσσερις και ο παπάς πέντε και το μόνο το οποίο έχει απομείνει από την πάρτη σου είναι ένα μάτσο αμφισβητούμενα κόκαλα κάπου στην Καραϊβική), μη νοιάζεσαι καθόλου, θα φροντίσουν άλλοι για σένα.
Τα συγκλονιστικά νέα (και η φωτογραφία) στο παρακάτω άρθρο του Reuters:

www.reuters.com/article/oddlyEnoughNews/idUSN2634908320071026?feedType=RSS&feedName=oddlyEnoughNews

Ακούμε Commandante Che Guevara, από την Μαρία Φαραντούρη.

Υ.Γ: Μην το ξαναπώ! Τις τρίχες και τα μάτια σου!

I, me, mine...

Η αγαπητή φίλη Katerina ante Portas με κάλεσε να παίξουμε το παιχνίδι των αγαπημένων αντικειμένων.
Εύκολο, είπα μέσα μου.
Δεν έχω κανένα!
Θα μπορούσα λοιπόν να εμφανίσω μια λευκή εικόνα...χωρίς κανένα σχόλιο...θα με αντιπροσώπευε απολύτως.

Το ερώτημα λοιπόν, ποιά είναι τα αγαπημένα μου αντικείμενα, με παραπέμπει στο ερώτημα, τι θα έπαιρνες μαζί σου σε ένα ερημικό νησί.
Και πάλι θα απαντούσα κανένα και τίποτα.
Μόνο με τους ανθρώπους δένομαι, χαίρομαι με τις χαρές τους και σπαράζω με τον πόνο τους, τα υπόλοιπα είναι απλά βαρίδια.

Παρόλα αυτά, αφού αποφάσισα να παίξω, δεν ήθελα να αναλωθώ σε κλισεδάκια του στυλ:
Τα αγαπημένα μου αντικείμενα είναι τα βιβλία και τα cd.
Αυτά με παραπέμπουν στις ερωτήσεις τις οποίες κάνουν στις υποψήφιες των καλλιστείων:
¨Για πες τε μας νούμερο 6, ποιά είναι τα ενδιαφέροντά σας;
Και η υποψήφια απαντά:
¨Αχ, ξέρετε λατρεύω την κλασική μουσική (εννοεί τον Τσαλίκη βεβαίως) και με χαλαρώνουν οι αρχαίοι συγγραφείς τους οποίους διαβάζω από το πρωτότυπο (εννοεί τα Κλικ που έχουν ξεμείνει στο πατάρι).

Αφού μπήκα λοιπόν στον χορό θα χορέψω και τα αγαπημένα αντικείμενα για σήμερα είναι τα παρακάτω:

1. Καρότο. Εύγευστο και υγιεινό σνακ, πηγαίνει ασορτί με το μαστίγιο, το οποίο όμως εδώ δεν εμφανίζεται, καθώς τη στιγμή της φωτογράφισης δούλευε διπλή βάρδια.
2. Mont Blanc. Από τότε που την άγγιξαν τα ακροδάχτυλά μου και μυρμίγγιασε το κορμί μου από τη χάρη της, ούτε που καταδέχονται πλέον να πιάσουν Bic.
3. Χαϊμαλί. Αγορασμένο πριν από 10 χρόνια από πλανίδιο πωλητή στην Πόλη. Το ίδιο ακριβώς βρήκα και στο Μοναστηράκι. Χαλάλι, τούτο εδώ μυρίζει ακόμα Βόσπορο και εκμέκ καταϊφι.
4. Salvatore Ferragamo. Χωρίς αυτό δεν πάω ούτε μέχρι τον Βασιλόπουλο. Κάλιο χωρίς βρακί παρά χωρίς το Salvatore Ferragamo μου. Τι στα κομμάτια εστέτ είμαι.
5. Κόκκινο τριαντάφυλλο. Προσφάτως κομμένο από την τριανταφυλλιά μου. Είχε δύο, το ένα το άφησα για αυτήν, το άλλο για το βάζο μου.
Η χριστιανική λογική σε πλήρη εφαρμογή.
6. Κρασί. Λευκό, ξηρό και Riesling από την Ρήνο και συγκεκριμένα από τον Μοναστήρι Eberbach. Προσφάτως ξεθαμμένο από το μικρό μου κελάρι, θυμίζει τρελές στιγμές στην Γερμανία.
7. Καλαμάκια για σουβλάκια. (Με αυτό: "τα καλαμάκια", θα πάθουν φρίκη οι Θεσσαλονικείς, αλλά τι να κάνουμε ρε καρντάσια, εμείς εδώ down under έτσι τα λέμε). Καλό το κρασί λοιπόν, αλλά χωρίς το κοψίδι δεν πάει κάτω ξεροσφύρι. Απαραίτητα αντικείμενα για το επικείμενο εστέτ kopsidi-party του Σαββατοκύριακου.

Πετάω την μπάλα κι όποιος την πιάσει!

Νοτιάς

Σήμερα δεν είχα λέξεις να σχηματίσω, δεν είχα νοήματα να εκγυμνάσω…
…μου αρκεί να παρατηρώ τον συννεφιασμένο ουρανό...
...να περιμένω σαν ικέτης τις ψιχάλες της βροχής για να υγράνουν λίγο τις αποξηραμένες προσδοκίες μου, να στριμώχνω τις ανυπεράσπιστες σκέψεις μου μέσα σε ψυχρούς αριθμούς, σε ανυπόμονους στόχους και σε ατσαλάκωτα χαμόγελα…
...να με λερώνει ο Νοτιάς...

Η Δημουλά όπως πάντα τα ¨ζωγραφίζει¨ καλύτερα:

Νοτιάς. Υγρός καιρός αστέγνωτος
Έξω στο πέρασμα του απλωμένες μέρες
Στάζοντας ξημερώνει
Ή κλαίγοντας όπως αρέσκεται να λέει
Περιαυτολογώντας το συνηθέστερο
Κάθε πρωί το φως τα πρώη φύλλα όλα
Οι σιδεριές στου ουρανού τα παράθυρα
Μη και του φύγει η μανιακή
Συνήθεια να υπάρχει
Όλα σα να’ ναι καμωμένα
Από σπυριάρικο νερό
Παλιά αυτό λεγόταν δροσοσταλίδες
Πάχνη πάνω στα φύλλα όλα
Ύστερα μετανομάστηκε υγρασία
Υγρασία
Πονούν θανάσιμα οι αρθρώσεις
Την περισσότερη ώρα μένεις καθηλωμένος
Στην κουνιστή σου μνήμη
Τι έγινε; Έσπρωξες μονολόγους
Αυτήν την κλασική βαριά επίπλωση του χρόνου;
Μήπως σήκωσες γεμάτο το απροχώρητο;
Νοτιάς. Πονούν θανάσιμα τα κόκαλα
Εννοώ εκείνες τις ατομικές μας κρεμάστρες
Να ταξιδεύει ατσαλάκωτο το σχήμα μας
Πλασιέ εδώ εκεί της διάρκειάς μας
Η διάρκειά μας έργο ανεπίγραφο
Περίφημου ανώνυμου διακόπτη
Τύψη επιδερμική της ανυπαρξίας
Ψευδώνυμό της εύηχο πολύ αβανταδόρικο
Όταν πρωτοδημοσιεύει σώματα
μιας εντελώς ατάλαντη ερασιτεχνική αιωνιότης
Η διάρκεια μας: μειοδότης της διάρκειας
Γι’ αυτούς τους πόνους λένε πως δεν υπάρχει
Μια πιο θαυματουργή σκόνη που γινόμαστε

Νύχτες...noir

Όλες τούτες οι βροχερές νύχτες του φθινοπώρου νομίζεις ότι διαθέτουν το μυστήριο ενός καλογυρισμένου αστυνομικού θρίλερ με συναρπαστικό σασπένς, την κινηματογραφική αισθητική του Otto Preminger, τη φετιχιστική εμμονή της παρατήρησης της βροχής καθώς αυτή ρέει στο τζάμι, μια ασαφή υπόσχεση η οποία συνήθως δεν εκπληρώνεται, τους απροσδόκητους αντικατοπτρισμούς των κίτρινων λάμψεων της βρεγμένης πόλης, την δραματική ατμόσφαιρα και τον αδιόρατο κίνδυνο της αστικής μοναξιάς καθώς όλα τούτα αναδύονται συναρπαστικά μέσα από το σκοτάδι, την πυκνή γεύση ενός Lagavulin χωρίς πάγο, ανακατεμένο με την αποπνυκτική κάπνα ενός μπαρ, τη θέρμη μιας αγαπημένης αγκαλιάς κι ενός βιαστικού φιλιού στην εξώπορτα...

...όλες τούτες οι βροχερές νύχτες του φθινοπώρου είναι σαν να σε ταξιδεύουν στην ασπρόμαυρη ατμόσφαιρα μιας ταινίας του ΄50...

...σε ένα film noir με απροσδόκητη πλοκή...

Για τη Ζωή

Η ζωή δεν είναι παίξε-γέλασε
Πρέπει να τηνε πάρεις σοβαρά
Όπως, να πούμε, κάνει ο σκίουρος
Δίχως απ’ όξω ή από πέρα να προσμένει τίποτα
Δε θα’χεις άλλο πάρεξ μοναχά να ζεις.

Η ζωή δεν είναι παίξε-γέλασε
Πρέπει να τηνε πάρεις σοβαρά
Τόσο μα τόσο σοβαρά
Που έτσι, να πούμε, ακουμπισμένος σ’έναν τοίχο
Με τα χέρια σου δεμένα
Ή μέσα στ’ αργαστήρι
Με λευκή μπλούζα και μαύρα ματογυάλια
Θε να πεθάνεις, για να ζήσουνε οι άνθρωποι,
Οι άνθρωποι που ποτέ δε θα’χεις δει το πρόσωπό τους
Και θα πεθάνεις ξέροντας καλά
Πως τίποτα πιο ωραίο, τίποτα πιο αληθινό απ’τη ζωή δεν είναι

Πρέπει να τηνε πάρεις σοβαρά
Τόσο μα τόσο σοβαρά
Που θα φυτεύεις, σα να πούμε, ελιές ακόμα στα εβδομήντα σου
Όχι καθόλου για να μείνουν στα παιδιά σου
Μα έτσι, γιατί το θάνατο δε θα τονε πιστεύεις
Όσο κι αν φοβάσαι
Μα έτσι, γιατί η ζωή θε να βαραίνει πιότερο στη ζυγαριά...

Ποίηση: Nâzim Hikmet
Ελεύθερη Απόδοση: Γιάννης Ρίτσος
Φωτογραφία: Ara Güler

Το καθημερινό μου προσευχητάρι, κολλημένο στο γραφείο, στον υπολογιστή, στη βιβλιοθήκη, στο αυτοκίνητο, ακόμα και στο ψυγείο μαζί με τα ψώνια της εβδομάδας…

…έτσι, για να μην ξεχνιόμαστε…

Ο Πύργος του Άϊφελ και άλλες εξωτικές ιστορίες

Α. Για να επισκεφτεί κανείς τον Πύργο του Αϊφελ αρκεί να ταξιδέψει μέχρι το Παρίσι.
Β. Για να επισκεφτεί κανείς τον Πύργο του Αϊφελ αρκεί να ταξιδέψει μέχρι την Σανγκάη.
Γ. Για να επισκεφτεί κανείς τον Πύργο του Αϊφελ αρκεί να ταξιδέψει μέχρι την Σενζέν (στην Κίνα κι αυτή)
Δ. Για να επισκεφτεί κανείς τον Πύργο του Αϊφελ αρκεί να ταξιδέψει μέχρι το Λας Βέγκας.
Ε. Για να επισκεφτεί κανείς τον Πύργο του Αϊφελ αρκεί να ταξιδέψει μέχρι τα Φιλιατρά.

Η σωστή απάντηση είναι:

1. Μόνο το A
2. Το Α και το B
3. Το Α και το Γ
4. Το Α και το Δ
5. Το Α και το Ε
6. Όλα τα παραπάνω

Το 1 είναι λογικά το σωστό, το 2 και το 3 μοιάζουν με κινέζικο αστείο, το 4 φαίνεται λογικοφανές - μια ακόμα ρέπλικα στον παράδεισο των Καζίνο δεν θα έκανε καμία αίσθηση - το 5 θυμίζει ανέκδοτο με τον Τοτό, το 6 ακούγεται εντελώς παράλογο.

Ποιό είναι λοιπόν το σωστό;

Μα ασφαλώς το παράλογο.
Δηλαδή το 6!

Πύργος του Αϊφελ λοιπόν στο Παρίσι (ο αυθεντικός βεβαίως),
Πύργος του Αϊφελ στο Λας Βέγκας (ύψους 165 μέτρων, έξω από γιγαντιαίο καζίνο),
Πύργος του Αϊφελ στην Σενζέν (100 μέτρων, αλήθεια αυτός από που ξεφύτρωσε;),
Πύργος του Αϊφελ στα Φιλιατρά (μάλιστα! αντίγραφο, λίγο βέβαια μικρότερο, στην είσοδο της πόλης!),
Πύργος του Αϊφελ τώρα και στην Σανγκάη, ύψους 108 μέτρων!

Για περισσότερες πληροφορίες:
www.straitstimes.com/Latest+News/Asia/STIStory_156911.html/

Μάλιστα, διαβάζουμε ότι κοντά στη Σανγκάη ήδη κατασκευάζονται ολόκληρες πόλεις, οι οποίες αποτελούν αντίγραφα ιταλικών, γερμανικών, αγγλικών και γαλλικών πόλεων.
Λίγα χιλιόμετρα έξω από τη Σανγκάη έχει ήδη δημιουργηθεί η κινέζικη...Thames Town, πιστό αντίγραφο της αυθεντικής:
www.sinocities.net/?p=190

Μια εύλογη απορία έχω.
Την Αθήνα θα την αντιγράψει κανείς ή μήπως έσπασε το καλούπι;

Περιβάλλον & Ιντερνετικός ακτιβισμός

Σήμερα ορίστηκε ως η ημέρα κατά την οποία bloggers από όλο τον κόσμο ενώνουν τις μικρές ή τις μεγάλες δυνάμεις τους για να στείλουν τα μηνύματα τους σχετικά με το περιβάλλον.

Με τους ιντερνετικούς ακτιβισμούς ουδεμία σχέση έχω, αλλά ούτε επιθυμώ να έχω και στο μέλλον.
Δεν τους πιστεύω και δεν θεωρώ ότι αποτελούν κάποιο σοβαρό μέσο πίεσης, ίσα ίσα που μερικές φορές τους θεωρώ και γραφικούς και ότι τείνουν να εξελιχθούν σε μια νέα μορφή αστικής ψύχωσης. Υπάρχουν, αρκετές φορές μάλιστα, για να καλύπτουν εσωτερικά κενά, να ικανοποιούν ανασφάλειες και προσωπικές συναισθηματικές ανάγκες.
Πάντα; Όχι, αλλά πολλές φορές ίσως ναι.

Επίσης, το να είσαι blogger ή τέλος πάντων όπως αλλιώς λέγεται αυτό το πράγμα, είναι, κατά την γνώμη μου, ένα χόμπυ κι όχι μια ιδιότητα, άρα η οποιαδήποτε δύναμη εκπορεύεται μέσα από ένα κείμενο σε ένα blog, έχει τόση ισχύ, όσο και το τσίμπημα ενός κουνουπιού στο δέρμα. Αυτά τα τσιμπήματα είναι συνήθως ανώδυνα και το όποιο (επώδυνο) αποτέλεσμα τους δεν διαρκεί περισσότερο από μερικά λεπτά προβληματισμού (ίσως να λέω και πολύ), όσο δηλαδή και ο χρόνος παραμονής ενός post σε ένα ιστολόγιο, μέσα σε έναν ωκεανό αναρτήσεων.

Οι bloggers λοιπόν δεν είναι κάποια ιδιαίτερη κάστα ανθρώπων οι οποίοι έχουν ταχθεί υπέρ της προστασίας των φτωχών και των αδυνάτων, μόνο και μόνο επειδή έχουν στα χέρια τους ένα μέσο το οποίο έχει, ή νομίζουμε ότι έχει, μικρή ή μεγάλη δύναμη.

Η σημερινή λοιπόν μέρα δεν πρόκειται να ευαισθητοποιήσει κανένα, ούτε ενδεχομένως και τους ίδιους τους bloggers, καθώς αύριο πιθανόν να ασχοληθούν με κάποια άλλη – κατά κάποιον τρόπο – ακτίβιστικη ενέργεια και πάει λέγοντας.
Η κατάχρηση οδηγεί στην απαξίωση της όποιας δύναμης το μέσο διαθέτει (αν διαθέτει).
Είναι κακός λοιπόν ο ιντερνετικός ακτιβισμός;
Όχι κατά ανάγκη, απλά θεωρώ ότι είναι ανώδυνος.

Το σημερινό μου θέμα λοιπόν ουδεμία σχέση έχει με όλα αυτά.

Όσο κι αν η εικόνα σοκάρει, ουδεμία επίδραση πρόκειται να έχει στον οποιονδήποτε.
Επίδραση θα υπάρξει μόνο όταν το κακό βρεθεί στην πόρτα μας και μας πλησιάσει προσωπικά σε απόσταση αναπνοής, ή μας ακουμπίσει.
Κακό λοιπόν ορίζεται ότι μας αγγίζει προσωπικά.
Πάντως εάν δεν πάθεις, δεν θα μάθεις, αν και για το τελευταίο διατηρώ πολύ σοβαρές επιφυλάξεις.

Η εικόνα προέρχεται μέσα από το site της Greenpeace, στην οποία μπορεί κανείς να διαβάσει τι ακριβώς συνέβη στο άτυχο παιδάκι.
Παραπέμπω ακόμα στα σοφά λόγια του Μπέρτολντ Μπρεχτ, στο ακριβώς προηγούμενό μου Post.

Ändere die Welt, sie braucht es

Xρειάζονται πολλά, τον κόσμο για ν’ αλλάξεις:
Oργή κι επιμονή.
Γνώση κι αγανάχτηση.
Γρήγορη απόφαση, στόχαση βαθιά.
Ψυχρή υπομονή κι ατέλειωτη καρτερία.
Kατανόηση της λεπτομέρειας και κατανόηση του συνόλου.
Mονάχα η πραγματικότητα μπορεί να μας μάθει πώς την πραγματικότητα ν’ αλλάξουμε...

Μπέρτολντ Μπρεχτ

Στη φωτογραφία η βομβαρδισμένη Κολωνία του 1945 και η πόλη σήμερα...

Υψηλή Γαστρονομία

Αν κάποιος τώρα με πείσει ότι αυτό δεν είναι υψηλή γαστρονομία, αλλά ένα απλό πιάτο με σουβλάκια, δυό μερίδες πατάτες (έστω και προτηγανισμένες) και μια χωριάτικη με φέτα (ή έστω λευκό τυρί Δανίας), εγώ θα πάω να στήσω αντίσκηνο και θα κάνω απεργία πείνας έξω από τη Ratka και το L´Abrevoir!

Λυπηθείτε με, η πείνα δεν αντέχεται!

4711 παραισθήσεις

Ήταν στις αρχές του 18ου αιώνα όταν ένας Ιταλός, ονόματι Farina, δημιούργησε ένα άρωμα, το οποίο έγραψε μια λαμπρή ιστορία εμπορικής επιτυχίας για τις εκατονταετίες οι οποίες ακολούθησαν της δημιουργίας του.
Το άρωμα αυτό ο Farina, το ονόμασε Eau de Cologne (Νερό της Κολωνίας, Kölnisch Wasser στα γερμανικά), εξαιτίας της πόλης διαμονής του, η οποία δεν ήταν άλλη από την Κολωνία της Γερμανίας.
Αργότερα, τα δικαιώματα παραγωγής του διάσημου αρώματος πέρασαν σε γερμανικά χέρια, από εκεί σε πολυεθνική αμερικάνικης καταγωγής, για να ξαναπεράσουν σχετικά πρόσφατα σε χέρια και πάλι γερμανικά και να συνεχιστεί έτσι απρόσκοπτα η παραγωγή του διάσημου αρώματος.

Το άρωμα αυτό, το οποίο είναι άμεσα συνυφασμένο με την ίδια την πόλη στην οποία γεννήθηκε, έμελλε σε μεγάλο βαθμό, να σφραγίσει την ιστορία της αρωματοποιίας και όχι μόνο, καθώς το όνομα Eau de Cologne σημάδεψε όλη την ονομοταδοσία των αρωμάτων, έχοντας ως ανάδοχο την ίδια την πόλη της Κολωνίας, ο αριθμός 4711 της οδού Glockengasse, όπου βρισκόταν το εργοστάσιο παραγωγής του, έδωσε μετέπειτα το όνομα του στο διάσημο άρωμα και με το 4711, ως το απόλυτο brand name της πόλης, βαφτίστηκε, κατά κάποιον τρόπο, ο επιβλητικός σιδηροδρομικός της σταθμός της Κολωνίας, ίσως γιατί όπως κάθε άρωμα εμπεριέχει την υπόσχεση ενός νοερού ταξιδιού στις αισθήσεις, έτσι κι ένας σιδηροδρομικός σταθμός, περικλείει όχι απλά την υπόσχεση αλλά και την βεβαιότητα ενός ταξιδιού, άλλοτε με προορισμό συγκεκριμένο κι άλλοτε με προορισμό άγνωστο.

H 4711 σημείωσε μεγάλη εμπορική επιτυχία και στην Ελλάδα, πριν από κάποιες δεκαετίες. Το άρωμα αυτό το οποίο έχει καταχωρηθεί στις παιδικές μου μνήμες δεν ήταν ποτέ του γούστου μου, άρωμα βαρύ, ισοπεδωτικό, κάλυπτε παρά αναδείκνυε, ως οφείλει υποτίθεται ένα άρωμα περιωπής.

Το 4711 παρέμεινε περισσότερο μέσα μου ως το εμβληματικό σύμβολο του σιδηροδρομικού σταθμού της Κολωνίας, τον οποίο την πρώτη φορά που τον είδα, με εντυπωσίασε τόσο πολύ, όσο δεν μπόρεσε να με εντυπωσιάσει ακόμα και ο εξαιρετικά επιβλητικός καθεδρικός ναός της πόλης.

Χτες το βράδυ, στον καθημερινό μου περίπατο στα στενά της γειτονιάς μου, ένιωσα ξανά το άρωμα αυτό να με κατακλύζει, περνώντας δίπλα από μία αλλοδαπή ηλικιωμένη κυρία. Λίγο αργότερα, ως άλλος Ζαν Μπατίστ Γκρενουίγ, ο ήρωας από ¨Το Άρωμα¨ του Πάτρικ Ζίσκιντ, άρχισα να ψάχνω για ξεχασμένες μυρωδιές οι οποίες κατά κάποιον τρόπο έχουν καταχωρηθεί στη μνήμη μου, ως αρώματα μιας χαμένης παιδικότητας και πριν κάνω μερικά βήματα παραπέρα έπεσα πάνω σε έναν κήπο ο οποίος μύριζε ανθισμένο γιασεμί και φρεσκοκουρεμένο γκαζόν, λίγο μακρύτερα βρέθηκα σε έναν ξέχειλο κάδο σκουπιδιών, σε έναν πυκνό καπνό από το σουβλατζίδικο της γειτονιάς, μύρισα λίγη Aqua Velva, Menounos Esperia, τη μυρωδιά από φρεσκοτηγανισμένα κεφτεδάκια, η οποία έβγαινε με θράσος μέσα από μια μονοκατοικία, τον ιδρώτα από το pizza boy της γενιάς των 500 ευρώ, τον καπνό από ένα τσιγάρο άφιλτρο, το ανεπαίσθητα υγρό χώμα από τις πρώτες σταγόνες του φθινοπώρου, την τρύπια εξάτμιση μιας μοτοσικλέτας μεγάλου κυβισμού…

Η 4711, η κολόνια η οποία παλαιότερα θα με έκανε, εξαιτίας της έντονης μυρωδιάς της, να γυρίσω με απέχθεια το πρόσωπό μου από την άλλη, τα κεφτεδάκια, η μυρωδιά από το γιασεμί, καθώς και εκείνο το φτηνό after shave, με οδήγησαν χτες να κάνω 4711 φευγαλέες σκέψεις και για μία ακόμα φορά να συνειδητοποιήσω, ότι βιώνουμε μια εποχή ύπνωσης και απαξίωσης των αισθήσεων, όπως εκείνης της όσφρησης, της υποβάθμισής τους από αισθήσεις σε παραισθήσεις, αλλά και την βίαιη εξαφάνιση μυρωδιών, οι οποίες έρχονται βιαστικά και παρέρχονται, χωρίς να προλαβαίνουν καν να καταχωρηθούν στα microchips της μνήμης μας, ως στοιχεία μιας ιστορικότητας η οποία χάνεται πριν καν προλάβει να δημιουργηθεί…

Γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελά πατέρα;

Ξυπνάς λοιπόν ωραία ωραία το πρωί…
Βλέπεις το ρολόι να δείχνει 06:45, δεν χρειάζεται να χτυπήσει το ξυπνητήρι, το έχεις εσύ προλάβει προ πολλού…

Το πρώτο αμυδρό φως της ημέρας μπαίνει μέσα από τις γρίλιες της μπαλκονόπορτας, ένα πόδι σου γαργαλάει την πατούσα, ένα χέρι βρίσκεται κάτω από την πλάτη σου, μια τούφα καστανόξανθου μαλλιού χώνεται στα ρουθούνια και το στόμα σου, το σκουπιδιάρικο από κάτω καθαρίζει τους κάδους, στην απέναντι οικοδομή η τιμημένη αλλοδαπή εργατιά θορυβεί, καθώς έχει αφήσει τις χάντρες κι έχει ήδη πιάσει το πηλοφόρι, το μυστρί - τα οποία κατά τεκμήριο κάνουν τους άντρες - ενώ από το διπλανό δωμάτιο κάποια…γρυλίσματα αρχίζουν να ακούγονται…

Ανοίγεις την τηλεόραση μηχανικά (σιγά που θα έγραφα ότι είναι η ώρα και για σεξ) κι εκεί που παρακολουθείς λοιπόν στη ΝΕΤ τους Λυριτζή και Οικονόμου και το στομάχι σου γουργουρίζει, επειδή κάνεις και μια μικρή δίαιτα και το βράδυ έφαγες μόνο ένα γιαούρτι με 2% λιπαρά και μια φρυγανιά ολικής αλέσεως μαζί με λίγο ανθότυρο με μέλι, καρύδια και κανέλα για τη λιγούρα, 2-3 κεφτεδάκια για τη νοστιμιά με λίγη αγγουροντομάτα, καθώς βέβαια κι ένα εκλεράκι από τον Αγαπητό έτσι για την γλύκα, προσπαθείς παράλληλα να λύσεις το παζλ της επιστροφής χρημάτων από την αγορά πετρελαίου θέρμανσης, να αναρωτηθείς εάν το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, ενωμένο δυνατό, πόσα θα πληρώσεις με τον ενιαίο φόρο στα ακίνητα, εάν τελικά το 2011 θα είναι χρονιά εκλογών, εάν ο συνωστισμός στη προκυμαία της Σμύρνης μπορεί να συγκριθεί με τον αντίστοιχο πρωινό στους δρόμους της Νέας Σμύρνης, να συνέλθεις από τον ανατριχιαστικό θρίαμβο του Θρύλου στη Γερμανία, να αφαιρέσεις από τη στοματική σου κοιλότητα μια μακριά φρεσκοβαμμένη καστανόξανθη τρίχα, η οποία έχει μπερδευτεί μεταξύ γομφίου και τραπεζίτη, να αναρωτηθείς εάν πλέον θα ξαναφυτρώσει ο τιμημένος και χιλιοτραγουδισμένος αμάραντος σε κάποιο κατακαμμένο βουνό της πατρίδας μας, να απορρήσεις γιατί μετονόμασαν τη Βιρμανία σε Μιανμάρ και την πρωτεύουσά της από Ρανγκούν σε Γιάνγκον, να κατανοήσεις τα περίεργα του μπερδεμένου αυτού κόσμου και να δώσεις επιτέλους μια απάντηση στο ερώτημα:

¨Γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελά πατέρα;¨

…σου έρχεται ξαφνικά η όρεξη να χορέψεις ένα ΤΣΑΜΙΚΟ!

Όλα τα ερώτημα μένουν αναπάντητα...

Ο κόσμος συνεχίζει να χαίρεται...

Ο αέναος ¨χορός¨ ξεκινά...

Αφιερώνεται σε όλους του λάτρεις του τσάμικου, του καθημερινού ¨χορού¨ και των αναπάντητων ερωτημάτων κι ακόμα περισσότερο στην Katerina ante Portas