Η συνωμοσία

Robert Doisneau

Το ένιωθε, εκείνη την ημέρα θα σκόνταφτε πάνω στο χτες του το οποίο δεν ήθελε με τίποτα να ξεχάσει...
...άνοιξε γοργά το βήμα, αισθάνθηκε στον αέρα το άρωμά της, το ανακατεμένο με την πνιγερή μυρωδιά από καμένο κάρβουνο, την νοτισμένη αποφορά των περιττωμάτων σκύλου και τη στυφή γεύση από τα ζεστά χνώτα των περαστικών...
...την είδε με την άκρη του ματιού του να ανοίγει διάφανα τον δρασκελισμό της και σαν αερικό να αλαφροπατά πάνω στο βρεμένο πλακόστρωτο...
...κάτι σκίρτησε μέσα του...
...δεν άργησε, με την ορμή επιδέξιου λαϊκού χορευτή σε τοπική φιέστα, ήρθε και στάθηκε δίπλα της...

... σαν να τον περίμενε από χρόνια, ένα συναίσθημα έκπληξης και οικειότητας την κατέκλυσε…
…δεν δίστασε καθόλου, ήρθε και κόλλησε πάνω του σαν υγρασία σε ήδη βρεμένο τοίχο, σαν σκουριά σε αμπάρι πλοίου...
...ξεκούμπωσε, παρά το τσουχτερό κρύο, συνεσταλμένα δήθεν τη λεπτή φθαρμένη μάλλινη ζακέτα της ώστε να φανεί η σχισμή στο ντεκολτέ της, άνοιξε το στόμα της λίγο προκλητικά, έτοιμη να του ψελλίσει κάτι...

...την έσφιξε πάνω του με την επαγγελματική δεινότητα επιδέξιας παραμάνας...

...έγειρε νωχελικά το κεφάλι της ελαφρώς προς τα πίσω και μια ζεστή γουλιά φιλί ήρθε και ύγρανε τη γλώσσα και τον ουρανίσκο της.
Δεν ντράπηκαν τους περαστικούς, ούτως ή άλλως αυτοί περνούσαν δίπλα τους βιαστικά...

...όπως τότε αγάπη μου...
…ναι, όπως τότε, όπως χτες και προχτές...
…αύριο πάλι εδώ, στο ίδιο το σημείο, όπως κάθε μέρα, σαν συνωμοσία...
…όπως κάθε μέρα, σαν συνωμοσία, φτάνει να θυμίζεις επιδέξιο λαϊκό χορευτή σε τοπική φιέστα...
... φτάνει να φοράς την ίδια φθαρμένη μάλλινη ζακέτα...

Happy Weekends

Ο Τζων Μπόης περήφανος και τρισευτυχισμένος κατευθύνεται χαρωπός, εν όψει Σαββατοκύριακου, προς την οικογενειακή του εστία, κρατώντας στο ένα χέρι άρτι αφιχθέν, φρέσκο μυρωδάτο αγουρέλαιο από την Ηλεία και στο άλλο, επίσης άρτι αφιχθέν φρέσκο μυρωδάτο Beaujolais Nouveau από την Γαλλία (τι Γαλλία, τι Ηλεία, άλλωστε!)

Αυτό το Σαββατοκύριακο, ο Τζων Μπόης υποσχέθηκε στον εαυτό του να μην γκρινιάξει ότι πάλι φορτώθηκε σαν γάιδαρος τα ψώνια από το super market, να επιδείξει το απαραίτητο σέβας προς την πιστωτική του κάρτα και προς τα αμορτισέρ του αυτοκινήτου του στις off road διαδρομές της πρωτεύουσας και να μην παραπονεθεί ότι ήταν πολλές και πάλι 5 ώρες περπάτημα πάνω κάτω στο The Mall.

Ο Τζων Μπόης άλλωστε δηλώνει λάτρης των άνευ όρων εστέτ απολαύσεων και δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να στραπατσαρίσει το προφίλ του για μερικές ώρες κούρασης και εξόδων.

Το μικρό παιδί το οποίο βρίσκεται μέσα του σε εκγρήγορση και πάντα έτοιμο για σκανταλιές, μπορεί να αποδράσει για κάποιες ώρες, μέχρι τη Δευτέρα δηλαδή, η οποία τον περιμένει άλλωστε ακμαίο να συνεχίσει το λάδωμα των γραναζιών της μηχανής…
…Δόξα τω Θεώ, λαδάκι σπιτικό έχει για τις μηχανές, οι άλλοι που τα σκάνε χοντρά και το αγοράζουν χύμα στον (ξεγάνωτο) τενεκέ, αυτοί ψυχή δεν έχουν;

Photo: Henri Cartier Bresson

Let´s dance

Helen Levitt

- Τζων Μπόη, τα έμαθες τα νέα;

- Αν τα έμαθα λέει, δεν με βλέπεις που έχω έρθω στο τσακίρ κέφι;

- Μα πες μου, δεν είναι φανταστικά;

- Μόνο φανταστικά! Εκπληκτικά! Αλλά κι εσύ από ότι βλέπω δεν πας πίσω, μεράκλωσες για τα καλά!

- Αν μεράκλωσα λέει; Ξετρελάθηκα. Επιτέλους δικαιωθήκαμε! Ούτε καν 40 χρόνια εργασίας για να βγεις πλέον σε σύνταξη, μόνο 39! Το φαντάζεσαι, πόσο μεγάλο κέρδος είναι αυτό;

- Μα το συζητάς; Ξέρεις ένα άγχος που το είχα, τώρα με τα 39 χρόνια δουλειάς νιώθω σαν να έφυγε ένα τεράστιο βάρος από πάνω μου, άσε που άκουσα και για αναδιανομή πόρων, ήπια προσαρμογή και ενοποίηση ταμείων.

- Μη μου λες άλλα, έχω συγκλονιστεί!

- Όχι, όχι, θα σου πω! Άκουσα και για αλλαγή του τρόπου υπολογισμού των συντάξεων, τακτοποίηση αναλογιστικών ανισορροπιών, μεταβατική περίοδο χάριτος πέντε ετών…

- Πέντε ετών; Όχι, όχι άλλο, δε με κρατούν τα πόδια μου!

- Τι λέμε τώρα, εδώ τα δικά μου χορεύουν από μόνα τους! Έχω ξετρελαθεί, έλα, μη σταματάς, έλα να συνεχίσουμε το χορό!

- Ναι, ναι, να χορεύουμε ασταμάτητα Τζων Μπόη μου, να χορέψουμε μέχρι τελικής πτώσης…

- Ω, ναι, ναι, μέχρι τελικής πτώσης, μέχρι να μας πάρουνε σηκωτούς!

- …ω, ναι, ναι, σηκωτούς!

Εσύ τις λες γιατρέ μου;

Όταν ακούω για έρευνες κρατάω πάντα μικρό καλάθι.
Στην πρόσφατη έρευνα του Πανεπιστημίου του Πίτσμπουργκ στην Καλιφόρνια, σύμφωνα με την οποία, οι γυναίκες με πλούσια τα ελέη είναι μάλλον περισσότερο ευφυείς από τις αδύνατες, χαρακτηριστικό το οποίο μάλιστα κληροδοτούν και στα παιδιά τους, τα χέρια μου απλά μένουν μετέωρα.

Οι γυναίκες λοιπόν με ψωμάκια, οι γυναίκες με πλούσιους γοφούς, οι γυναίκες σε σχήμα αχλαδιού, σε αντίθεση με τις κυπαρισσόκορμες, εμφανίζουν υψηλότερα επίπεδα λιπαρών οξέων Ωμέγα 3, τα οποία ευθύνονται τόσο για την βελτίωση των δικών τους νοητικών ικανοτήτων, όσο και των εμβρύων τους κατά την περίοδο της κύησης.

Για μία ακόμα φορά, εμείς οι άντρες, είμαστε για τις βρώμικες και τις δύσκολες αποστολές.
Θέλουμε γερά και ευφυή παιδιά, με αντάλλαγμα να μας βάλουν οι γυναίκες εντελώς στην άκρη με τα πάχη, τα κάλη και την ευφυία τους ή θέλουμε να κάνουμε εμείς κουμάντο στο σπίτι και να μην ακούγεται τσιμουδιά, γιατί εμείς είμαστε οι άντρες, οι αφέντες και οι καραμπουζουκλήδες;
Στην πρώτη περίπτωση διαλέγουμε τις γεματούλες, τις καμπυλωτές και τις ζουμερές.
Στη δεύτερη, τις αδύνατες, τις ανορεξικές και τις συλφίδες…

Τι γίνεται όμως στην περίπτωση κατά την οποία η γυναίκα προσαρμόζεται στις περιστάσεις σαν χαμαιλέοντας, καθώς κάθε τόσο απλώνεται και μαζεύεται σαν φύλλο του μπακλαβά;

Πως είναι δυνατόν γιατρέ μου η γυναίκα να μεταβολίζει το πάχος σε ευφυία και πως επίσης μπορεί το λίπος να λειτουργήσει εξίσου αποδοτικά και στην περίπτωση των ανδρών, χωρίς αυτό απλά να μετατρέπεται σε αθηρωματική πλάκα και υπερχοληστεριναιμία, τα οποία οδηγούν καρφί εις τόπο χλοερό, εις τόπο αναπαύσεως;

Αν λοιπόν της γυναίκας η καρδιά είναι μια άβυσσος, πότε κόλαση και πότε ο παράδεισος, οι πληθωρικές της περιφέρειες, τι είναι;
Ευφυία;
Να την πιστέψω τελικά την έρευνα;

Έχεις εκεί καμιά πειστική απάντηση γιατρέ μου;

Η φωτογραφία προέρχεται από έργο της Miriam Dauber.

Η βροχή και το άδειο

Κάθομαι εδώ και βρέχομαι.
Βρέχει χωρίς να βρέχει
όπως όταν σκιά
μας επιστρέφει σώμα.

Κάθομαι εδώ και κάθομαι.
Εγώ εδώ, απέναντι η καρδιά μου
και πιό μακριά
η κουρασμένη σχέση μου μαζί της.
Έτσι για να φαινόμαστε πολλοί
κάθε που μας μετράει το άδειο...

Κική Δημουλά


Βρέχει εδώ και μέρες...
...αυτή όμως η καμένη η γη νιώθω να μην ξεδιψάει με τίποτα...

...απλά παρατηρεί το χλιδάτο άδειο της...

Η φωτογραφία, του Δημήτρη Τλούπα.

Φοβάμαι...

Φ ο β ά μ α ι τους ανθρώπους που εφτά χρόνια έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι και μια ωραία πρωία μεσούντος κάποιου Ιουλίου βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας "δώστε τη χούντα στο λαό".

Φ ο β ά μ α ι τους ανθρώπους που με καταλερωμένη τη φωλιά πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.

Φ ο β ά μ α ι τους ανθρώπους που σου ΄κλείναν την πόρτα μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.

Φ ο β ά μ α ι τους ανθρώπους που γέμιζαν τις ταβέρνες και τα ΄σπάζαν στα μπουζούκια κάθε βράδυ και τώρα τα ξανασπάζουν όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη και έχουν και "απόψεις".

Φ ο β ά μ α ι τους ανθρώπους που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν και τώρα σε λοιδορούν γιατί, λέει, δεν βαδίζεις ίσιο δρόμο.

Φ ο β ά μ α ι , φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.

Φέτος φοβήθηκα ακόμη περισσότερο.


Μανόλης Αναγνωστάκης

Νοέμβριος 1983


Υ.Γ.: Παρόλα αυτά, ακούμε Φαραντούρη και μια λυρική μπαλάντα για τον εικονιζόμενο Joe Hill (http://en.wikipedia.org/wiki/Joe_Hill), αδικοχαμένο εργάτη και τραγουδοποιό…

Ο Τζων Μπόης ξωμάχος

Ο Τζων Μπόης και η οικογένειά του, εγκαταλείπουν για λίγο την εστέτ ζωή τους και σαν έτοιμοι από καιρό σαν θαρραλέοι, οδεύουν χαρωποί και ευτυχισμένοι προς τα λιοστάσια, για το πατροπαράδοτο μάζεμα του ελαιοκάρπου στην (κατά)κα(η)μένη Ηλεία.

Μην τυχόν και ζητήσει κανείς αγουρέλαιο…
…φέτος δεν φτάνει ούτε για το καντήλι!

Ο Τζων Μπόης σε δίλλημα

- Αγάπη μου, σε παρακαλώ πρέπει να με καταλάβεις.

- Όχι Τζων Μπόη, όχι αυτό!

- Αγάπη μου, το ξέρω, είναι πάνω από τις λιγοστές δυνάμεις σου, αλλά πρέπει, πρέπει!

- Όχι, όχι, όχι!!! Μη Τζων Μπόη, σε παρακαλώ, μη μου το κάνεις αυτό!

- Θα στο κάνω αγάπη μου, θα στο κάνω, εδώ το έχει κάνει μέχρι και η κουτσή Μαρία, εγώ θα μείνω έτσι;

- Γιατί Τζων Μπόη, τι σου κάναμε και μας εγκαταλείπεις;

- Αγάπη μου, δεν σας εγκαταλείπω, τον αγαπώ τον Blogger και πάνω από όλα τον σέβομαι, μου έδωσε απλόχερα μια όμορφη ιντερνετική στέγη πριν από δύο χρόνια, δε μου ζήτησε προσημείωση και κυρίως καμία αποπληρωμή, φιλοξένησε την αφόρητη λογοδιάρροιά μου, τις σκέψεις, τις λέξεις, τις εικόνες μου, αλλά πλέον τον έχω και με έχει βαρεθεί του θανατά…

- …και που θα πας αγάπη μου; Σε ποιο ιντερνετικό μετερίζι θα αφήσεις ανεξίτηλο το στίγμα σου;

- Αγάπη μου, πολέμησα πολύ με τα μέσα και τα έξω μου, ταλαιπωρήθηκα νύχτες και ημέρες, με χτύπησαν οι άνεμοι, η βροχή και οι καταιγίδες, τα φεγγάρια και τα αστέρια, οι κεραυνοί και οι βροντές, οι ανεμοστρόβιλοι και οι χαλαζοπτώσεις, οι φουρτούνες κι οι μπουνάτσες, οι τυφώνες, οι κυκλώνες, αλλά και οι αντικυκλώνες, τα τσουνάμι και τα Ελ Νίνιο, ώσπου στο τέλος αποφάσισα ότι το wordpress θα ήταν μία κάποια λύση…

- Τζων Μπόη, μη, όχι κι εσύ, μην ακολουθείς το συρμό, εσύ είσαι εστέτ...άλλωστε ποιος θα σε διαβάζει πλέον στην Τουρκία;

- Αγάπη μου, πρέπει να αλλάξω, να εκσυγχρονιστώ, είναι άλλωστε αίτημα των καιρών, αλλά και των αναγνωστών μου, μπορεί εδώ μέσα να μην μαζεύω ούτε μια λειψή ομάδα χάντπμωλ, πρέπει όμως να αλλάξω, να αυξήσω την αναγνωσιμότητά μου, να μαζέψω σχόλια, να ψυχαναλυθώ μέχρι αηδίας, να ενδοσκοπηθώ μέχρι εμετού, να δώσω στον εαυτό μου την ύστατη ιντερνετική ευκαιρία!

- …και τι σου ζήτησαν οι αναγνώστες σου Τζων Μπόη μου, πες μου σε παρακαλώ, ω, πες μου;

- «Τζων Μπόη», μου είπαν…

- Ναι, τι σου είπαν;

- Μου είπαν…

-Ναι, είμαι όλη αυτιά…

- «Τζων Μπόη, μου είπαν…

- Λέγε ευλογημένε, με έσκασες τη δόλια…

- «Τζων Μπόη», μου είπαν, «Άλλαξέ τα όλα!»

- …ωωωωωω, και θα τ΄ αλλάξεις Τζων Μπόη;

- Δεν μπορώ να αποφασίσω, με τραβάει η Τουρκία πίσω…

- Βάι, βάι , βάι....

Happy Days

Το χειμώνα εκείνο του 2007, τα πράγματα ήταν δύσκολα στη χώρα.
Οι κάτοικοι της συνέχισαν να δουλεύουν σκληρά και να μοχθούν για τον επιούσιο αν και πλέον ήξεραν ότι περισσότερο πιθανό θα ήταν να ξαναπάρει ο Παναθηναϊκός το πρωτάθλημα και να ξαναφυτρώσει πράσινο στην Πάρνηθα μετά από 200 χρόνια, παρά αυτοί να βγουν κάποια στιγμή σε σύνταξη, ενώ και η τιμή του πετρελαίου έκανε συνεχή άλματα, τα οποία θα ζήλευε ακόμα και ο Σεργκέι Μπούμπκα στις ένδοξές του ημέρες.
Η οικονομική κατάσταση των κατοίκων της χώρας επιδεινωνόταν ημέρα με την ημέρα και ουδεμία προοπτική για αύξηση των πενιχρών οικονομικών τους διαφαίνονταν στον ορίζοντα.
Παρόλα αυτά, σε αυτό το κλίμα της οικονομικής δυσπραγίας, οι κάτοικοι της χώρας, συνέχιζαν να αντιμετωπίζουν την κατάσταση με αισιοδοξία, να το ρίχνουν έξω, να διασκεδάζουν και να καταθέτουν τον πενιχρό τους οβολό στα πολιτιστικά ξενυχτάδικα της νύχτας κι έτσι να πορεύονται μέσα σε δίσεκτους καιρούς, σε παγωμένους χειμώνες και καυτά καλοκαίρια, μικροί και μεγάλοι, φτωχοί και φτωχότεροι, γονείς και παιδιά, τραγουδώντας χαρωπά το παρακάτω εύθυμο και σύντομο τραγουδάκι:

Χειμώνιασε αγάπη μου, τι θα φορέσει ο σπόρος
την μπλούζα του την περσινή, την έφαγε ο σκόρος!

Μαμά μου, που ζεις, μαμά μου ξεκόλλα
έχει αλλάξει η κολεξιόν δεν θέλω αυτή τη φόλα!

Για δες λοιπόν πως ψήλωσε θέλει άλλη γκαρνταρόμπα
αν πάει έτσι στο σχολειό θα γίνουμε όλοι ρόμπα!

Μπαμπά μου, που ζεις, μπαμπά μου ξεκόλλα
στο τρίτο το συρτάρι σου, εκεί είν΄ η πορτοφόλα!

…γιατί σε αυτόν τον κόσμο μόνο από τρελό και από μικρό μαθαίνεις πάντα την αλήθεια!

John Boy, tell me please

Τζων Μπόη, έχω μπερδευτεί, πες μου σε παρακαλώ.
Τι είναι καλύτερο τελικά;
Να είσαι blogger ή wordpresser;

Τι να σου πω ψυχή μου…
…κι εγώ ένας απλός υπάλληλος είμαι…

Manga

Manga, στα Ιαπωνικά ονομάζονται τα κόμικς και τα οποία αποτελούν ένα πολύ σημαντικό μέρος της ιαπωνικής κουλτούρας.
Τα manga χαίρουν μεγάλου σεβασμού στην ιαπωνική κοινωνία, τόσο ως μορφή τέχνης, όσο και ως μια μορφή λαϊκής λογοτεχνίας.

Μάγκα στα ελληνικά πάλι, λέμε τον λαϊκό παληκαρά, το άτομο εκείνο το οποίο επιδεικνύει προκλητικά ή επιθετικά τη δύναμή του στον κοινωνικό περίγυρο.
Η ετυμολογία της λέξης, σύμφωνα με μία εκδοχή, είναι αλβανική, ενώ σύμφωνα με μία άλλη, είναι λατινική.
Η λέξη και τα παράγωγά της χρησιμοποιούνται με πολλούς τρόπους στη γλώσσα μας.
Λέμε για παράδειγμα: Κάνει τον μάγκα, τζάμπα μάγκας, ίσα ρε μάγκα, πουλάς μαγκιά, μάγκεψα, μαγκιά μου, ώπα μαγκιά και επίσης έχουμε τους χαρακτηρισμούς: τσουρόμαγκας, βαρύμαγκας, ψευτόμαγκας, μαγκάκι και άλλα πολλά.

Manga, τέλος, είναι ένα αρκετά δημοφιλές τουρκικό μέταλ συγκρότημα (ναι, υπάρχει και τέτοιο), η μουσική του οποίου είναι ένα δυνατό κράμα εναλλακτικού ροκ, χιπ χοπ και ανατολίτικων ήχων.
Στα video-clip τους «πωλούν» ωραία «μαγκιά», βγάζουν γλώσσα και εμπνέονται από την τεχνοτροπία των ιαπωνικών manga.

Εδώ τους βλέπουμε στο πολύ δυνατό Bitti Rüya.

(και δεν ξέρω για σας, αλλά τον ήχο τούτης της γλώσσας εγώ τον βρίσκω υπέροχο, τόσο στις γλυκές στιγμές της, ο οποίος μου θυμίζει σερμπέτι, όσο και στις άγριές της, τότε που θυμίζει χαντζάρι και φωτιά)

Στρωμένη ζωή

Η στρωμένη ζωή δεν είναι δώρο για να σου προσφερθεί, χρειάζεται μόχθος και αγώνας για να την κατακτήσεις.
Μία από τις προϋποθέσεις για μία σωστά στρωμένη ζωή είναι η επιλογή και κατ΄επέκταση το στρώσιμο του χαλιού.
Το χαλί λοιπόν θα πρέπει να είναι χειροποίητο, να έχει βαθύ πέλος, πλούσια ύφανση, ζωηρά χρώματα, σφικτούς κόμπους και να στρώνεται την κατάλληλη εποχή από στιβαρά αντρίκια χέρια.
Το σωστό χαλί για να αναδειχθεί χρειάζεται ένα σαλόνι υψηλής αισθητικής, μια αναπαυτική μπερζέρα, έναν πίνακα γνωστού ζωγράφου, ακριβά φωτιστικά, αραχνοϋφαντες κουρτίνες...
Το σωστό σαλόνι για να αναδειχθεί χρειάζεται ένα ευρύχωρο σπίτι, κατά προτίμηση με θέα...
Το ευρύχωρο σπίτι με τη σειρά του, χρειάζεται μία στρωμένη ζωή για να συντηρηθεί...

...και για μια στρωμένη, δηλαδή, ζωή, χρειάζεται ένα ευρύχωρο σπίτι, μ΄ένα σαλόνι υψηλής αισθητικής, με μια αναπαυτική μπερζέρα, έναν πίνακα γνωστού ζωγράφου, ακριβά φωτιστικά, αραχνοϋφαντες κουρτίνες και οπωσδήποτε ένα χειροποίητο χαλί, το οποίο χρειάζεται να διαθέτει βαθύ πέλος, πλούσια ύφανση, ζωηρά χρώματα, σφικτούς κόμπους και στιβαρά αντρίκια χέρια, το οποίο θα στρωθεί την κατάλληλη εποχή σε ένα σαλόνι υψηλής αισθητικής, με μια αναπαυτική μπερζέρα, έναν πίνακα γνωστού ζωγράφου, ακριβά φωτιστικά, αραχνοϋφαντες κουρτίνες και το οποίο θα βρίσκεται σε ένα ευρύχωρο σπίτι, κατά προτίμηση με θέα , το οποίο με τη σειρά του θα συντηρείται από μια στρωμένη ζωή, η οποία οπωσδήποτε θα χρειάζεται ένα χειροποίητο χαλί για να τη στρώσει και το οποίο θα έχει βαθύ πέλος, πλούσια ύφανση, ζωηρά χρώματα, σφικτούς κόμπους, στιβαρά και αντρίκια χέρια για να το στρώσουν σε ένα ευρύχωρο σαλόνι υψηλής αισθητικής, με μια αναπαυτική μπερζέρα, έναν πίνακα γνωστού ζωγράφου, ακριβά φωτιστικά, αραχνοϋφαντες κουρτίνες και το οποίο θα βρίσκεται σε ένα ευρύχωρο σπίτι, κατά προτίμηση με θέα, το οποίο θα συντηρείται από μια οπωσδήποτε στρωμένη ζωή...

Sweet November

Όποιος δε θέλει ν’ αγαπήσει θα χαθεί
θα πληγωθεί δε θα ‘χει τρόπο να γλιτώσει
η μόνη ελπίδα στη ζωή
είναι του έρωτα η πνοή
ένα αεράκι που φυσάει βράδυ πρωί…

Άρης Δαβαράκης

Έχω κάθε λόγο να αντιπαθώ τούτο τον μήνα…
…τον ξορκίζω με τα παραπάνω λόγια, τη μουσική και τη φωτογραφία και εύχομαι σε όλο το αγαπημένο αναγνωστικό μου κοινό και όχι μόνο (κάποιοι λάκισαν εδώ και καιρό):

Καλό Μήνα

…τελικά έχω χάσει το στυλ μου εντελώς.