«Το χέρι τρέμει...Ο πυρετός...Ξεχάστηκα πολύ,
ασάλευτο ένα Μαραμπού στην όχθη να κοιτάζω.
Κι έτσι καθώς επίμονα κι εκείνο με κοιτά,
νομίζω πως στη μοναξιά και στη βλακεία του μοιάζω...»
Είναι παράξενο αν το καλοσκεφτείς, αλλά οι Έλληνες τραγουδάμε τελικά τους ποιητές μας περισσότερο από ότι τους διαβάζουμε...
Έστω...
«Ο άνεμος κλαίει. Σκυλί στα λυσσιακά του.
Γεια χαρά, στεριά, κι αντίο, μαστέλο.
Γλίστρησε η ψυχή μας από κάτου,
έχει και στην κόλαση μπορντέλο»
33 χρόνια συμπληρώθηκαν χτες από το θάνατό του, όμως ο ιδανικός κι ανάξιος εραστής των μακρισμένων θαλασσών και των γαλάζιων πόντων, Νίκος Καββαδίας, παραμένει το ίδιο μοναδικός, είτε διαβάζοντας τα ποίηματά του ή τραγουδώντας τον, συνήθως μέσα από τις μουσικές του Θάνου Μικρούτσικου...
«Σκουριά πυρόχρωμη στις μίνες του Σινά.
Οι κάβες της Γερακινής και το Στρατώνι.
Το επίχρισμα. Η άγια σκουριά που μας γεννά,
μας τρέφει, τρέφεται από μας, και μας σκοτώνει»
...και δεν ξέρω πως, αλλά τούτος ο ποιητής, μ΄έναν τρόπο μαγικό μιλάει μέσα στην ψυχή μου, λες και κάποτε ταξίδεψε σ΄αυτήν...
...Θα πάψω πια για μακρινά ταξίδια να μιλώ
οι φίλοι θα νομίζουνε πως τα' χω πια ξεχάσει,
κι η μάνα μου χαρούμενη θα λέει σ' όποιον ρωτά:
"Ήταν μια λόξα νεανική, μα τώρα έχει περάσει..."
