Γαύρος!

Μετά από τόσο καιρό, λέω να καταπιαστώ κι εγώ ξανά με τη μαγειρική σε αυτό το σεπτό blοg.
Βέβαια, με σοβαρά πράγματα, όπως το σεξ και η μαγειρική έχω πει να μην ασχολούμαι διαδικτυακά, αλλά εδώ θα κάνω μια μικρή εξαίρεση μέρα πένθιμη που είναι…

Τι καλά έχουμε σήμερα;
Μα φυσικά γαύρο μαρινάτο!

Τι χρειαζόμαστε:

1 κιλό φρέσκο γαύρο από το Ιόνιο (περιοχή Ηλείας)
ξύδι από καλό κρασί Ηλείας (μπορείτε να παλαιώσετε ένα εξαιρετικό Φολόη Fumé από το Κτήμα Μερκούρη)
2 κεφάλια σκόρδο Ηλείας
Μαϊντανό Ηλείας
Ελαιόλαδο έξτρα παρθένο από την Ηλεία (εδώ δεν μπορεί να υπάρξει καμία διαπραγμάτευση!)
Αλάτι χοντρό

…γιατί από την Ηλεία;
Ξέρω ΄γω, όλα στην Ηλεία είναι ωραία!

Πως τον φτιάχνουμε:

Αφαιρούμε τα κεφάλια, τα εντόσθια και τα κόκαλα και τον βάζουμε σε στρώσεις
Πλένουμε καλά τα γαυράκια και τα στραγγίζουμε
Ρίχνουμε χοντρό αλάτι στις πληγές του (η αλήθεια είναι ότι αυτό πονάει λιγότερο από 4-0 της ΑΕΚ)
Τα τοποθετούμε σ´ένα ταψί και τα καλύπτουμε με ξύδι
Μετά από 1 ποδοσφαιρική σεζόν (συγνώμη, μετά από 24 ώρες), τα βγάζουμε και τα στραγγίζουμε από το ξύδι
Τα τοποθετούμε απλωτά σε ένα ταψί σε στρώσεις again
Ρίχνουμε από πάνω ψιλοκομμένο σκόρδο και μαϊντανό
Ρίχνουμε έξτρα παρθένο ελαιόλαδο Ηλείας
Τα διατηρούμε στο ψυγείο για τρεις ακόμα αγωνιστικές

Tην τελευταία αγωνιστική, καλούμε Βάζελους, Αεκτζήδες και τις λοιπές δυνάμεις και τους κάνουμε το τραπέζι, γιατί είμαστε και παιδιά τζιμάνια.
Προσφέρουμε κονιάκ και παξιμάδι, αλλά επειδή είμαστε large και έχουμε κι ένα κιμπαριλίκι, βγάζουμε κι ένα καραφάκι ούζο, ώστε all together να γλεντήσουμε - όπως άλλωστε κάνουμε τα τελευταία 10 χρόνια - έναν ακόμα τίτλο…

...μέχρι τότε, ο μεν γαύρος μαρινάρεται υπομονετικά, ο δε γράφων εύχεται να βγει ασπροπρόσωπος, διαφορετικά με αυτά που λέει και γράφει, δεν θα ΄χει στο τέλος τρύπα να κρυφτεί…

...έχει και σε τσιπούρα εδώ

You can dance, having the time of your life

Απόγευμα, στο ραδιόφωνο ακούω ΑΒΒΑ, Dancing Queen και φουλ γκάζια...

Πηγαίνω προς το αεροδρόμιο και καθώς καταπίνω τα χιλιόμετρα της Αττικής Οδού μου μυρίζουν κεφτεδάκια ΙΚΕΑ, Crispbread και κέηκ από φυστίκι, ένα hot dog της μιας μπουκιάς, γυμνές Σουηδέζες στην Ρόδο, η βαριεστημένη οικογενειακή μπύχλα στο υγρό κατάστρωμα του φέρρυ, Στοκχόλμη – Ελσίνκι, η γιορτή της Σάντα Λουτσία, η μυρωδιά του ποπ κορν και στο πανί ο Μπέργκμαν...

Μια εκνευριστικά αδιόρατη μελαγχολία...

Ώρες ώρες το μυαλό αδειάζει και χάνεται μέσα στην αχλύ μιας χαοτικής ελαφρότητας...

Φτάνω στο αεροδρόμιο, το προσπερνώ, γυρίζω πίσω, χάνομαι μέσα στους κακοτράχαλους επαρχιακούς δρόμους των Μεσογείων...
...Μαρκόπουλο, Κορωπί, Κερατέα, κάποια στιγμή βρίσκομαι στην Βάρη, η επίθεση της λίγδας από τα Βλάχικα, το δολοφονικό γρονθοκόπημα της χοληστερίνης, ηλεκτρικά κλαρίνα, γκλίτσα και παρκαρισμένα τζιπ...
Συνεχίζω στην παραλιακή, κατεβαίνω στα Λεγρενά, φτάνω στο Σούνιο...
...το μυαλό χαράσσεται χιαστί από σκέψεις σαν κοφτερές λεπίδες, χωρίς όμως να προκαλείται πόνος, αλλά με έναν τρόπο ο οποίος κρύβει μια απέραντη αγάπη για τη ζωή...

...βλέπω τη φιγούρα σου να λικνίζεται χαρούμενη, μοιάζεις με αστραφτερή Buick κάτω από το φως των αστεριών…

«...σε ταλαιπώρησα μέχρι εδώ...», είπα

«...κι εγώ το ήθελα...», είπε

«...νομίζω και το πίσω κάθισμα», είπα

«...κι εγώ το ίδιο νομίζω», είπε

«...μάλλον και στους τρεις μας άρεσαν οι ΑΒΒΑ», είπαμε

Fascination

Photo: Henri Cartier Bresson

...αν είναι κάτι το οποίο με χαλάει σε μια γυναίκα είναι τα μεγάλα στήθη, το τσιγάρο και η οργή...

...άκουγα Nat King Cole σήμερα...
...σκέφτηκα ότι το πρώτο μπορώ να το αντέξω, για τα άλλα δύο δύσκολο...

...μάλλον έχω υπάρξει τυχερός...

υ.γ.: σημειώνω ότι δεν με έχει πειράξει η νηστεία, καθώς δεν νηστεύω.

Τζων Μπόη, είσαι σπίτι;

γιατί σε παίρνω και μιλάει...

...μήπως πήγες κάπου που δεν έχεις (ξανα) πάει...

...πήρες λεφτά απ΄το σπίτι;

Έλληνας εστέτ, ιδιοκτήτης ιστολογίου με εννέα γράμματα...

...που να πήγε, που να πήγε...

...λες;

it´s so pity, πράγματι!

It's a pity, you already have a wife
and mi done have a man inna mi life's
Rudebwoy it is a pity!

I woulda like one a dese mornings to wake up and find
your face on a pillow lying right next to mine
I woulda cut out de partying, the smoking and the rum
and buss a extra wine and mek we see de passion!!!

Ατακτούλα, ατακτούλα!
Σήμερα που έχει απεργία, όλο στο κοκό, στο extra wine και στο ρούμι το μυαλό σου…

It´s a pity, ιντίντ ντίαρ!
Μπορεί να είμαι ώρες ώρες rudeboy και θα ήθελα να σου ραπάρω δύο όμορφα λογάκια, αλλά έχω γυναίκα κι έχεις άντρα yo, μην ετοιμάζεσαι πλέον για Χαβάααααααη…μόνο κάτσε στο σπίιιιιιιτι…το κινητό δεν θα χτυπάααααει, το ΑΤΜ λεφτά δεν έχει, τι να το κάνω που ξέχασα το Piiiiiiiiiiin…

...επίσης, να σου υπενθυμίσω ότι το ασφαλιστικό πάλι ραπάαααρει...

...μάλλον δεν θα πάααααμε κάααααπου που δεν έχουμε πάαααααει... μάλλον θα κάτσουμε όλοι σπίιιιιιτι...

...αποχαιρέτα τη Χαβάααααη...

...ήταν κι αυτή μια κάποια λύυυυυση...

Θα έβαζα τη βερσιόν με την Dogmother, που πολύ την γουστάρω, αλλά και η Tanya μια χαρά τα λέει, την απεργία και το ασφαλιστικό μου μέσα...

Τούτος εδώ ακόμα συνεχίζει στη Χαβάααααη (για πόσο ακόμα), ο εδώ εστέτ μάλλον βαρέθηκε τούτο το ραπάρισμα...

Πάμε κάαααπου που δεν έχουμε πάααααει...

Τι είπες;

Λοιπόν έλααααα, στη μηχανή ανέβααααα

πάμε Χαβάη με μία ρόδα!

Τρελός παπάς σε βάφτιζε!
Εγώ είμαι εστέτ! Business Class και μόνο!

Τώρα με την άνοιξη και τις φουσκοδεντριές τα μυαλά σου πήραν αέρα…

…η αλήθεια βέβαια είναι ότι πάντα ήθελες βόλτες, ταξίδια, γλυκά, φαγητά, να ξαπλώσουμε all together μπρούμυτα στην αμμουδιά, θέλεις στην παραλία ν' ανάψεις φωτιά, κολύμπι ωρών στα ρηχά ή στα βαθιά…

…σε καταλαβαίνω απόλυτα!

…για αυτό εάν δεν με βρίσκεις πλέον σπίιιιιιιιιιτι, καθώς με παίρνεις και μιλάααααααει, σου το έχω πει τόσες φορές, πάμε κάααααπου που δεν έχουμε πάααααααααει…
…προς Θεού όμως!
…μην μείνουμε άλλο σπίτι, δεν θα στο συγχωρήσω…
…βέβαια, δεν θέλω να (ξανα)πάμε στη Χαβάαααααααη…

…εάν τελικά όμως πάμε στη Χαβάααααααη, μην ξεχάσεις να πάρεις λεφτά απ' το σπίιιιιιιιιτι, το ATM αγκομαχάααααααει, πατώ το PIN, δεν απαντάααααααει, λες κι αυτό να πήηηηηγε στη Χαβάααααααααη;

…εάν τώρα με παίρνεις και συνεχίζει να μιλάαααααααει και οπωσδήποτε θες να πας κάαααααπου που δεν έχεις ξαναπάααααααει, ε, τι να σου πω, πήγαινε εδώ

I did it my way - Photo Edition Part 2

Φωτογραφία: Τζων Μπόης

"…κι εκεί στην άκρη της γραμμής θα χαρίζουμε εμείς τα παλιά μας κομμάτια,
σ’ αυτά που ήτανε τόσο μικρά, μα που ρίχναν σκιά για να μοιάζουν παλάτια"

Δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να πει τίποτα περισσότερο.
Θα ήταν ασέβεια τόσο ως προς το θέμα της φωτογραφίας, όσο και ως προς εμένα, ο οποίος βαριέμαι πλέον να γράφω σεντόνια…

Η συνέχεια εδώ, στον εστέτ.

Υ.Γ.: Η φωτογραφία, από το μέρος όπου ανθίζουν οι ωραιότερες βουκαμβίλιες του κόσμου.

I did it my way - Photo edition Part 1

Δεν χρειάζεται να ξαναπώ σε ποιο μέρος ανθίζουν οι ωραιότερες βουκαμβίλιες...
Οι μυημένοι ήδη το γνωρίζουν…

εδώ κι εδώ

Απολύτως σχετικό: www.youtube.com/watch?v=IFDK-q6KKxI&feature=related

I did it my way (1)

Το ότι έχω πλέον βαρεθεί το blogging είναι γεγονός…
Το ότι ακόμα…ιστολογώ, κάνει ακόμα και μένα να απορώ…

Διάσημος δεν επιθυμώ να γίνω, το αντίθετο μάλιστα,
Να διαφημίσω τα όποια ταλέντα διαθέτω, μου είναι αδιάφορο να το κάνω μέσα από αυτό το χώρο,
Πολιτική δεν με ενδιαφέρει να ασκήσω μέσω διαδικτύου,
Ο ιντερνετικός ακτιβισμός μου προκαλεί τουλάχιστον γέλιο,
Γνωριμίες δεν κάνω από το internet,
Το κίτρινο και το ροζ μου αρέσουν μόνο για χρώματα στα λουλούδια,

Οι κουκούλες δεν μου πάνε, ούτε καν τα τζόκεϋ,
Για μαγειρική δεν γράφω, γιατί όπως έχω ξαναπεί η μαγειρική και το σεξ δεν περιγράφονται με λέξεις,
Να το μετατρέψω σε θεματικό δεν προτίθεμαι, αν και νομίζω ότι μόνο τα θεματικά blogs είναι value for money,

Να αυτοϊκανοποιούμαι θαυμάζοντας όσα γράφω, δεν το κάνω, καθώς ούτε ένας εστέτ δεν επιτρέπεται να ναρκισσεύεται τόσο,
Να κάθομαι και να ομφαλοσκοπώ ή να διερωτώμαι ακόμα, τι εστί blogging και ποιες είναι οι νόρμες του, μου φαίνεται πιο παρωχημένο κι από τη συναυλία της Σαμάνθα Φοξ προ ημερών στην Αθήνα,

Να ξεφορτώνω τόνους ορμόνης στο διαδίκτυο, δεν επιτρέπεται με το χαρακτήρα που΄χω, τι μου φταίνε άλλωστε τα ξένα bandwidth,
Να ακουμπήσω ψυχολογικά στο διαδίκτυο και να βγάλω τα εσώψυχά μου φόρα παρτίδα, κάλιο να καταπιώ ένα μαγκάλι αναμμένα κάρβουνα,

…με άλλα λόγια, τι στο διάολο γυρεύω εγώ εδώ μέσα…

…ευτυχώς πάντως που ακόμα μπορώ να αναρτώ φωτογραφίες, κανένα κομμάτι να παίζει από κάτω ως μουσικό χαλί, ή κανένα βιντεάκι από το youtube, να γράφω μακροσκελή κείμενα των 30 περίπου λέξεων (!), light, ανάλαφρα και εστέτ πράγματα δηλαδή and that´s all folks…

…να όμως που ήδη ξεπέρασα το όριο των λέξεων, για αυτό και ξεκινώ την αυτοτιμωρία μου με 3ήμερη αποχή από την κατανάλωση τρούφας!

Θα τα καταφέρω;

…για την ώρα αναρτώ τις ανθισμένες ζουμπουλιές μου και σηκώνω τα μανίκια για την 1η παγκόσμια Ναυπλιάδα φωτογραφίας…

Για παράπονα και αντιρρήσεις επί των ανωτέρω εδώ

Οι πασχαλιές...

Ας το πάμε ανάποδα λοιπόν.

Εδώ τα πιο εστέτ και εκεί τα λιγότερο...

Κάμε κλικ εάν προκάνεις εδώ, σήμερα έχει και ωραία μουσική, τρομάρα του!

Et Dieu... créa la femme!

...και ο Θεός έπλασε τη γυναίκα!

8 Μαρτίου...

Ημέρα της γυναίκας και μάλιστα εν όψει τριημέρου...

Τι να σκαρώνει άραγε ο Τζων Μπόης;

Το χαμόγελο

Δεν χρειάζονται πολλά…
Ένα κινητό με δυνατότητα λήψης φωτογραφιών, η «κατάλληλη» στιγμή και διάθεση για παιχνίδι…
...το θέμα δεν είναι απαραίτητο, αυτό το φτιάχνουμε μόνοι μας...

Στην πληγωμένη γη της Ηλείας, εκεί όπου τα λόγια είναι φτωχά για να εκφράσουν το συναίσθημα και οι σιωπές αποτελούν τις πιο ηχηρές μαρτυρίες, η φυσική αναγέννηση του τοπίου βρήκε τον καλύτερο σύμμαχό της στα παιχνιδίσματα της άνοιξης…

Κοψομεσιάστηκα μέχρι να τραβήξω αυτή τη φωτογραφία...

…έπρεπε να γονατίσω μπροστά από τα χαμομήλια για να μου δείξουν το χαμόγελό τους…

υ.γ: ένα χαμόγελο ακόμα…

Johnny...

“Johnny, ich träum so viel von dir
och, komm doch mal zu mir
nachmittags um halb vier...”

Καλή μου Marlene, να ήξερες πόσο με συγκινούν, με ανατριαχιάζουν και με συγκλονίζουν συθέμελα τα φλογερά σου λόγια...
...κάνε όμως υπομονή λατρεμένη...
...το ξέρω, με ονειρεύεσαι ακόμα και στον ξύπνιο σου - άλλωστε δεν είσαι η μόνη - όμως κατά τις 16:30, όπως μου ζητάς, είναι πάνω από τις λιγοστές μου δυνάμεις να τα καταφέρω να βρεθούμε...
Μη με ρωτάς πολλά, ρίξε μια ματιά εδώ, αλλά μη μου κρατήσεις κακία...

...ίσως κάποτε μπορέσεις να με καταλάβεις...

Αιώνια δικός σου
Johnny