Η...Ηλέκτρα

Φωτογραφία: Κώστας Σερέτης

…καθημερινά να ακούς σκουπίδια και να έρχεται ένα τέτοιο γεγονός για να ακούσεις Χατζιδάκι στο ραδιόφωνο σε μεγάλες δόσεις.
Δεν το καταλαβαίνω, δηλαδή ο Χατζιδάκις ταιριάζει με το πένθος;

…κι από αύριο, όταν θα βγουν και πάλι τα ξίφη από τα θηκάρια, οι δυνατές ιαχές των πολεμάρχων και ο ήχος των τυμπάνων τους, θα επανέλθουμε στη γνωστή μας τάξη και ασφάλεια…

Υπομονή, το πένθος δεν ταιριάζει πάντα στην Ηλέκτρα...

just…Raabed!

Καθώς ακούς τον χειμώνα να ουρλιάζει σαν πεινασμένος λύκος με κατεύθυνση προς το κοπάδι, ο καφές να αχνίζει στην κούπα και τα πολλά λόγια και οι φλυαρίες να σε κουράζουν έτσι όπως μπερδεύονται οι μισές αλήθειες και τα ψέματα, η εβδομάδα ξεκινά με μάλλον αμήχανα συναισθήματα, σαν κάποια έμπειρη θεατρίνα, η οποία όμως παραμένει βουβή πάνω στα σανίδια, όχι γιατί δεν έχει αποστηθίσει τα λόγια της καλά, αλλά γιατί δεν θέλει πλέον να ακούει τη φωνή της...
Το στίγμα παραμένει ακόμα άγνωστο...

…ίσως όχι όμως και στο παρόν ιστολόγιο…
Η μουσική του απίθανου Max Raabe, η οποία συχνά πυκνά εκπέμπεται από αυτή τη γωνιά, ερμηνεύει εύγλωτα τον λόγο ύπαρξης αυτού του διαδικτυακού χώρου και ορίζει την παιχνιδιάρικη ψυχή του...

Εδώ τον ακούμε και τον βλέπουμε να μας λέει απολαυστικά, ότι «η κλωνοποίηση μπορεί και να αξίζει» (Klonen Kann Sich Lohnen) και να μας υπενθυμίζει με φρύδι σηκωμένο και ύφος σνομπ, ότι η ζωή μπορεί να γίνει ακόμα πιο ενδιαφέρουσα φτάνει να έχεις τις αντοχές να την περιπαίξεις...

Ordinary People

Οι προσκλήσεις πλέον πάνε κι έρχονται κι εγώ ως καλός ιστολόγος καλούμαι να ανταπεξέλθω εις τας ιστολογικάς μου υποχρεώσεις, ντουίνγκ μάι μπεστ βεβαίως, αξιοποιώντας τις περιορισμένες εγκεφαλικές μου δυνατότητες στο έπακρο.

Η τελευταία πρόσκληση κατέφθασε εν μέσω προσφάτου κρανιοεγκεφαλικής μου τρικυμίας, τη στιγμή δηλαδή κατά την οποία αναζητούσα εκείνο το σουξεδιάρικο άρθρο, το οποίο θα με αποθέωνε και θα με ανέβαζε στα ύψη της διαδικτυακής ιστοθέασης.
Δυστυχώς!
Αν έχεις συνηθίσει στα ξερά, η σούπερ λίγκα θα σε ξεράσει πριν το καταλάβεις.

Η Σουσού Δελατρόμπα λοιπόν, η πασίγνωστη εις την Ελληνική ιστολογόσφαιρα, εγχώρια κοσμικιά του Κολωνακίου και αδιαμφισβήτητα διάσημη εστέτ (ε ναι, μη το κουβαλάω μόνος μου αυτό το βάρος), η οποία μου έχει εμπιστευθεί την στυλιστική της αποδόμιση, με προσκάλεσε να παίξουμε το ενδιαφέρον παιχνίδι:

«Ασήμανται συνήθειαι σημαντικών και - όχι και τόσο - συνηθισμένων ανθρώπων»

Καταθέτω λοιπόν κι εγώ τρεις διόλου σημαντικές πληροφορίες περί το άτομό μου:

1. Καθημερινά, κατά τις 09:00 ώρα Ελλάδος και μετά από ένα δυνατό διπλό και ενίοτε και τριπλό καφέ, άνευ τσιγάρου, ζάχαρης κι άλλων βλαβερών ουσιών, κάνω Πιλάτες και Τάι Τσι, τόσο εις την αριστερή, όσο και εις την δεξιά βρεγματική περιοχή του κρανίου μου, προσπαθώντας με τον τρόπο αυτό να επιτύχω ανώδυνο τοκετό, άνευ επισκληριδίου ενέσεως, προσφάτως συληφθείσας μεγαλόπνοης ιδέας! Πολλές φορές όμως ο τοκετός καθίσταται ιδιαίτερα βασανιστικός και επώδυνος, μερικές φορές η καισαρική τομή και ενίοτε η λοβοτομή, είναι η επιβεβλημένη λύση, καθώς η ιδέα έχει στραβώσει ανάποδα και όσο και να την τραβάς δεν βγαίνει η ρουφιάνα, αφήστε που και ο γιατρός δεν μπορεί να σε περιμένει, έχει κι άλλες γέννες να ξεπετάξει, ενώ άλλες φορές πάλι και μετά από άγριο ζόρι και σβήξιμο, κατά το οποίο εκτοξεύονται ανεπυθήμητες εκκενώσεις της γλώσσας, η ιδέα αποδυκνύεται σκέτο ανεμογκάστρι!

2. Καθημερινά, μετράω ένα ένα τα πολύτιμα ένσημα μου, τα οποία έχω συλλέξει με αίμα, δάκρυα κι ιδρώτα, ούτως ώστε να προφυλαχθώ από τυχόν ληστρικές επιδρομές επίδοξων σφετεριστών των ζοφερών μου γηρατειών, οι οποίες - φευ - έχουν αρχίσει να παρουσιάζονται με απηλητικούς ρυθμούς ανά την Επικράτεια. Μάλιστα, τουλάχιστον 3-4 φορές ημερησίως πραγματοποιώ μια συγκεκριμένη διαδρομή, από το σπίτι στο γραφείο του επενδυτικού μου συμβούλου και τούμπαλιν, ο οποίος με έχει σοφά συμβουλεύσει να μετατρέψω τα ένσημά μου σε δομημένα ομόλογα, ούτως ώστε, εν ευθέτω χρόνω, να τα ρευστοποιήσω και να λάβω - εφόσον αι συνθήκαι το επιτρέψουν βεβαίως - την διόλου ευκαταφρόνητη αποζημίωση των 650 ευρώ μηνιαίως, με την οποία μπορώ κάλλιστα να αγοράζω την ημερησία δόση μου σε λευκή, τρούφα εννοείται, καθ΄ ότι μία φορά εστέτ, πάντα εστέτ.

3. Καθημερινά, μόλις το βράδυ καταφθάνει και το σώμα έχει κουραστεί από τις απανωτές γέννες ιδεών, τα αλεπάλληλα ανεμογκάστρια και την αξιοποίηση ευφάνταστων επενδυτικών ευκαιριών, οι οποίες θα μου εξασφαλίσουν ένα περισσότερο εστέτ μέλλον, μετράω τους ρόλους τους οποίους κλήθηκα να ενσαρκώσω, εάν υπήρξα δηλαδή καλός, τίμιος και συνετός εργαζόμενος, προϊστάμενος, υφιστάμενος, φορέας ιδεών, επιδέξιος μαιευτήρ, καλός σύζυγος, πατέρας, γιός, εραστής, άνθρωπος κι εκεί που όλα αυτά αρχίζουν να μπαίνουν στη θέση τους ως κομμάτια ενός παζλ, το οποίο μάλλον τελικά δεν συναρμολογείται ποτέ, έρχεται επιτέλους ο Μορφέας, αδερφικός φίλος εξ απαλών ονύχων, κι έτσι, όπως κάθε βράδυ, όλες αι ασήμανται συνήθειαι ενός, κατά τα άλλα, συνηθισμένου ανθρώπου, μετατρέπονται σε γλυκά και συνήθως ήσυχα όνειρα, ενός άκρως ασυνήθιστου ανθρώπου με τόσο, κατά τα άλλα, συνηθισμένες συνήθειες...

...κι επειδή το παίγνιο μου άρεσε, προτείνω τους:

Αθήναιο

Κατερίνα ante Portas

Σταυρούλα

...να βγούν στη σέντρα και να πάρουν την μπάλα.

Ζητείται άρθρο

Photo: Robert Doisneau

Γνωστός ιστολόγος, με δυναμική δραστηριότητα εδώ και 27 μήνες στην Ελληνική ιστολογόσφαιρα, αλλά και παρουσία σε πολλά λινκς ανά την Ευρωπαϊκή Βλογολάνδη και Γουερντοπρεσσία, αναζητά άρθρο, το οποίο να πληροί τις παρακάτω 10 βασικές προϋποθέσεις:

1. Να είναι σύντομο και περιεκτικό
2. Να διαθέτει το απαραίτητο δηλητηριώδες χιούμορ (στην αναβροχιά δεκτό και το καλαμπούρι)
3. Να πηγαίνει ασορτί με την εστέτ εμφάνιση του παρόντος ιστολογίου, σαν να λέμε φούστα-μπλούζα, χαβιάρι-σαμπάνια, αναψυκτήριο-φιλοξενία, ασφαλιστικό-βαθιά γεράματα, αριστερός-δεξιός, κώλος και βρακί
4. Να είναι αρκούντως μαχητικό και αντιστασιακό, οπωσδήποτε με κρυφοαριστερίζουσες ακτιβίστικες αποχρώσεις, δεκτά μέχρι και ποιήματα.
5. Να αρχίζει ωραία, αλλά να τελειώνει με πόνο (για τις πονεμένες καρδιές ντε, που αυτό ξέρουνε μόνο)
6. Να είναι ζουζουνιάρικο, γλυκούτσικο, κουραμπιεδούτσικο, αλλά και βαθιά συγκινητικό, ενδοσκοπικό, ψυχαναλυτικό, αλλά και απαραιτήτως ψυχοπονιάρικο.
7. Να επιδεικνύει εμφανώς το συγγραφικό τάλαντο του αρθρογράφου, καθώς και το υψηλό του επίπεδο, μπας και το διαβάσει κανείς και εκδώσει ο δόλιος ένα νέο «Έγκλημα και Τιμωρία»
8. Να μαζέψει τουλάχιστον 50 κολακευτικά σχόλια (οτιδήποτε λιγότερο θα είναι φρικτή αποτυχία)
9. Να προκαλέσει φθόνο, ίντριγκα, πόθο, πάθος, ανατριχίλα, αγωνία, απελπισία, ασυνεννοησία, ασυναρτησία, υστερία, σασπένς, αίμα, σπέρμα, φλέμα, δάκρυα κι ιδρώτα
10. Να γίνει Πρώτο Θέμα!

Για τις αιτήσεις συμμετοχής σας, παρακαλείστε όπως απευθυνθείτε στο παρόν ιστολόγιο ή στην ταχύτατα αναπτυσσόμενη θυγατρική του εδώ.

Ο υποψήφιος θα πρέπει να διαθέτει, κατά προτίμηση, το δικό του ιστολόγιο, να έχει αυξημένες επικοινωνιακές ικανότητες και ασφαλώς όρεξη για ανελέητο posting.
Προηγούμενη προϋπηρεσία σε ανάλογα πονήματα, οπωσδήποτε και δεν θα ληφθεί υπόψη.

Ο ιστολόγος προσφέρει άκρως ελκυστικό πακέτο ανταμοιβής, στο οποίο συμπεριλαμβάνονται, πλέον της βασικής αναγνώρισης και της συμμετοχής του σε ένα ευχάριστο, έως και ιλαρώδες περιβάλλον, παροχή link (μονιμοποίηση δεν παρέχεται), καθώς και bonus 10 σχολίων εβδομαδιαίως στο ιστολόγιο του για διάστημα τουλάχιστον 1 έτους.

Θα τηρηθεί αυστηρή εχεμύθεια, αλλά και σειρά προτεραιότητος στις απαντήσεις.

Όχι πια λούμπεν, μόνο εστέτ!

Κάμε κλικ Εδώ ντε!

Γέμισε με εστέτ το διαδίκτυο!

…και σημειωτέον: ΔΕΝ μετακομίζω.

So, you think you can jump!

«Το κενό υπάρχει όσο δεν πέφτεις μέσα του», έγραφε ο Ελύτης...
...φτάνει βέβαια να γνωρίζει κανείς, ότι το «κενό» δεν είναι απλά ο ίδιος...

«Κάνε άλματα πιο γρήγορα από τη φθορά», προτρέπει ο ποιητής...

Αν όμως η ίδια η φθορά σε σπρώχνει να κάνεις άλματα σε ένα κενό, το οποίο απλά είναι η αντανάκλαση του ειδώλου σου σ΄ένα παραμορφωτικό καθρέπτη λούνα παρκ, τότε κανένα δίχτυ ασφαλείας δεν θα σε σώσει, αλλά απλά θα γίνει μια αβυσσαλέα χοάνη, η οποία θα ρουφήξει το σαθρό σου σύμπαν, θα το αλέσει, θα το πολτοποιήσει και στη συνέχεια θα το φτύσει στα μούτρα σου, ώστε αηδιασμένος από τα ξερατά, να βρεις του κουράγιο να ψάξεις επιτέλους για μια έξοδο κινδύνου...

Περί αντίστασης ο...Λόγος

Photo: William Klein

Έλαβα μια πρόσκληση από τη φίλη Σταυρούλα να ¨αντισταθώ¨ μ΄ ένα ποίημα κι επειδή σε γενικές γραμμές δεν ψάχνω τη διαφορά μεταξύ ποιήματος και στίχου - το θέμα είναι άλλωστε να σε ταξιδεύουν τα λόγια - ¨αντιστέκομαι¨ με το παρακάτω αγαπημένο του Λευτέρη Παπαδόπουλου:

Στη γειτονιά που μένω
κάργα με λάσπη ο δρόμος
Πώς να 'ρθει ταχυδρόμος
να φέρει μήνυμα
Στη γειτονιά που μένω
βρέχει όλες τις μέρες
κι οι τοίχοι είν' όλο σφαίρες
από το Κίνημα

Στη γειτονιά που μένω
φιλάνθρωπες κυρίες
που ψάχνουν ευκαιρίες
να συμβουλέψουνε
Στη γειτονιά που μένω
τραίνα δεν σταματάνε
και τα παιδιά γερνάνε
χωρίς να παίξουνε

Στη γειτονιά που μένω
παράγκες, ακακίες
και πολυκατοικίες
μπλεγμένα πράγματα
Στη γειτονιά που μένω
μαζεύουνε σαν προίκα
τα ένσημα του ΙΚΑ
για τα γεράματα

Δίνω πάσα στους:

Katerina ante Portas
Χρήστο (apallou)
Abttha
Peftasteri
Trol

It's a long way to Tipperary...

Φωτογραφία: Τζωρτζίνα Γεωργακάκη

Έλληνας εστέτ…40άρης (plus μερικών ωρών)…γκουρμές…Γάβρος (ευτυχώς!)…ονειροπόλος…ενίοτε κυνικός…blogger (την τύχη του)...αηδιασμένος πολίτης, άγρια φορολογούμενος...και Αιγόκερως, με ωροσκόπο στους Διδύμους…

…
…

...Έλληνας εστέτ με 9 γράμματα...

…ποιος να είναι, ποιος να είναι….

...και το όνομα αυτού...

Φωτογραφία: Βούλα Παπαϊωάννου

Ο Τζων Μπόης μετά από σύντομη ανάπαυλα στην οποία πρωταγωνίστησαν χοληστερινοειδή παρασκευάσματα, κόκκινες μύτες και σουρεάλ επικίνδυνες κατεβασιές στις χιονισμένες βουνοπλαγιές, ρίχνεται, με μωλωπισμένα από τα σλάλομ και τις κουτρουβάλες μούτρα, στη μάχη της σουρεάλ ενημέρωσης και απορροφημένος αναγινώσκει τα συγκλονιστικά νέα του κατακα(η)μένου σουρεάλ τόπου του από ημεδαπή εφημερίς:

- Μα πως τον λέν εκείνον τον ντεληκανή ωρέ ζαγάρι;

- Τ και ζ, τζ - ω και ν, ων - Μ και π, Μπ - ο και η και ς, όης!
Τζων Μπόης!!!

- ωωωωωωωωωωω, ώστε εσύ ωρέ χαμένο είσαι αυτός που ψάχνουν όλοι;

Prost!

Θα μπορούσα να αναλωθώ σε λεκτικούς ακροβατισμούς, σε βαθυστόχαστα μηνύματα, σε φιλοσοφικούς στοχασμούς, ή με διάθεση Γουντιαλλενική να γράφω κείμενα κωμικά, αλλά μάλλον θα προτιμήσω για λίγο την ξεκούραση του στρατιώτη λίγο πριν τη μάχη…

…άλλωστε οι μάχες τελειώνουν, ο πόλεμος ποτέ και το χιόνι έχει ήδη γεμίσει τα βουνά…

…καιρός λοιπόν για τσίπουρα, τηγανιές
και snowboard στις βουνοπλαγιές!

...σε λίγο ο εχθρός θα κάνει επίθεση κι εγώ χρειάζομαι πυρομαχικά...

Zum Wohl!

Συγκλονισμένος!

Η φίλη του παρόντος συγκλονιστικού (ανεμο)βλογίου, Μαρίνα (http://kathimerinitrella.blogspot.com/) , συγκλονισμένη μέσα στην καθημερινή της τρέλα, με προσκάλεσε να παίξω το συγκλονιστικά νεόκοπο στην συγκλονιστική βλογολάνδη παίγνιο:

“Τα 8 συγκλονιστικά πράγματα τα οποία με ανατρίχιασαν και με συγκλόνισαν συθέμελα μέσα στο συγκλονιστικό 2007”.

Το έψαξα από ΄δω, το έψαξα από ΄κει και αφού συγκλονισμένος συνειδητοποίησα ότι εγώ σπανίως συγκλονίζομαι, παραθέτω στην κάτωθι συγκλονιστική λίστα, τα συγκλονιστικά εκείνα πράγματα, τα οποία, ας πούμε συγκλονιστικά σημάδεψαν την συγκλονιστική μου ύπαρξη:

1. Συμμετείχα σε συγκλονιστικό ροζ dvd
2. Φιλοξενήθηκα επί μακρόν σε συγκλονιστική εξοχική κατοικία-αναψυκτήριο
3. Έδωσα συγκλονιστική διαδικτυακή συνέντευξη σε άλλους συγκλονιστικούς αλλά και συγκλονισμένους βλόγερς
4. Έγινα συγκλονιστικός κουμπάρος
5. Έλαβα συγκλονιστική εντολή να τα αλλάξω όλα
6. Δημιούργησα συγκλονιστικό ρεύμα
7. Σκόνταψα πάνω σε συγκλονιστική ζαρντινιέρα και κατέληξα σε συγκλονιστικό νοσοκομείο
8. Έγινα ένας συγκλονιστικός ΕΜΟ

Έχω κι άλλα συγκλονιστικά να παραθέσω, αλλά νιώθω ότι ήδη άρχισα να συγκλονίζομαι αρκετά!

Στη φωτογραφία, συγκλονισμένοι βλόγερς, αντικρίζουν το συγκλονιστικό 2008 κατάματα!

Ο Βίος και η Πολιτεία του Τζων Μπόη

Βρισκόμουν πριν από κάποια χρόνια σε ένα ταξίδι στο Ισραήλ.
Πηγαίνοντας από το Τελ Αβίβ προς την Ιερουσαλήμ, σταματήσαμε σε ένα μέρος, κάπου στο ενδιάμεσο της διαδρομής, το οποίο σήμερα ούτε καν θυμάμαι και πως λέγεται.
Εκεί λοιπόν, καθώς σε μια καντίνα του δρόμου, τίγκα στην πλαστική καρέκλα, τρώγαμε ζεστά φαλάφελ, πίναμε Coca Cola, ακούγοντας παράλληλα τη Γλυκερία (!) στη διαπασών να τραγουδά: ¨Γυφτοπούλα στο χαμάμ κι εγώ πλερώνω ντιρνταμάν¨, και σχολιάζαμε πόσο νόστιμο είναι το street food της Μέσης Ανατολής, που τύφλα να ΄χουν τα hot dogs της Μαβίλη, αλλά κι ότι από ώρα σε ώρα θα ακούγαμε και την Αρβανιτάκη στο Καραπιπερίμ, να ΄σου σκάει μύτη μια ηλικιωμένη γυναίκα, η οποία δεν κατάλαβα εάν ήταν τσιγγάνα, Εβραία, ή μουσουλμάνα…
Πάντως μιλούσε σπαστά Αγγλικά και τα μάτια σπινθηροβολούσαν.
Αφού στην αρχή μας πούλησε μερικά σουβενίρ, στη συνέχεια άρχισε να μας λέει τι πίστευε ότι ήταν ο καθένας μας στην προηγούμενη ζωή του.
Σε έναν από την παρέα είπε ότι ήταν Τούρκος κτηνοτρόφος την εποχή λίγο πριν το τέλος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, σε μια περιοχή κοντά στα σύνορα με τη Συρία. Του κακοφάνηκε πολύ του μάγκα, καθώς μας είχε ζαλίζει ότι κρατούσε λέει από τους Κολοκοτρωναίους τρομάρα του κι ότι οι ρίζες του ήταν βαθιά ελληνικές. Άρπα την!

Σε κάποιον άλλον είπε ότι κάποτε υπήρξε αυλικός σε παλάτι στη Γαλλία και τότε αμέσως αυτός πήρε τα πάνω του, καθώς δεν είναι και λίγο πράγμα να έχεις υπηρετήσει την Μαρία Αντουανέτα κι αντί για ψωμί να τρως παντεσπάνι, αλλά εγώ την είχα δει τη αποστροφή στο βλέμμα του, καθώς, ούτε καν ο ίδιος ο Λουδοβίκος δεν υπήρξε, αλλά απλά τσανακογλύφτης των αρχόντων στα παλάτια, άρπα την λοιπόν κι εσύ, και κάποια στιγμή κι ενώ μας είχε ζώσει η ζέστη, ο ιδρώτας έτρεχε ποτάμι και το μόνο το οποίο σκεφτόμουν ήταν να φτάσω κάποια στιγμή στη Νεκρά Θάλασσα και να κάνω το κορμί μου αλίπαστο από το πολύ της αλάτι, ήρθε κι η σειρά μου…
Με κοίταξε από ΄δω με κοίταξε από ΄κει, ίσως και να τρόμαξε επειδή ώρες ώρες το μάτι μου γυαλίζει άσχημα και κατόπιν αφού κατάλαβε ότι δεν διέτρεχε κίνδυνο, μου ανέλυσε την προηγούμενη ζωή μου.

Εσύ, μου λέει, υπήρξες κάου μποϋ στην Αμερική γύρω στον 19ο αιώνα και κάποια στιγμή εκεί που άρμεγες γελάδια και είχες αγανακτήσει από την γελαδοκοπριά και τις καρδάρες, αποφάσισες να κατηφορίσεις προς τον Νότο και να γίνεις μπάρμαν στη Νέα Ορλεάνη…
Μου έπεσες το φαλάφελ από το στόμα!

Ώστε ο Τζων Μπόης-Καουμπόης, εκτός από άγριος γελαδάρης κάπου στο Αϊντάχο με σπιρούνια και μπότες, υπήρξε και κάπελας στο Νιου Ορλίνς;
Από εκεί δηλαδή που άρμεγα γελάδια κι ως άλλος Λούκυ Λουκ με ένα τσιγάρο στην άκρη των χειλιών μου μίλαγα κοφτά μέσα από τα δόντια μου, αγριοκοίταζα τον κόσμο όλο, έμενα σε ένα μικρό σπίτι στο λιβάδι, με αδελφούλες μου την τσαχπίνα Λόρα και την όμορφη αλλά τυφλή Κάρυ, έτρεχα στα ροντέο, ιππεύοντας άλογα και λοξοκοιτώντας αγνές αμερικάνες επαρχιωτοπούλες, κατέληγα λοιπόν να σερβίρω μπέρμπον σε σαλούν και να μαζεύω τα σπασμένα κάθε φορά που οι πρώην φίλοι μου γελαδάρηδες τσακώνονταν για τα μάτια της γκαρσόνας Σου Έλεν, της αρραβωνιαστικιάς μου δηλαδή, με την οποία σχεδίαζα να φτιάξω το δικό μου ράντζο και να κάνω μαζί της 12 παιδιά και 24 εγγόνια;

Τι να πει κανείς, είχα μείνει άφωνος…

Από τότε πάντως, εκείνη η προηγούμενη ζωή μου με κατατρέχει…
Η ηλικιωμένη γυναίκα απέφυγε ηθελημένα να μου πει τι απέγινα, εάν με βρήκε δηλαδή ο Αμερικανικός Εμφύλιος και απεβίωσα δοξασμένος κάποια μπαρουτοκαπνισμένη μέρα, σαν εκείνες στο ¨Όσα παίρνει ο άνεμος¨, εάν πήγα σαν το σκυλί στο αμπέλι από κάποια αδέσποτη σφαίρα σερβίροντας νοθευμένο μπέρμπον στο σαλούν ή με έκανε τσακωτό ο τοπικός σερίφης και με τουλούμιασε στο ξύλο επειδή έκλεβα τους πελάτες στο λογαριασμό...

Ούτε και για την πολυαγαπημένη μου αρραβωνιαστικιά Σου Έλεν έμαθα κάτι, το πιθανότερο είναι να το έσκασε, μόλις είδε τα σκούρα, με κανέναν πρώην συνάδελφο γελαδάρη από την Οκλαχόμα και σήμερα, στην νέα της ζωή, να τρέχει σε ψυχαναλυτές στο Μανχάταν και να κάνει Πιλάτες με τις φιλενάδες της, με τον γελαδάρη σύζυγο, C.E.O. σε πολυεθνική να παίζει σκουός και να ξενοπηδά μικρούλες…

Πως μου ήρθαν όλα τούτα στο μυαλό θα μου πει κανείς.
Στο χάραμα λοιπόν του 2008, πιάνοντας αισίως τα 40, αναπόφευκτα συνειδητοποιώ ότι όσο πιο πολλές αναμνήσεις αλλά και λάθη συσσωρεύονται πάνω σου, τόσο πιο πολλά βαρίδια τελικά κουβαλάς στην καμπούρα σου, κάνοντάς τη ζωή σου δύσκολη.
Ποιο είναι λοιπόν το ηθικό δίδαγμα του παρόντος post;
Απολύτως κανένα.
Τα λάθη μονίμως θα επαναλαμβάνονται τα ίδια και χειρότερα, από γελαδάρης θα γίνεσαι κάπελας αλλά και το αντίστροφο, αναζητώντας πάντα το νόημα της ζωής σε νέες περιπέτειες, οι διάφορες Σου Έλεν της προσωπικής σου ιστορίας, θα σου ορίζουν μοναδικά τη ζωή, όπως άλλωστε κάθε πονηρό θηλυκό και κατεργάρα γυναίκα ξέρει υπέροχα να κάνει, τα λάθη και τα πάθη της προσωπικής σου πορείας θα επαναλαμβάνονται πάντα τα ίδια και απαράλλακτα, με την ίδια συχνότητα και ένταση με την οποία προσπαθείς να τα αποφύγεις, οι αναμνήσεις θα αυξάνονται με τον ίδιο ρυθμό με τον οποίο θα συρρικνώνονται τα όνειρα και ο πόλεμος θα σε βρίσκει πάντοτε στα χαρακώματα, μόνο που στο τέλος αντί για ένα ένδοξο και ηρωικό τέλος θα καταλήξεις σαν το σκυλί στο αμπέλι από καμιά αδέσποτη στα μετόπισθεν.

Όλα λοιπόν είναι τόσο προδιαγεγραμμένα;
Δεν ξέρω / Δεν απαντώ.

Αυτή τη στιγμή πάντως άρχισα να σκέφτομαι πως ακριβώς θα περιγράψουν την παρούσα μου ζωή όταν μελλοντικά θα επιστρέψω στον μάταιο τούτο κόσμο…
Εκτός των άλλων, θα πουν: ¨Υπήρξε και Blogger¨!

Ούτε στον χειρότερο εχθρό σου!

Τουλάχιστον θα πουν όμως ότι υπήρξα και εστέτ!
…ε, είναι κι αυτό μια παρηγοριά ξέρετε…

Ο πόλεμος

Φωτογραφία: Δημήτρης Χαρισιάδης

Μια αλλόκοτη ημέρα είχε ήδη ξεκινήσει, καθώς τα πράγματα έμοιαζαν φαινομενικά πιο ήρεμα στο μέτωπο…
Μέσα στη ζεστασιά της χοντρής χλαίνης του κάποιος διάβαζε μια κιτρινισμένη φυλλάδα, κουνώντας δύσπιστα το κεφάλι: ¨Όλοι λεν τα ίδια ψέματα¨, μουρμούρισε…
Πιο πίσω κάποιος άλλος είχε μόλις ξυριστεί με μια φρεσκοακονισμένη χοντρή λάμα, καθώς μια φευγαλέα σκέψη περνούσε από το μυαλό του: ¨Καλά την βγάλαμε και σήμερα, αύριο ποιος ξέρει τι μας ξημερώνει¨…
Ήταν όμως και μερικοί άλλοι πιο ΄κει, ένας από αυτούς κρατούσε ένα ακορντεόν και τραγουδούσε εύθυμα έναν σκοπό, τη στιγμή που οι ριπές των πολυβόλων σφύριζαν εφιαλτικά από μακριά…
Κάποιος άλλος έγραφε με δυσκολία ένα γράμμα:

¨Αγαπημένη μου, μόλις σήμερα βρήκα λίγο χρόνο να σου γράψω πέντε αράδες…
…είναι λίγα λεπτά που κούρνιασα εδώ, στη ζεστασιά μιας ξυλόσομπας, να νιώσω ξανά τα κοκαλωμένα μου δάχτυλα να κινούνται μια στάλα…
Για την ώρα είμαι καλά, αν και συμβαίνουν εδώ τόσα πολλά…
Πριν από λίγο ξέπλυνα την λόγχη μου από το αίμα των αθώων…
Γύρω μου σκοτωμένοι χιλιάδες, οι ψυχές τους τριγυρνούν κάθε βράδυ στο ύπνο μας σαν φαντάσματα να μας κατασπαράξουν…
Αγαπημένη μου, ο πόλεμος είναι εκεί έξω και καραδοκεί κάθε μέρα και πιο ανελέητος, κουρελιάζει τη ζωή χωρίς οίκτο ώσπου να τη φτάσει με οδύνες στην ύστατη στιγμή της, δεν ξέρω πια εάν είμαστε εμείς οι αφέντες της, ξέρω όμως ότι όσο αυτή θα συνεχίζει να υπάρχει, θα πορεύεται από τη δύναμη της φλόγας που σιγοκαίει μέσα μας…
Αγαπημένη μου, είμαι καλά, εδώ τα λίγα μοιάζουν με πολλά, η ψυχή μου παλεύει να μείνει καθάρια σαν γάργαρο νερό που τρέχει στα Άγραφα…
Σήμερα ξέρεις στήσαμε και μια μικρή γιορτή με τα παιδιά…
Γιορτάζει βλέπεις κάποιος από το τάγμα…
Τζων Μπόη τον λένε, καλό παιδί, αλλά λίγο παράξενο, χτες παραλίγο να πατήσει μια νάρκη δίπλα σε ένα όρυγμα στο παγωμένο το ποτάμι, έμεινε αμίλητος για ώρες, κοκάλωσε, όλοι νομίζαμε ότι χάθηκε η μιλιά του για πάντα, τρομάξαμε πιο πολύ και από τη θέα των σκοτωμένων γύρω μας…
…σήμερα ξύπνησε κεφάτος, είναι τώρα δίπλα μας και παίζει με το ακορντεόν του, τραγουδάει έναν σκοπό παράξενο και χαμογελά…
Τι σου είναι ο άνθρωπος…
Αγαπημένη μου, είμαι καλά, αν και εδώ συμβαίνουν τόσα πολλά…

Προσεύχομαι κάθε μέρα να τελειώσει αυτό το μακελειό και να γυρίσουμε όλοι γρήγορα στα σπίτια μας…

...ποια σπίτια μας…δεν θυμάμαι τελικά εάν ποτέ είχα πραγματικό σπίτι, κάποια Ιθάκη να με περιμένει, ούτε όμως θυμάμαι τι έκανα πιο πριν και με τι ακριβώς περνούσα το χρόνο μου…
Κάποιοι μιλούν για ανακωχή και ειρήνη, εγώ όμως ξέρω ότι ο πόλεμος δεν τελειώνει ποτέ, μόνο οι μάχες…
…μάλλον δεν θα γυρίσουμε ποτέ στα σπίτι μας, τώρα πια το ξέρω…
Αγαπημένη μου, κάπου εδώ πρέπει να σταματήσω, σε φιλώ γλυκά, σε λίγο θα κατέβουμε όλοι στο παγωμένο το ποτάμι για ενέδρα στον εχθρό…
…ίσως να έχουμε και μερικές απώλειες…
…αυτά όμως έχει ο πόλεμος…¨

Voulez vous danser avec moi?

Τι μπορεί να γράψει κανείς ότι πέφτει πάνω σε τέτοια μοναδικά διαμάντια της 7ης τέχνης…
Πριν από μισό αιώνα περίπου, το 1959 δηλαδή, η διάσημη πικάντικη ¨γατούλα¨ Brigitte Bardot συναντά κινηματογραφικά τον άγνωστο στο παγκόσμιο κοινό, ολίγον γεματούλη αλλά χαριτωμένο, μυστακοφόρο, Τουρκο-μεξικανο-σεφαραδίτη Σμυρνιό, Dario Moreno, στην ταινία:

“Voulez vous danser avec moi?”

Για τον Dario Moreno και για τις μπουρδουκλωμένες του ρίζες είχα γράψει ξανά, πριν από περίπου ένα χρόνο, εδώ:
http://armirikia.blogspot.com/2007/03/dario-moreno.html.

Στο συγκεκριμένο post, οι λατρεμένοι μου πιστοί αναγνώστες είχαν την απίστευτη τύχη να απολαύσουν τον μποέμ Dario Moreno να τραγουδά: «Les mouettes de Mykonos», εκθειάζοντας τους γλάρους της Μυκόνου, αλλά αδιαφορώντας παντελώς τόσο για την Ψαρού, όσο και για το Super Paradise, γεγονός το οποίο με πλήγωσε βαθιά.
Προς μουσική εμπέδωση, το clip επαναλαμβάνεται εδώ:
http://www.youtube.com/watch?v=VpnRDC4_zkE&eurl=

Για το “Voulez vous danser avec moi?” δεν έχω να γράψω κάτι, σε αυτές άλλωστε τις περιπτώσεις, σημασία δεν έχει το στόρυ, ή η καλή κινηματογράφηση, αλλά το ανυπέρβλητο μπρίο των πρωταγωνιστών…
…κι εδώ τα λόγια είναι μάλλον περιττά.

Απλά παρακολουθείστε το ενός λεπτού απόσπασμα, στο οποίο η Bardot (οι φήμες λένε ότι ήταν και ολίγον έγκυος) ξελογιάζει χορευτικά τον εντελώς ξεμυαλισμένο Moreno, ο οποίος συνεπαρμένος από τα θέλγητρα της Μπεμπέ, χορεύει αλαλάζων μάμπο, με τέτοια ανυπέρβλητη χάρη και μπρίο, ώστε στο τέλος του clip η ναζιάρα Bardot, τον επιβραβεύει αναλόγως!

Αφιερωμένο σε όλο το πιστό αναγνωστικό μου κοινό, μια που είμαι (παραδόξως) στα κέφια μου.

Κάνω τούμπες πάλι φέτος μπας και μπει καλά το έτος!

Photo: Garry Winogrand

Εάν το δίσεκτο 2008 εξελιχθεί για μένα τόσο συναρπαστικά γλυκό, όσο και απρόβλεπτα ανατρεπτικό όπως και το 2007, τότε παραδίδω το εκ γενετής μπρονζέ λάγνο κορμί μου στην τύχη του νέου έτους και αφήνω τις επόμενες 366 μέρες του να ασελγήσουν πάνω μου χωρίς οίκτο και έλεος (άλλωστε αυτό θα γίνει και χωρίς τη δική μου παρότρυνση, δεν τρέφω αυταπάτες).

Για την ώρα κάνω τρελές τούμπες στον αέρα μπας και το καλοπιάσω, αν και ως συνετός, πολλά παθών και μάλλον ουχί αρκετά μαθών, εστέτ 40άρης Αιγόκερως με ωροσκόπο στους Διδύμους και μυαλά στους πέντε ανέμους, κρατάω και μια πισινή για τα δύσκολα που αναπόφευκτα έρχονται (αν και ξέρω καλά ότι όσες πισινές και να κρατήσω πάλι το γκολ από τα αποδυτήρια θα το φάω)…

…κι επειδή εστέτ είμαι είπαμε κι όχι χαϊβάνι, σχέδια πολλά δεν κάνω, αποφάσεις μεγάλες δεν παίρνω, να αλλάξω ως άνθρωπος δεν προγραμματίζω, αλλά και δεν δύναμαι, καθώς μου αρέσω και με λατρεύω αφάνταστα, κάθομαι λοιπόν στη γωνιά μου ταπεινά (όσο βέβαια μου επιτρέπει ο χαρακτήρας που ΄χω) και περιμένω - πάνω από όλα υγιής - να ρουφήξω τις στιγμές του νέου έτους με πάθος, όπως ακριβώς κάνω και με το παχύ καϊμάκι από τον σημερινό μερακλίδικο πρωινό μου καφέ…

…κι όλα τα άλλα έπονται…

Μήπως να ευχηθώ τα ίδια και στο ευγενές αναγνωστικό μου κοινό;