Hardcore Esthétisme

Λατρεμένε αναγνώστη,

Εάν νιώθεις αρκετά εστέτ, εάν η ευζωία είναι ο τρόπος ζωής σου, εάν η ζέστη άρχισε να γρονθοκοπεί το νευρικό σου σύστημα, εάν έχεις ήδη αρχίσει να τα παίρνεις στο κρανίο και να σκοτώνεσαι με τους συναδέλφους σου στο γραφείο για την άδεια που θα πάρεις, εάν η ακρίβεια έχει κάνει γιουρούσι στον τραπεζικό σου λογαριασμό και δεν σου έχει μείνει σεντς ούτε για δείγμα, εάν για ελάχιστες ημέρες και για ένα room to let με θέα κάποιον ευρύχωρο ακάλυπτο θα πληρώσεις τόσα όσα για να αγοράσεις χαβιάρι Beluga και λευκή τρούφα, εάν οι επερχόμενοι καύσωνες και η παρατεταμένη έκθεση σε κακοσυντηρημένα κλιματιστικά σμπαραλιάζουν και τις ελάχιστες αντοχές σου, εάν θες να νιώσεις το κύμα να παφλάζει, πλατς πλουτς, μπροστά σου και το θαλασσινό αγέρι να φυσά, φρου φρου φρου και να σου ανεμίζει τις κοτσίδες, εάν θες να αισθανθείς εκ του ασφαλούς την καλοκαιρινή λαύρα να σου τσιτσιρίζει το πετσί και τον ήλιο να σε χτυπάει ντάλα μεσημέρι στο δόξα πατρί, χωρίς να πάθεις θερμοπληξία, εάν έχεις μιαν ακατάσχετη επιθυμία να μου τα χώσεις άγρια, μην χάνεις καιρό...

...αυτό που πραγματικά επιθυμείς βρίσκεται εδώ

Χικ...

Από το βράδυ ως το πρωί...
δική μου είναι η ζωή...
κι όλο το κόσμο κατακτώ...
φίνο ουζάκι σαν ρουφώ...

Όλος ο κόσμος είναι θύμα μου...
σαν έχω ούζο και μεθάω...
κι οι πολισμάνοι όταν θα με δουν μελάνι αμολάω

Ούζο όταν πιεις γίνεσαι ευθύς....
βασιλιάς, δικτάτορας, Θεός και κοσμοκράτορας...
σαν το καλοπιείς...
βρε θα ευφρανθείς...
κι όλα πια στο κόσμο ρόδινα θε να τα δεις!!!

www.youtube.com/watch?v=h03P_j-iWc8

Θα μπορούσε να ήταν μια αποχαιρετιστήρια πρόποση, λέω όμως να σχεδιάσω κάτι περισσότερο γκλάμορους εν καιρώ...

Για την ώρα, μένω κι εδώ να δοκιμάζω τις αντοχές μου!

Χικ!

Πύρινη Λαίλαπα!

Εν όψει Σαββατοκύριακου!
Κάμε κλικ για μεγέθυνση, η είδηση είναι καυτή!!!

Willkommen, bienvenue, welcome...

Όταν καθημερινά δίνεις μάχη με το χρόνο για να τα προλάβεις όλα, τότε μια απόφαση για απόδραση την τελευταία ακριβώς στιγμή αποκτά μια ιδιαίτερη αξία...

Καλοκαιριάζει λοιπόν και η πρώτη βουτιά πραγματοποιήθηκε χωρίς δισταγμό σε μια έρημη παραλία, πριν προλάβει να αλωθεί, από την πλαστική σαγιονάρα, τη ρακέτα, το τάπερ με τα κεφτεδάκια, την μυρωδιά του αντιηλιακού...

Ας είναι...

Το καλοκαίρι θα 'ρθεί
στο Ηρώδειο φως
που και που μια ορχήστρα στην Αίγλη
Ραντεβού όπως πέρσι στο Μουσείο μπροστά
θα γυρεύουμε θέση
με τα μάτια κλειστά
τη ζωή μας να δούμε απ’ τη μέση...

Lisez moins, vivez plus!

Φωτογραφία: Miguel Rio Branco

Λατρεμένε μου αναγνώστη,

Δεν θέλω να φανώ κυνικός, αν και φοβάμαι ότι δεν θα το αποφύγω, καθώς αυτό το κουσούρι το έχω από γεννησιμιού μου.
Γεννησιμιού μου είπα και θυμήθηκα ότι γεννήθηκα το 1968, Μάιος δεν ήταν, λίγο νωρίτερα ήταν, ως εκ τούτου τον Μάιο του ’68 κι εγώ τον έζησα ως ζωντανός οργανισμός, έστω και κάποιων μηνών βρέφος. Αναμνήσεις ασφαλώς δεν έχω, αλλά όπως λένε κάποιοι, «πέρασα κι εγώ από το Πολυτεχνείο» - χωρίς βέβαια να ξεκαθαρίζουν εάν ήταν το Μετσόβειο ή το Πολυτεχνείο Κρήτης - έτσι κι εγώ τον Μάιο του ’68 είχα τα μάτια μου ανοικτά. Παρόλα αυτά εκείνη την εποχή δεν βρισκόμουν στο Παρίσι, αλλά στην κούνια μιας μικροαστικής κατοικίας σε κάποια Αθηναϊκή συνοικία.
Στο Παρίσι βρέθηκα αρκετά αργότερα είναι η αλήθεια, για ένα μικρό διάστημα δυστυχώς (στην επόμενη ζωή μου θα μείνω εκεί για πάντα), καθώς όταν εγώ ήμουν εις Παρισίους είχε μεγάλο σουξέ, όχι ο Ντανιέλ κον Μπεντίτ και η παρέα του, αλλά πλέον η Βανέσσα Παραντί!
Pas mal!
Από όλα τα συνθήματα τα οποία μουτζούρωσαν κάποτε τους μνημειακούς τοίχους της Πόλης του Φωτός, εγώ δεν συνάντησα απολύτως κανένα, αν και αυτό το οποίο θα γούσταρα πολύ να δω και να το γράψω κι από πάνω με μεγάλα γράμματα (ακόμα κι έξω από τον εκδοτικό οίκο Hachette που λέει ο λόγος), είναι το: “Lisez moins, vivez plus”, δηλαδή: “Διάβασε λιγότερο, ζήσε περισσότερο”. Αυτό ναι, ήταν ένα ωραίο σύνθημα, με δυνατό περιεχόμενο. Εκείνο όμως το «L'imagination au pouvoir», δηλαδή «Φαντασία στην εξουσία», τι να πω; Μα καλά, μπορεί να μου εξηγήσει κανείς πως είναι δυνατόν να έχει ποτέ φαντασία η εξουσία; Η πολιτική ναι, αυτή χρειάζεται φαντασία, η εξουσία όμως γιατί; Επίσης ο συνδυασμός πολιτικής με εξουσία ίσως κι αυτός να χρειάζεται αρκετή φαντασία, αλλά γιατί η εξουσία και η πολιτική συνδέονται λες και θα πρέπει να φορεθούν απαραιτήτως φούστα-μπλούζα; Η εξουσία είναι εξουσία κι ως εξουσία οφείλει να μην έχει απολύτως καμία φαντασία, παρά μόνο υψηλή τεχνική. Η τεχνική όμως δεν είναι τέχνη κι ως εκ τούτου φαντασία δεν χωρεί, παρά μονάχα γνώση και μαεστρία.
Με άλλα λόγια δηλαδή, είναι σαν λέμε φαντασία στον πληθωρισμό, φαντασία στο κατά κεφαλήν εισόδημα, φαντασία στο έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών και άλλα τέτοια. Οι έννοιες όμως αυτές, όπως και η εξουσία, είναι τόσο στεγνές και αφυδατωμένες, ωσάν τα λιαστά ντοματάκια Σαντορίνης - το γεγονός βέβαια ότι δεν είναι και νόστιμες, είναι ένα θέμα το οποίο δεν θα με απασχολήσει στο παρόν άρθρο, ας αρκεστούμε στο γεγονός ότι η ομοιότητά τους με τα ντοματάκια Σαντορίνης, σταματά στην δυσπεψία την οποία ενίοτε προκαλούν, εφόσον καταναλωθούν σε μεγάλες ή και μικρές ποσότητες.
Τώρα εάν εσύ λατρεμένε μου αναγνώστη νομίζεις ότι εγώ εδώ κάνω προπαγάνδα εναντίον της εξουσίας, μάλλον δεν έχεις καταλάβει το πνεύμα μου κι ως εκ τούτου μπορείς να μεταφερθείς σε κάποιο άλλο blog, για να μην κουραστείς δηλαδή και με τα παρακάτω.

Όπως ανέφερα παραπάνω, το αγαπημένο μου σύνθημα ήταν το «Διάβασε λιγότερο, ζήσε περισσότερο». Σε πολλές στιγμές της ζωής μου το ακολούθησα κατά γράμμα, σιχαινόμουνα ακόμα και Αστερίξ να διαβάσω, αποφάσισα να ζήσω, να ταξιδέψω - αυτό το τελευταίο είναι το φόρτε μου - να αγαπήσω, να αγαπηθώ...
Με λίγα λόγια, έκανα μία δική μου επανάσταση, ακολουθώντας πιστά το πνεύμα και το γράμμα του συνθήματος.
Άλλες πάλι φορές υπέπεσα στο παράπτωμα, όπως άλλωστε και πολλοί άλλοι, να διαβάζω λιγότερο, αλλά όχι για να ζω περισσότερο, αλλά για να δουλεύω και να γράφω περισσότερο, κάτι το οποίο είναι πραγματικά λυπηρό. Βέβαια όταν συνειδητοποίησα ότι το ίδιο πράμα έκανε και η πλειοψηφία, τότε ένιωσα ακόμα χειρότερα, γιατί ακόμα και σε αυτό μου το ελάττωμα δεν υπήρξα πρωτοπόρος και επαναστάτης, αλλά ένας από τους πολλούς, με άλλα λόγια, σκέτη κατάρα για ένα εστέτ!
Το Lisez moins, vivez plus, ήταν λοιπόν ένα ωραίο ρεαλιστικό σύνθημα, μεστό περιεχομένου, αν και ακριβώς επειδή ήταν ρεαλιστικό δεν βρέθηκε σε υψηλές θέσεις του Hall of Fame των Παρισινών συνθημάτων και αυτό πιστεύω ήταν ένα μεγάλο λάθος.

Από τον Μάιο του ’68 - λατρεμένε αναγνώστη όπως παρατηρείς, επιμένω να τον αποκαλώ Μάιο και όχι Μάη - ξεπήδησε ακόμα ένα αγαπημένο σύνθημα: “Soyez réalistes, demandez l'impossible”, δηλαδή, ας είμαστε ρεαλιστές (που έλεγε και ο Βοσκόπουλος), ζητήστε το αδύνατο!
Το αδύνατο!
Μα για να απαιτήσεις το αδύνατο θα πρέπει πρώτα να έχεις κατακτήσει το δυνατό, εκτός και εάν το σύνθημα υπονοούσε ότι το δυνατό το έχεις ήδη κατακτήσει και ως εκ τούτου το αδύνατο θα πρέπει να είναι ο επόμενος στόχος σου. Διαφορετικά το σύνθημα δεν βγάζει νόημα, ή τουλάχιστον εγώ, με το φτωχό, τεχνοκρατικό μου μυαλό δεν το καταλαβαίνω. Από την άλλη βέβαια, για να πω και την αμαρτία μου, ούτε το αδύνατο γνωρίζω και ποιό είναι τελικά και εάν μπορεί να κατακτηθεί, καθώς για να είναι δυνατό να κατακτηθεί το αδύνατο, τότε σε καμία περίπτωση δεν είναι αδύνατο, αλλά αντιθέτως είναι λίγο ή περισσότερο δυνατό. Κουλουβάχατα!

Δεν ξέρω εάν τελικά, αυτός ο συνωστισμός σκέψεων οδηγεί πουθενά, αλλά η ουσία είναι ότι για να έχει ένα σύνθημα, έστω μια κάποια πιθανότητα επιτυχίας, θα πρέπει, εκτός από την σχετική φιλοσοφία marketing, να διαθέτει και το ανάλογο περιεχόμενο, διαφορετικά μόνο με το marketing, ή μόνο με το περιεχόμενο (βλ. παραπάνω το «διάβασε λιγότερο, ζήσε περισσότερο» και θα καταλάβεις), το προϊόν είτε δεν θα πωληθεί και θα παραμείνει στο ράφι να σκονίζεται, είτε ακόμα και εάν πωληθεί ευκαιριακά, σίγουρα δεν θα το προτιμήσει για πολύ καιρό ακόμα ο καταναλωτής.
Η αγορά πληρώνει τις αστοχίες και ως εκ τούτου όσοι καταπιάνονται με αυτή θα πρέπει να είναι σε θέση να παίξουν και με τους όρους της.

Τελικά, μετά από αυτή την αλλοπρόσαλλη ανάλυση, σε αυτό το οποίο καταλήγω είναι ότι η αγορά και η επανάσταση είναι δύο έννοιες οι οποίες συμπληρώνουν η μία την άλλη. Αγορά χωρίς ανανέωση, χωρίς επαναστατικά προϊόντα είναι σαν μια επανάσταση χωρίς φαντασία και επανάσταση χωρίς φαντασία και ουσιαστικό ρεαλιστικό περιεχόμενο είναι ένα προϊόν προορισμένο να έχει βίο βραχύ, κι όταν λέω περιεχόμενο δεν εννοώ βέβαια το «διεκδίκησε το αδύνατο», γιατί απλά το αδύνατο δεν έχει κανένα απολύτως περιεχόμενο, αυτό παραμένει απλά μια εύηχη λεκτική κατασκευή, ικανή να υποστηρίξει ένα οικοδόμημα, το οποίο όμως στηρίζεται μάλλον σε πήλινα θεμέλια, παρά τα αρχικά ευφάνταστα σχέδια κατασκευής.
Το marketing και στις δύο περιπτώσεις μπορεί ευκαιριακά να βοηθήσει, σε καμία περίπτωση όμως δεν θα μπορέσει να καλύψει τις αδυναμίες για πολύ.

Να λοιπόν γιατί οι επαναστάσεις δεν πετυχαίνουν τελικά.
Πρώτον, γιατί διογκώνουν και υπερτονίζουν την αξία των συνθημάτων και δεύτερον, γιατί ο καλός ο επαναστάτης, ο διαβασμένος και ο έξυπνος θα πρέπει πάνω από όλα να είναι και ολίγον καπιταλιστής και δυστυχώς δεν είναι, τουλάχιστον στην αρχή, γιατί μετά έχω άλλες απόψεις.
Εάν βέβαια τώρα λατρεμένε μου αναγνώστη με ρωτήσεις: “και εάν γλυκαθεί και του αρέσει ο καπιταλισμός, πως θα κάνει επανάσταση;”, τότε μπορώ να υποθέσω ότι δεν διάβασες προσεκτικά το παραπάνω άρθρο - γεγονός το οποίο μάλλον σε τιμά - και σε προτρέπω σε μια εκ νέου επαναστατική ανάγνωση, εφόσον ασφαλώς το επιτρέπουν οι επαναστατικές σου αντοχές.
Πριν όμως, λατρεμένε αναγνώστη, αποφασίσεις το απονενοημένο, σκέψου ξανά εκείνο το ωραίο Παρισινό σύνθημα σαράντα χρόνια πριν:
«Lisez moins, vivez plus»...«διάβασε λιγότερο, ζήσε περισσότερο» και πράξε τα δέοντα...


Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς

Τζων Μπόης

Η ασάλευτη στιγμή

07:18 ακριβώς, σε μια ήρεμη μικρή πόλη της Πελοποννήσου...

Ένας γρήγορος βηματισμός από ψηλοτάκουνες γόβες, ένας κοφτός, ξερός κρότος στα χιλιοπατημένα πλακάκια της πλατείας κι ένας εξασθενημένος αντίλαλος χαστουκίζουν τους εξωτερικούς τοίχους, ταράζοντας την κατατονία της επαρχιακής καθημερινότητας...
Πιο πέρα, ένα ποδήλατο δεμένο στο κιγκλίδωμα ενός παρτεριού με μια κίτρινη σακούλα σούπερ μάρκετ, ένα περιστέρι που τσιμπολογάει τα χθεσινά απομεινάρια από μία μερίδα moussaka, η οποία καταναλώθηκε βουλιμικά μαζί με μια Greek horiatiki από Γιαπωνέζο τουρίστα, και κάπου εκεί ένας αγουροξυπνημένος μικροαστός, με διάθεση Henri Cartier Bresson, αλλά με δεινότητα συνοικιακού φωτογράφου κοινωνικών εκδηλώσεων, διορθώνει το διάφραγμα της φωτογραφικής του μηχανής, ψάχνοντας να αναπαθανατίσει μιαν ασάλευτη στιγμή...

«Τίποτα δεν είναι πιο τρομακτικό από μιαν ασάλευτη στιγμή, από την αιχμαλωσία μιας μοναδικής στιγμής», σκέφτηκε...
Η αίσθηση όμως της εξουσίας πάνω σε εκείνη τη στιγμή τον ηδονίζει...

Δεν θέλησε να σπαταλήσει περισσότερες σκέψεις, έμεινε ασάλευτος και με την ψυχρότητα πληρωμένου δολοφόνου ερασιτεχνικής στόφας, με εκείνη την αίσθηση του απόλυτου κτήτορα, απόσβεσε ακαριαία και τον τελευταίο του ενδοιασμό, πριν διατάξει το διάφραγμα της φωτογραφικής του μηχανής, να συλλάβει ύπουλα εκείνη την φρέσκια πρωινή ασάλευτη στιγμή...

Η ασάλευτη στιγμή κλείστηκε σε τσιπάκι και παρέμεινε το ίδιο ασάλευτη για μέρες...
Κάποια στιγμή κατάφερε να αποδράσει, ίσως την βοήθησε ο ίδιος να το κάνει καθώς έπιανε πολύτιμο χώρο μέσα στην περιορισμένης χωριτικότητας φυλακή του τσιπ του...
«Δεν πειράζει, αυτή είναι η μοίρα των στιγμών, να δημιουργούνται, να φυλακίζονται, να εκτείουν την ποινή τους και στη συνέχεια να αποδρούν ή να πεθαίνουν», σκέφτηκε...

Για μία ακόμα φορά στάθηκε ασάλευτος μπροστά από τις στιγμές του, πιο ασέλευτος και πιο τις πιο ασάλευτες αιχμαλωσίες που είχε καταφέρει μέχρι σήμερα να επιτύχει...

«Τίποτα δεν είναι πιο τρομακτικό από έναν ασάλευτο άνθρωπο», σκέφτηκε...
...έκλεισε με πανικό το κλείστρο...
...σάλεψε λίγο τα βλέφαρα και άρχισε αμέσως να τρέχει με το ποδήλατο...

...η κίτρινη πλαστική σακούλα του σούπερ μάρκετ όμως μπερδεύτηκε στην αλυσίδα του ποδηλάτου και τότε βρέθηκε φαρδύς πλατύς, πάνω στα χιλιοπατημένα πλακάκια της πλατείας, εκείνης της ήρεμης μικρής πόλης της Πελοποννήσου...

...ασάλευτος!

...ένα κλικ ακούστηκε από το κλείστρο μιας φωτογραφικής μηχανής...

07:28 ακριβώς!
Μια ακόμα ασάλευτη στιγμή είχε αιχμαλωτισθεί με πρωταγωνιστή αυτή τη φορά τον ίδιο...

...ασάλευτος, θύτης και θύμα μαζί...

Ο Γιαπωνέζος τουρίστας έτρεξε προς το μέρος του, κρατώντας σφιχτά την hi-tech φωτογραφική του μηχανή!
«Do you need some help?», ακούστηκε να λέει με μιαν εκνευριστικά ασάλευτη ηρεμία…

Σταυρούλα Σκαλίδη - Προδοσία και εγκατάλειψη

Το πρώτο ξεφύλλισμα προδιαθέτει για ένα ωραίο αναγνωστικό ταξίδι…

Παρακολουθώ σχεδόν εδώ και 2 χρόνια το blog της και μπορώ χωρίς κανένα ενδοιασμό να πω ότι είναι ένα πραγματικό διαμάντι μέσα στο χάος του διαδικτύου.
Έχω την τύχη να απολαμβάνω μέσα από αυτό, υπέροχα κείμενα, συναρπαστικές ιστορίες, συγκλονιστικά ποιήματα, όμορφες φωτογραφίες, ζουμερές συνεντεύξεις.

Αυτή η κοπέλα γράφει όμορφα, γράφει πάρα πολύ όμορφα!

Την ευχαριστώ για την διαδικτυακή της συντροφιά και της εύχομαι, μέσα από την καρδιά μου, καλή επιτυχία στο βιβλίο της...

Θα επανέλθω μετά την ανάγνωση του βιβλίου της: «Προδοσία και εγκατάλειψη».
Από την Σταυρούλα Σκαλίδη.

Petit pays...

Φωτογραφία: Τζων Μπόης

Εάν κάτι θαυμάζω σε τούτο τον τόπο δεν είναι τελικά τίποτα άλλο από τις όλο και πιο σπάνιες πλέον μικρές του κλίμακες.
Τις βρίσκεις παντού, συνήθως τις προσπερνάς, ή έστω προσπαθείς να τις ανακαλύψεις ως αντίδοτο από τη δηλητηρίαση των μεγάλων συλλήψεων...
...η αισθητική σου όμως έχει αλλιώς διαμορφωθεί...
Το ζητούμενο πλέον είναι η επίτευξη του μεγάλου, του ωραίου, του αληθινού!
Εκπαιδευτήκαμε για τα μεγάλα και χάσαμε την αίσθηση του μέτρου και της οικονομίας του χώρου...

Η μικρή κλίμακα μετακόμισε μόνο στον τρόπο που ονειρευόμαστε...μικρά όνειρα - μεγάλες συλλήψεις, φτωχές ιδέες - μεγάλες φιλοδοξίες...
Η μικρή κλίμακα πλέον αποπληθωρίζεται, ενίοτε τη συσκευάζουμε πότε με ιλλουστρασιόν περιτύλιγμα και πότε μέσα σε φτηνή πλαστική σακούλα και την προσφέρουμε συνήθως ως ένα ακριβό αλλά άγευστο ντελικατέσεν άμεσης κατανάλωσης.
Η μικρή κλίμακα έγινε τουριστική ατραξιόν, μια ενδιαφέρουσα γραφική προοπτική, έτοιμη προς γρήγορη αξιοποίηση και ανάπτυξη...
...όσο όμως η μικρή κλίμακα θα χάνεται, τόσο η μεγάλη θα φαντάζει, σε πολλές περιπτώσεις, όλο και πιο ασήμαντη εμπρός της...

Petit pays je t'aime beaucoup
Petit petit je l'aime beaucoup!

Ο Τζων Μπόης φωτογραφίζει...

" Eγώ λουλούδια δεν εκτρέφω στο μπαλκόνι μου.

Bάσκανος μίμηση ολόγυρα με ξεραίνει..."

Τάδε έφη Κική Δημουλά

"Από το μπακλόνι του φαίνεται ο άνθρωπος ο νοικοκύρης..."

Τάδε έφη Τζων Μπόης

Πήρα τη φωτογραφική μηχανή και ξαμολύθηκα για τον εστετισμό τον επιούσιο...

Τον νοικοκύρη άνθρωπο θα πρέπει να τον προβάλεις και να τον επαινείς, να αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση, όχι βάλαμε ένα ψωραλέο γιούκα στο μπαλκόνι και καθαρίσαμε...

Το Ρουμελιώτικο μπαλκόνι στην πρώτη φωτογραφία και το Μωραίτικο στη δεύτερη, απλά δείχνουν το δρόμο...

Stay tuned, έρχονται περισσότερα κι εδώ που άνοιξε και πάλι ...

Η εστετική αστυνομία καραδοκεί!

...αμ πως! Τζάμπα τον απέκτησα εγώ τον τίτλο του εστέτ;