Όπου εστέτ κι η μοίρα του!

Πάντα στο ίδιο τέμπο και ανεξάρτητα από τις όποιες χρηματοπιστωτικές κρίσεις και τα οικονομικά κραχ, το σεπτό τούτο blog παραμένει πιστό στις επάλξεις της ευζωίας, καθώς εδώ και χρόνια υποστηρίζει ενθέρμως, το βαθύτατα φιλοσοφημένο δόγμα:

Η φτώχια θέλει καλοπέραση!

Μετά λοιπόν τον σουηδικό οίνο, με τον οποίο καταπιάστηκα προσφάτως, κατηφορίζω νοτιοδυτικότερα και αφού παρακάμψω τον κόκκινο, τον ροζέ και τον λευκό οίνο, ανοίγω μια φιάλη πράσινο κρασί, μαζεύω μπαγκάζια και τρέχω για check in στην ευζωία....
Το εστετολόγιο, πάντα πιστό στον ιερό όρκο του ευ ζην, συνεχίζει να περιθάλπτει τους απανταχού εστέτ (δεκτά και τα ταλαιπωρημένα golden boys, ε ναι και τα girls, ιδίως αυτά) με ένα ποτηράκι πράσινο κρασί ή έστω και μια φιάλη.
Στην ανάγκη, αδειάστε και το κελάρι!

Η εκδίκηση του γκουρμέ!

Να σοτάρεις ολόφρεσκες τραγανές γαρίδες και παράλληλα να σκέφτεσαι την άνοδο του Euribor, το χρηματιστηριακό κραχ, τα τοξικά ομόλογα - απόβλητα και το ζοφερό μέλλον που θα κληροδοτήσεις στα παιδιά σου, παρατηρώντας το πρώην ιλουστρασιόν ασύδοτο οικονομικό σου σύστημα - το οποίο σε μια στιγμή ιδεολογικής πενίας το ονόμασες ελεύθερη αγορά και ξεμπέρδεψες με τους ρομαντικούς ιδεαλισμούς σου - να καταρρέει δικαιολογημένα και αναμενόμενα, περιμένοντας στη συνέχεια από ένα κράτος - "πατερούλη" να σε σώσει, είναι κάπως τρομακτικό.
Εάν όμως φερθείς έξυπνα, ξεκαθαρίσεις την ιδεολογική σου σύγχιση και αναλογισθείς ότι δεν θα πρέπει να φοβάσαι εσύ το χρηματοπιστωτικό κραχ αλλά εκείνο εσένα, καθώς οι σάρκες και οι οικονομίες σου του είναι πολύτιμες, πίνοντας παράλληλα ένα Νεοζηλανδικό Pinot Noir, την στιγμή ακριβώς που προσέχεις τα μακαρόνια για την γαριδομακαρονάδα να μείνουν al dente, τότε τα πράγματα αποκτούν τη σωστή τους διάσταση κι εσύ μοιάζεις να παίρνεις την δική σου εκδίκηση.

Ο εστέτ εδώ κάτι ξέρει.

...είναι άλλωστε γνωστό, νεόπτωχος είναι εύκολο να γίνεις ανα πάσα στιγμή, γκουρμές και ρομαντικός όμως γεννιέσαι!

Breathless

I'm hunting shadows in the dark
In steaming jungles of the world
Either to kill or to be killed
By creatures never named or heard...

…and when you go you leave me breathless and alone

you leave me breathless when you close the door

it feels just like you took the air out of the room with you…

…your voice is echoing again
Through catacombs inside my mind
And I've been dreaming of revenge
To make you love me more than even you can try…

Breathless...για 2 min & 26 sec μόνο...
Βαθιά ανάσα και ξανά...
...it feels just like you took the air out of the room with you...
...ναι, έχω κολλήσει...
...ρομαντικό, μελό, ροκ, τι σκατά είναι δεν ξέρω, αλλά έχω κολλήσει, έχω κολλήσει άγρια μαζί του!

Η επιστροφή

Κάποτε το είχα χαρακτηρίσει εξεζητημένο, γεμάτο με στόμφο και έπαρση…
Θυμάμαι όμως εκείνο το δωμάτιο, εκείνο το κινηματογραφικό σκηνικό στην καρδιά της Μονμάρτης και ξέρω ότι δεν είναι έτσι…
…εκείνο το δωμάτιο, το δωμάτιο της σκοτεινής οδού Ordener…
Είκοσι πέντε τετραγωνικά, ίσως να λέω και πολλά, μια ξεχαρβαλωμένη πόρτα, το πάτωμα να τρίζει και μια μεγάλη τζαμαρία που την έλουζαν τα φώτα της Sacré Cœur, κάθε βράδυ, μέχρι τις δώδεκα τα μεσάνυχτα και μετά ένα ολόφωτο σκοτάδι…
…θα μπορούσα να μείνω εκεί αιώνια και να κοιτώ χωρίς να μιλώ, να παρατηρώ τα ρυάκια από τους υδρατμούς στα τζάμια, την βροχή να σκάει στα περβάζια, τα βιαστικά βήματα των περαστικών στα σκαλοπάτια της Μονμάρτης, τις αναποδογυρισμένες ομπρέλες από τον άνεμο…
…στο δωμάτιο, δυο τρία περιοδικά στον καναπέ ΙΚΕΑ, ψίχουλα πάνω στο τραπέζι, ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί, εσύ κι ένα θαμπό μισόσβηστο φως από την γκαρσονιέρα διαγώνια στο δρόμο, να κοιτάμε μαζί τη Sacré Cœur και να μετράμε αντίστροφα το χρόνο, μέχρι τα φώτα της να ανάψουν και να μετατρέψουν το μικρό παλιό δωμάτιο σε πυροτέχνημα, λίγο μετά ένα πανέμορφο, γαλήνιο σκοτάδι και μια γλυκιά καληνύχτα κάτω από τα σκεπάσματα…
…το πρωί, το ίδιο βασανιστικά γλυκό κι ανούσιο δίλλημα, Barbès ή Anvers; Ο Barbès πιο κοντά, πολύχρωμος, πολύβουος, μια ανάσα από το «έγχρωμο» ΤΑΤΙ, ο Anvers πιο καθαρός, το Metro πάντα βολικό, με τα πόδια όμως ήταν καλύτερα, μια μπαγκέτα στο χέρι βιαστικά από την brasserie της γωνίας, ένα πέρασμα από την Place du Tertre, μπερδεμένα αγγλικά, γαλλικά, ελληνικά, λίγο από όλα κι από τίποτα, ραντεβού το μεσημέρι στην «μύτη» ακριβώς του Île Saint Louis, να βλέπεις το ποτάμι να ρυτιδιάζει από το κρύο και μια ζεστή αρμυρή κρέπα ή ένα γλυκό στο Pom´ Cannelle.
Πως μπορεί ένα τόσο λίγο να φαντάζει τελικά τόσο πολύ...

…όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν…

..η Sacré Cœur ολόφωτη όπως πάντα, να της έχω στρέψει την πλάτη και να προσπαθώ τούτη τη φορά από απέναντι να διακρίνω εκείνο το μικρό παλιό δωμάτιο της σκοτεινής οδού Ordener, να παρατηρώ από μακριά την τζαμαρία του, το ίδιο φθαρμένη όπως και τότε να θαμπώνει τόσο όμορφα από την υγρασία, ίσως να υπήρχαν δυο τρία περιοδικά σε κάποιον καναπέ, ίσως και μερικά ψίχουλα στο πάτωμα, ένα ζευγάρι βλέμματα στραμμένα προς τη δική μου κατεύθυνση, ποιος ξέρει, ίσως και κάποια καληνύχτα να ειπώθηκε σιωπηλά…

…κάθισα νωχελικά στα σκαλοπάτια, μέτρησα αντίστροφα μέχρι τα φώτα να σβήσουν και πάλι και το μικρό παλιό δωμάτιο της σκοτεινής οδού Ordener, από λαμπερό πυροτέχνημα να βυθιστεί ξαφνικά, όπως και τότε, μέσα στο ολόφωτο σκοτάδι…
Barbès ή Anvers;
…όπως και τότε…
…καλύτερα με τα πόδια, μπας και κάνουμε το λίγο και πάλι ν΄ αυγατίσει…

Από μικρό ή από τρελό...

Ώρες ώρες, είναι αυτά τα ατέλειωτα business meetings του θανάτου, αυτή η στεγνή ιδιωματική γλώσσα που χρησιμοποιούμε, η μυρωδιά του χημικού χαρτιού από το φωτοτυπικό, ο κρύος ιδρώτας στα πρόσωπα των συμμετεχόντων, η αμηχανία της διαπραγμάτευσης, τα πνιχτά χασμουρητά, η μπερδεμένη μυρωδιά ιδρώτα, ακριβού αρώματος και φτηνού after shave, αλλά προπάντων η πόζα, που με κάνουν να θέλω να σηκωθώ στα ξαφνικά και να χορέψω την pizzica, αυτόν τον διονυσιακό χορό της Κάτω Ιταλίας...

Άγνωσται αι βουλαί του ανωτέρου στελέχους...
...τελικά ίσως θα πρέπει να το δοκιμάσω...
..στο κάτω κάτω, κάποιος δεν πρέπει να κάνει την αρχή;

...δυνατά τα ηχεία, στις οθόνες η απολαυστική Pizzicarella από τους Alla Bua (ε ναι ντε, τι εστέτ είμαι, αυτό ακριβώς θα χορέψω!)