Ο Τζων Μπόης πιστός στα εστετικά του καθήκοντα παρουσιάζει μια νέα, προχωρημένη (τι άλλο) προοπτική σχετικά με την απόλαυση του καφέ (φυσικά μόνο για εστέτ και τολμηρούς).Πληροφορίες ενταύθα
Τρίτη 31 Μαρτίου 2009
Coffee break
Ο Τζων Μπόης πιστός στα εστετικά του καθήκοντα παρουσιάζει μια νέα, προχωρημένη (τι άλλο) προοπτική σχετικά με την απόλαυση του καφέ (φυσικά μόνο για εστέτ και τολμηρούς).Πληροφορίες ενταύθα
Δευτέρα 30 Μαρτίου 2009
In spring we trust
Ίσως αυτό να είναι το πιο σκληροπυρηνικά εστέτ άρθρο μου!
Δεν θα πω το παραμικρό (ή περίπου τέλος πάντων).
Η άνοιξη εισέβαλε ειρηνικός κατακτητής και η ζωή εκρήγνυται μπροστά μας σαν βόμβα...
...γιατί μόνο η αληθινή ζωή μπορεί τελικά να είναι τόσο εστέτ...
Δεν θα πω το παραμικρό (ή περίπου τέλος πάντων).
Η άνοιξη εισέβαλε ειρηνικός κατακτητής και η ζωή εκρήγνυται μπροστά μας σαν βόμβα...
...γιατί μόνο η αληθινή ζωή μπορεί τελικά να είναι τόσο εστέτ...
(σιγά που περίμενες εμένα να στο πω)
Πέμπτη 26 Μαρτίου 2009
Λόγος Ασφαλείας
Το παράθυρο στο γραφείο μου δεν ανοίγει, όχι γιατί έχει κάποια βλάβη, αλλά γιατί απλά κλειδώθηκε ώστε να μην ανοίγει. Όταν ρώτησα ποιός είναι ο λόγος που το παράθυρο μου έχει κλειδωθεί, μου είπαν με πατρική στοργή ότι αυτό γίνεται για λόγους ασφαλείας.
Αναρωτήθηκα τότε από τι ακριβώς κινδυνεύω και μάλιστα άρχισα να φαντάζομαι φοβερά τέρατα να πλησιάζουν το παράθυρο του γραφείο μου και να προσπαθούν να μου κάνουν κακό, φαντάστηκα ότι μου κλέβουν την καινούργια μου Mont Blanc, ή ότι προσπαθούν να μου λύσουν τον κόμπο από τη γραβάτα! Κάποια στιγμή μάλιστα σα να είδα τη σκιά ενός τρομερού πλάσματος με τέσσερα κεφάλια και πόδια σαν πλοκάμια χταποδιού να προσπαθεί να εισχωρήσει μέσα από την χαραμάδα του κλειδωμένου παραθύρου, εκείνου με το χωρίς παντζούρι, για να μου αρπάξει ένα ντοσιέ με σοβαρές υποθέσεις και να τις σκορπίσει στους πέντε (μολυσμένους) ανέμους της πρωτεύουσας, ενώ άλλη μία φορά μόλις που κατάφερα να ξεγλυστρίσω από μια γλιτσερή πρασινοκαφετί μάζα που εισχώρησε κι αυτή μέσα από την κλειδαρότρυπα και ήρθε και απλώθηκε πάνω στο πληκτρολόγιο και στις ιλλουστρασιόν καρτ βιζίτ μου.
Στην αρχή είχα κι εγώ πεισθεί, είχαν δίκιο λοιπόν, λόγοι ασφαλείας επέβαλαν το κλείδωμα του παραθύρου!
Με τον καιρό όμως οι επισκέψεις αυτών των φρικιαστικών τεράτων άρχισαν να πυκνώνουν κι έτσι κάποια στιγμή άρχισα κι εγώ να συνηθίζω. Στην αρχή τα πλησίαζα διστακτικά και μετά όλο και με μεγαλύτερο θάρρος, τις προάλες μάλιστα που ήρθαν στο γραφείο μου παραβιάζοντας τους κανόνες ασφαλείας, κάτσαμε μαζί και ζωγραφίσαμε, με μια κλεμμένη Cartier από κάποιο άλλο γραφείο με κλειδωμένο κι αυτό παραθύρι, ένα ωραίο παλιό σπίτι στην εξοχή, πάνω σε ένα χρησιμοποιημένο A4 χημικό χαρτί φωτοτυπικού! Το τέρας έμοιαζε να το διασκεδάζει αφάνταστα, όπως κι εγώ επίσης, αλλά εκεί που άρχιζε να γίνεται αντιληπτή η παρουσία του, ήρθε εκείνη η πρασινοκαφετί γλιτσερή μάζα και ψιθυρίζοντάς του κάτι στο αφτί για εκείνους τους λόγους ασφαλείας, το άρπαξε απότομα και το έσκασαν μαζί από τη χαραμάδα.
Σήμερα πάλι που δεν είχα και πολύ όρεξη στο πρωινό meeting και το μόνο που ήθελα να πω ήταν «το αρνάκι άσπρο και παχύ της μάνας το καμάρι» ή το πολύ πολύ να τραγουδήσω την Ιτιά τη λουλουδιασμένη, μου σφύριξαν έξω από το κλειδωμένο παραθύρι κι εγώ τότε τους έκανα ένα νεύμα με το κίτρινο highlighter, να μπουν μέσα στα σβέλτα!
Τα φρικιαστικά τέρατα σαν έτοιμα από καιρό σαν θαρραλέα, δεν έχασαν καθόλου χρόνο. Εκείνο με τα πόδια σαν πλοκάμια χταποδιού γαντζώθηκε πάνω στην ξανθιά ντεκαπάζ μιας συμμετέχουσας που κρατούσε ένα δερμάτινο Louis Vuitton τύπου file -o- fax organiser κι άρχισε να της πιπιλίζει ρουφηχτά το σκουλαρίκι Folli Follie στ΄αφτί! Ένα άλλο τέρας με σώμα πιτ μπουλ και πόδια βακτριανής καμήλας έδεσε σε γαϊτανάκι τις μεταξωτές γραβάτες των συμμετεχόντων κι άρχισε να χορεύει ταραντέλα πάνω στο δια χειρός Βαράγκη γραφείο, ενώ η αγαπημένη μου γλιτσερή πρασινοκαφετί μάζα ήρθε κι απλώθηκε πάνω στα ανοιχτά notebooks με τα power-points και ήταν τέτοιο το θράσος της που εισχώρησε μέσα σ΄αυτά κι έγινε - ω Θεέ μου - έγινε ένα απίστευτα γλιτσερό πρασινοκαφετί wallpaper!!!
Μετά από όλα αυτά, επικράτησε στο γραφείο πανικός!
Τα notebooks έκλεισαν, τα highlighter εξαφανίστηκαν και τότε ξεκίνησε ένα εξαντλητικό brainstorming για τα νέα μέτρα ασφαλείας, τα οποία έπρεπε να παρθούν άμεσα.
Να κάνουμε ένα video conference είπε κάποιος και να αλλάξουμε την agenda του meeting, κάποιος άλλος πρότεινε να γίνει ένα αναλυτικό reporting στη Διοίκηση, ενώ ένας άλλος πρότεινε ότι χρειάζεται ένα άμεσο team building!
Πολύ ωραία ιδέα, αναφώνησε η αναμαλιασμένη κυρία με την ξανθή ντεκαπάζ, σημειώνοντας βιαστικά τα πρακτικά του meeting στο μισοξεσκισμένο, από την πάλη με το τέρας, δερμάτινο Louis Vuitton τύπου file -o- fax organiser της.
Μετά από πολύ σκέψη και καθώς συνειδητοποιούσαμε ότι ο κίνδυνος δεν προέρχεται από τα τέρατα αλλά από εμάς τους ίδιους, η απόφαση είχε παρθεί.
Τα παράθυρα στο γραφείο θα αντικατασταθούν, θα αφαιρεθούν τα διπλά κρύσταλλα και στη θέση τους θα μπουν απλά τζάμια με κεντητά δαντελένα κουρτινάκια της γιαγιάς. Επίσης θα προστεθούν καφασωτά παραθυρόφυλλα χρώματος μπλε ρουά, τα οποία θα μένουν πάντοτε ανοιχτά, ενώ ο περίβολος του γραφείου θα γεμίσει με λουλούδια, θάμνους και ανθισμένους κάκτους κι από τη λουλουδιασμένη αυλή του κτιρίου θα ακούγονται παιδικά τραγούδια και ξέφρενη χορευτική μουσική.
Επίσης θα απαγορευθούν τα highlighters, τα file o fax organiser και δη τα δερμάτινα Louis Vuitton, όπως και οι Cartier, ενώ οι ντεκαπαρισμένες ξανθιές με ύφος θα τιμωρούνται με δια βίου παρακολούθηση ολοήμερων meetings και video conference, καθώς και αποχή από το αχαλίνωτο σεξ (εννοείται το πραγματικό, για το cyber θα υπάρξουν εξαιρέσεις)!
Τα τέρατα θα επιτρέπονται μόνο στην περίπτωση που θα είναι αρκούντως άτακτα, ενώ το κτίριο θα μεταφρεθεί με νταλίκα στην εξοχή, θα βλέπει απαραιτήτως τη θάλασσα και τις βαρκούλες, πουλιά θα τιτιβίζουν στα περβάζια και στις υδροροές, ενώ οι φωλιές χελιδονιών θα είναι ευπρόσδεκτες μόνο στην περίπτωση κατά την οποία οι νεοσσοί θα κουτσουλίζουν αδιαλείπτως τους εργαζομένους, φυσικά στα μούτρα!
Στη φωτογραφία, μια ιδέα για το νέο μου γραφείο!
Αναρωτήθηκα τότε από τι ακριβώς κινδυνεύω και μάλιστα άρχισα να φαντάζομαι φοβερά τέρατα να πλησιάζουν το παράθυρο του γραφείο μου και να προσπαθούν να μου κάνουν κακό, φαντάστηκα ότι μου κλέβουν την καινούργια μου Mont Blanc, ή ότι προσπαθούν να μου λύσουν τον κόμπο από τη γραβάτα! Κάποια στιγμή μάλιστα σα να είδα τη σκιά ενός τρομερού πλάσματος με τέσσερα κεφάλια και πόδια σαν πλοκάμια χταποδιού να προσπαθεί να εισχωρήσει μέσα από την χαραμάδα του κλειδωμένου παραθύρου, εκείνου με το χωρίς παντζούρι, για να μου αρπάξει ένα ντοσιέ με σοβαρές υποθέσεις και να τις σκορπίσει στους πέντε (μολυσμένους) ανέμους της πρωτεύουσας, ενώ άλλη μία φορά μόλις που κατάφερα να ξεγλυστρίσω από μια γλιτσερή πρασινοκαφετί μάζα που εισχώρησε κι αυτή μέσα από την κλειδαρότρυπα και ήρθε και απλώθηκε πάνω στο πληκτρολόγιο και στις ιλλουστρασιόν καρτ βιζίτ μου.
Στην αρχή είχα κι εγώ πεισθεί, είχαν δίκιο λοιπόν, λόγοι ασφαλείας επέβαλαν το κλείδωμα του παραθύρου!
Με τον καιρό όμως οι επισκέψεις αυτών των φρικιαστικών τεράτων άρχισαν να πυκνώνουν κι έτσι κάποια στιγμή άρχισα κι εγώ να συνηθίζω. Στην αρχή τα πλησίαζα διστακτικά και μετά όλο και με μεγαλύτερο θάρρος, τις προάλες μάλιστα που ήρθαν στο γραφείο μου παραβιάζοντας τους κανόνες ασφαλείας, κάτσαμε μαζί και ζωγραφίσαμε, με μια κλεμμένη Cartier από κάποιο άλλο γραφείο με κλειδωμένο κι αυτό παραθύρι, ένα ωραίο παλιό σπίτι στην εξοχή, πάνω σε ένα χρησιμοποιημένο A4 χημικό χαρτί φωτοτυπικού! Το τέρας έμοιαζε να το διασκεδάζει αφάνταστα, όπως κι εγώ επίσης, αλλά εκεί που άρχιζε να γίνεται αντιληπτή η παρουσία του, ήρθε εκείνη η πρασινοκαφετί γλιτσερή μάζα και ψιθυρίζοντάς του κάτι στο αφτί για εκείνους τους λόγους ασφαλείας, το άρπαξε απότομα και το έσκασαν μαζί από τη χαραμάδα.
Σήμερα πάλι που δεν είχα και πολύ όρεξη στο πρωινό meeting και το μόνο που ήθελα να πω ήταν «το αρνάκι άσπρο και παχύ της μάνας το καμάρι» ή το πολύ πολύ να τραγουδήσω την Ιτιά τη λουλουδιασμένη, μου σφύριξαν έξω από το κλειδωμένο παραθύρι κι εγώ τότε τους έκανα ένα νεύμα με το κίτρινο highlighter, να μπουν μέσα στα σβέλτα!
Τα φρικιαστικά τέρατα σαν έτοιμα από καιρό σαν θαρραλέα, δεν έχασαν καθόλου χρόνο. Εκείνο με τα πόδια σαν πλοκάμια χταποδιού γαντζώθηκε πάνω στην ξανθιά ντεκαπάζ μιας συμμετέχουσας που κρατούσε ένα δερμάτινο Louis Vuitton τύπου file -o- fax organiser κι άρχισε να της πιπιλίζει ρουφηχτά το σκουλαρίκι Folli Follie στ΄αφτί! Ένα άλλο τέρας με σώμα πιτ μπουλ και πόδια βακτριανής καμήλας έδεσε σε γαϊτανάκι τις μεταξωτές γραβάτες των συμμετεχόντων κι άρχισε να χορεύει ταραντέλα πάνω στο δια χειρός Βαράγκη γραφείο, ενώ η αγαπημένη μου γλιτσερή πρασινοκαφετί μάζα ήρθε κι απλώθηκε πάνω στα ανοιχτά notebooks με τα power-points και ήταν τέτοιο το θράσος της που εισχώρησε μέσα σ΄αυτά κι έγινε - ω Θεέ μου - έγινε ένα απίστευτα γλιτσερό πρασινοκαφετί wallpaper!!!
Μετά από όλα αυτά, επικράτησε στο γραφείο πανικός!
Τα notebooks έκλεισαν, τα highlighter εξαφανίστηκαν και τότε ξεκίνησε ένα εξαντλητικό brainstorming για τα νέα μέτρα ασφαλείας, τα οποία έπρεπε να παρθούν άμεσα.
Να κάνουμε ένα video conference είπε κάποιος και να αλλάξουμε την agenda του meeting, κάποιος άλλος πρότεινε να γίνει ένα αναλυτικό reporting στη Διοίκηση, ενώ ένας άλλος πρότεινε ότι χρειάζεται ένα άμεσο team building!
Πολύ ωραία ιδέα, αναφώνησε η αναμαλιασμένη κυρία με την ξανθή ντεκαπάζ, σημειώνοντας βιαστικά τα πρακτικά του meeting στο μισοξεσκισμένο, από την πάλη με το τέρας, δερμάτινο Louis Vuitton τύπου file -o- fax organiser της.
Μετά από πολύ σκέψη και καθώς συνειδητοποιούσαμε ότι ο κίνδυνος δεν προέρχεται από τα τέρατα αλλά από εμάς τους ίδιους, η απόφαση είχε παρθεί.
Τα παράθυρα στο γραφείο θα αντικατασταθούν, θα αφαιρεθούν τα διπλά κρύσταλλα και στη θέση τους θα μπουν απλά τζάμια με κεντητά δαντελένα κουρτινάκια της γιαγιάς. Επίσης θα προστεθούν καφασωτά παραθυρόφυλλα χρώματος μπλε ρουά, τα οποία θα μένουν πάντοτε ανοιχτά, ενώ ο περίβολος του γραφείου θα γεμίσει με λουλούδια, θάμνους και ανθισμένους κάκτους κι από τη λουλουδιασμένη αυλή του κτιρίου θα ακούγονται παιδικά τραγούδια και ξέφρενη χορευτική μουσική.
Επίσης θα απαγορευθούν τα highlighters, τα file o fax organiser και δη τα δερμάτινα Louis Vuitton, όπως και οι Cartier, ενώ οι ντεκαπαρισμένες ξανθιές με ύφος θα τιμωρούνται με δια βίου παρακολούθηση ολοήμερων meetings και video conference, καθώς και αποχή από το αχαλίνωτο σεξ (εννοείται το πραγματικό, για το cyber θα υπάρξουν εξαιρέσεις)!
Τα τέρατα θα επιτρέπονται μόνο στην περίπτωση που θα είναι αρκούντως άτακτα, ενώ το κτίριο θα μεταφρεθεί με νταλίκα στην εξοχή, θα βλέπει απαραιτήτως τη θάλασσα και τις βαρκούλες, πουλιά θα τιτιβίζουν στα περβάζια και στις υδροροές, ενώ οι φωλιές χελιδονιών θα είναι ευπρόσδεκτες μόνο στην περίπτωση κατά την οποία οι νεοσσοί θα κουτσουλίζουν αδιαλείπτως τους εργαζομένους, φυσικά στα μούτρα!
Στη φωτογραφία, μια ιδέα για το νέο μου γραφείο!
Δευτέρα 23 Μαρτίου 2009
Εκκρεμές (ή έτσι νομίζω)
-1.jpg)
Κάθομαι στον καναπέ και πίνω ένα κρύο πορτογαλέζικο Alvarinho και οι δυσκίνητες σκέψεις μου παίζουν σκουός στους φρεσκοβαμμένους τοίχους χωρίς στο τέλος να σκοράρουν.
Διαπιστώνω ότι είμαι εκκεντρικός, εντελώς.
Συνήθως μιλώ τα ελληνικά που μου έμαθε το δημόσιο ελληνικό σχολείο της γειτονιάς, διανθισμένα ενίοτε με το λεξιλόγιο της επαγγελματικής πιάτσας και του προσωπικού μόχθου χρόνων πάνω σε κλασικά λογοτεχνικά πονήματα (ενίοτε και κλασικά εικονογραφημένα), συμπεριφέρομαι ως ένας καθημερινός άνθρωπος της διπλανής (θωρακισμένης) πόρτας, προσπαθώ να περνώ απαρατήρητος (αλλά μόνο όταν το θέλω και συνήθως το θέλω σπάνια), ενίοτε οδηγώ άτσαλα στους δρόμους σιχτιρίζοντας την ώρα και την στιγμή που δεν γεννήθηκα γαλαξιακή σκόνη να αιωρούμαι ελεύθερα στο σύμπαν, θυμώνω εύκολα και μάλιστα χωρίς προφανή λόγο (αλλά είναι ωραίο να θυμώνεις γιατί έτσι ικανοποιείται το κατώτερο εγώ σου – πω πω τι είπα πάλι!), γελώ δυνατά (γιατί έχω και αξιοπρεπή οδοντοστοιχία με λίγα σφραγίσματα και καμία εξαγωγή), κάνω εύκολα γκριμάτσες για να γελάσουν οι άλλοι (αλλά πρωτίστως εγώ με μένα), κάνω χειρονομίες (ενίοτε και άσεμνες), στις επαγγελματικές συναντήσεις δείχνω επιδεικτικά τη δυσφορία μου στα ασυνάρτητα που ακούω (που ο Θεός να τους τα κόβει σε παχιά λόγια και να μου τα δίνει σε μπόνους), όταν με στενεύει η γραβάτα την πετάω όπου βρω (ακόμα κι αν είναι Armani), διορθώνω με θράσος τους συνομηλητές μου όταν ανακατεύουν σαν την τράπουλα του παπατζή την ελληνική με την αγγλική, ομιλώντας μια ιδιότυπη επαγγελματική εσπεράντο που την καταλαβαίνουν μόνο οι ίδιοι (ή έτσι νομίζουν), συμπεριφέρομαι μάλλον υπεροπτικά σε όσους με αντιμετωπίζουν με υπεροπτική συγκατάβαση, μοιάζω σαν την μύγα μες το γάλα (ίσως και λόγω χρώματος), σιχαίνομαι το ουίσκυ (ακόμα κι αν είναι Lagavulin) και προτιμώ το απλό νερό της ΕΥΔΑΠ ή ενίοτε κανένα άγνωστο στον πολύ κόσμο κρασί (βλ. Alvarinho), γιατί είμαι και εστέτ πάνω από όλα, μοιάζω σαν ένα εκκρεμές μέσα σε ένα κόσμο στον οποίο βασιλεύει το δήθεν και η πόζα (η αλήθεια είναι ότι την τελευταία μου πόζα την χάρισα στην φωτογράφο του γάμου μου, για αυτό και βγήκα τόσο χάλια), αρνούμαι να ακούσω τη Μόνικα (ποιά Μόνικα τώρα!) και το νέο δίσκο των U2 και προτιμώ απλά να κάνω κέφι με τον Max Raabe, με παιδικά τραγούδια των Mazoo & the Zoo και με κανένα μελαγχολικό fados, διαπιστώνω ότι είμαι τελικά ένας βουβός παρατηρητής ενός κόσμου φλύαρου, ένα μικρό alien που γκρεμοτσακίστηκε από τον πολύχρωμο πλανήτη του μέσα σε μια γκρίζα λακούβα Αθηναϊκού δρόμου, ένας αντιδραστικός αντιρρησίας μιας μάλλον σκληρής και σνομπ πραγματικότητας...
Φευ, εκτός των άλλων είμαι και τεμπέλης, τόση ώρα ακούω τη βρύση της κουζίνας να στάζει και ακόμα δεν έχω πάρει τα πόδια μου να πάω να την σφίξω!
...Θεέ μου σχώρα με, που λέει και το fados από «κάτω», στην επόμενη ζωή μου θα γίνω κι εγώ ένας απ΄αυτούς...
Promise ε;
Διαπιστώνω ότι είμαι εκκεντρικός, εντελώς.
Συνήθως μιλώ τα ελληνικά που μου έμαθε το δημόσιο ελληνικό σχολείο της γειτονιάς, διανθισμένα ενίοτε με το λεξιλόγιο της επαγγελματικής πιάτσας και του προσωπικού μόχθου χρόνων πάνω σε κλασικά λογοτεχνικά πονήματα (ενίοτε και κλασικά εικονογραφημένα), συμπεριφέρομαι ως ένας καθημερινός άνθρωπος της διπλανής (θωρακισμένης) πόρτας, προσπαθώ να περνώ απαρατήρητος (αλλά μόνο όταν το θέλω και συνήθως το θέλω σπάνια), ενίοτε οδηγώ άτσαλα στους δρόμους σιχτιρίζοντας την ώρα και την στιγμή που δεν γεννήθηκα γαλαξιακή σκόνη να αιωρούμαι ελεύθερα στο σύμπαν, θυμώνω εύκολα και μάλιστα χωρίς προφανή λόγο (αλλά είναι ωραίο να θυμώνεις γιατί έτσι ικανοποιείται το κατώτερο εγώ σου – πω πω τι είπα πάλι!), γελώ δυνατά (γιατί έχω και αξιοπρεπή οδοντοστοιχία με λίγα σφραγίσματα και καμία εξαγωγή), κάνω εύκολα γκριμάτσες για να γελάσουν οι άλλοι (αλλά πρωτίστως εγώ με μένα), κάνω χειρονομίες (ενίοτε και άσεμνες), στις επαγγελματικές συναντήσεις δείχνω επιδεικτικά τη δυσφορία μου στα ασυνάρτητα που ακούω (που ο Θεός να τους τα κόβει σε παχιά λόγια και να μου τα δίνει σε μπόνους), όταν με στενεύει η γραβάτα την πετάω όπου βρω (ακόμα κι αν είναι Armani), διορθώνω με θράσος τους συνομηλητές μου όταν ανακατεύουν σαν την τράπουλα του παπατζή την ελληνική με την αγγλική, ομιλώντας μια ιδιότυπη επαγγελματική εσπεράντο που την καταλαβαίνουν μόνο οι ίδιοι (ή έτσι νομίζουν), συμπεριφέρομαι μάλλον υπεροπτικά σε όσους με αντιμετωπίζουν με υπεροπτική συγκατάβαση, μοιάζω σαν την μύγα μες το γάλα (ίσως και λόγω χρώματος), σιχαίνομαι το ουίσκυ (ακόμα κι αν είναι Lagavulin) και προτιμώ το απλό νερό της ΕΥΔΑΠ ή ενίοτε κανένα άγνωστο στον πολύ κόσμο κρασί (βλ. Alvarinho), γιατί είμαι και εστέτ πάνω από όλα, μοιάζω σαν ένα εκκρεμές μέσα σε ένα κόσμο στον οποίο βασιλεύει το δήθεν και η πόζα (η αλήθεια είναι ότι την τελευταία μου πόζα την χάρισα στην φωτογράφο του γάμου μου, για αυτό και βγήκα τόσο χάλια), αρνούμαι να ακούσω τη Μόνικα (ποιά Μόνικα τώρα!) και το νέο δίσκο των U2 και προτιμώ απλά να κάνω κέφι με τον Max Raabe, με παιδικά τραγούδια των Mazoo & the Zoo και με κανένα μελαγχολικό fados, διαπιστώνω ότι είμαι τελικά ένας βουβός παρατηρητής ενός κόσμου φλύαρου, ένα μικρό alien που γκρεμοτσακίστηκε από τον πολύχρωμο πλανήτη του μέσα σε μια γκρίζα λακούβα Αθηναϊκού δρόμου, ένας αντιδραστικός αντιρρησίας μιας μάλλον σκληρής και σνομπ πραγματικότητας...
Φευ, εκτός των άλλων είμαι και τεμπέλης, τόση ώρα ακούω τη βρύση της κουζίνας να στάζει και ακόμα δεν έχω πάρει τα πόδια μου να πάω να την σφίξω!
...Θεέ μου σχώρα με, που λέει και το fados από «κάτω», στην επόμενη ζωή μου θα γίνω κι εγώ ένας απ΄αυτούς...
Promise ε;
Πέμπτη 19 Μαρτίου 2009
Κυριακή 15 Μαρτίου 2009
Στην Ελληνική Τοσκάνη
-2.jpg)
Φωτογραφία: Τζων Μπόης
Το παρατηρούσα προσεκτικά από μικρός.
Επιβλητικό, εντυπωσιακό, σκοτεινό, μυστηριώδες, άδειο και ετοιμόρροπο...
Κάποια στιγμή το είδα σε ένα ενυπωσιακό φωτογραφικό άλμπουμ, σε μια καταπληκτική φωτογραφία, ένα από τα πιο όμορφα και μυστηριώδη ερείπια του 19ου αιώνα στην ελληνική επαρχία.
Δίπλα του, πριν από λίγα χρόνια, υπήρχε μια μεγάλη κουκουναριά, δυστυχώς ξεράθηκε και κόπηκε.
Το μέρος όμορφο, χαμηλοί λόφοι, καταπράσινα υψώματα, όμορφες παραλίες, ιστορικά μνημεία, κομψά νεοκλασικά κτίρια, περιοχή πραγματικά ειδυλλιακή σε μερικές της περιοχές.
Την έχουν αποκαλέσει Ελληνική Τοσκάνη. Υπερβολές; Μπορεί, έχω γυρίσει και την αυθεντική, σε μερικά σημεία η ελληνική της εκδοχή δείχνει ομορφότερη, σε μερικά όμως, γιατί στην ελληνική υπάρχουν αυθαίρετα, άσχημες πολυκατοικίες, μπαζωμένες παραλίες, θλιβερά χωριά, άσχημοι και επικίνδυνοι δρόμοι, ελάχιστη φροντίδα για την προστασία του φυσικού τοπίου.
Το εικονιζόμενο αρχοντικό το θαύμαζα για χρόνια, μια από τις πιο δυνατές αναμνήσεις των παιδικών μου χρόνων, για έναν περίεργο λόγο δε ρώτησα ποτέ σε ποιόν ανήκε, είναι από εκείνες τις ερωτήσεις που για έναν ανεξήγητο λόγο δεν τις κάνεις ποτέ, δε ρώτησα επίσης ουδέποτε για την ιστορία του, απλά το θαύμαζα, η εικόνα του μέσα στο μυαλό μου πάντοτε βρισκόταν μέσα σε ένα αχνό σύννεφο μυστηρίου...
Ώσπου η ιστορία του μου αποκαλύφθηκε πρόσφατα εδώ.
Το αρχοντικό κατασκευάστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα, στην κορυφή ενός χαμηλού υψώματος με όμορφη θέα, κατά παραγγελία του επιφανούς γιατρού της Ηλείας, Βασιλείου Λεονταρίτη. Τα σχέδια του Ερνέστου Τσίλλερ!
Εδώ και τριάντα και βάλε χρόνια που το παρατηρώ καταρρέει μέρα με τη μέρα, εικόνα του πλέον πιο θλιβερή από ποτέ, λιώνει αβοήθητο και είναι σαν να ακούς τον Τσίλλερ να σου φωνάζει από μέσα για την σωτηρία του. Στην αυθεντική Τοσκάνη, ίσως να είχε βρει τον σωτήρα του, στην Ελληνική της εκδοχή, το μέλλον είναι ζοφερό, αυτή άλλωστε είναι και μία από τις πραγματικές διαφορές μεταξύ του αυθεντικού και του so called.
Αυτή τη φωτογραφία πάντως είναι σαν να τη χρωστούσα στον εαυτό μου, κάποτε είχα ονειρευτεί ότι καθόμουν στην επιβλητική του σκάλα και αγνάντευα τον περιποιημένο αμπελώνα του κτήματος, πιο δίπλα είχα επίσης ονειρευτεί ότι βρισκόταν το μικρό μου οινοποιείο κι εγώ δοκίμαζα κρασί λέει από το κελάρι...
Τι να πω, ακόμα και στα όνειρα εστέτ με έκανες Θεέ μου!
Το παρατηρούσα προσεκτικά από μικρός.
Επιβλητικό, εντυπωσιακό, σκοτεινό, μυστηριώδες, άδειο και ετοιμόρροπο...
Κάποια στιγμή το είδα σε ένα ενυπωσιακό φωτογραφικό άλμπουμ, σε μια καταπληκτική φωτογραφία, ένα από τα πιο όμορφα και μυστηριώδη ερείπια του 19ου αιώνα στην ελληνική επαρχία.
Δίπλα του, πριν από λίγα χρόνια, υπήρχε μια μεγάλη κουκουναριά, δυστυχώς ξεράθηκε και κόπηκε.
Το μέρος όμορφο, χαμηλοί λόφοι, καταπράσινα υψώματα, όμορφες παραλίες, ιστορικά μνημεία, κομψά νεοκλασικά κτίρια, περιοχή πραγματικά ειδυλλιακή σε μερικές της περιοχές.
Την έχουν αποκαλέσει Ελληνική Τοσκάνη. Υπερβολές; Μπορεί, έχω γυρίσει και την αυθεντική, σε μερικά σημεία η ελληνική της εκδοχή δείχνει ομορφότερη, σε μερικά όμως, γιατί στην ελληνική υπάρχουν αυθαίρετα, άσχημες πολυκατοικίες, μπαζωμένες παραλίες, θλιβερά χωριά, άσχημοι και επικίνδυνοι δρόμοι, ελάχιστη φροντίδα για την προστασία του φυσικού τοπίου.
Το εικονιζόμενο αρχοντικό το θαύμαζα για χρόνια, μια από τις πιο δυνατές αναμνήσεις των παιδικών μου χρόνων, για έναν περίεργο λόγο δε ρώτησα ποτέ σε ποιόν ανήκε, είναι από εκείνες τις ερωτήσεις που για έναν ανεξήγητο λόγο δεν τις κάνεις ποτέ, δε ρώτησα επίσης ουδέποτε για την ιστορία του, απλά το θαύμαζα, η εικόνα του μέσα στο μυαλό μου πάντοτε βρισκόταν μέσα σε ένα αχνό σύννεφο μυστηρίου...
Ώσπου η ιστορία του μου αποκαλύφθηκε πρόσφατα εδώ.
Το αρχοντικό κατασκευάστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα, στην κορυφή ενός χαμηλού υψώματος με όμορφη θέα, κατά παραγγελία του επιφανούς γιατρού της Ηλείας, Βασιλείου Λεονταρίτη. Τα σχέδια του Ερνέστου Τσίλλερ!
Εδώ και τριάντα και βάλε χρόνια που το παρατηρώ καταρρέει μέρα με τη μέρα, εικόνα του πλέον πιο θλιβερή από ποτέ, λιώνει αβοήθητο και είναι σαν να ακούς τον Τσίλλερ να σου φωνάζει από μέσα για την σωτηρία του. Στην αυθεντική Τοσκάνη, ίσως να είχε βρει τον σωτήρα του, στην Ελληνική της εκδοχή, το μέλλον είναι ζοφερό, αυτή άλλωστε είναι και μία από τις πραγματικές διαφορές μεταξύ του αυθεντικού και του so called.
Αυτή τη φωτογραφία πάντως είναι σαν να τη χρωστούσα στον εαυτό μου, κάποτε είχα ονειρευτεί ότι καθόμουν στην επιβλητική του σκάλα και αγνάντευα τον περιποιημένο αμπελώνα του κτήματος, πιο δίπλα είχα επίσης ονειρευτεί ότι βρισκόταν το μικρό μου οινοποιείο κι εγώ δοκίμαζα κρασί λέει από το κελάρι...
Τι να πω, ακόμα και στα όνειρα εστέτ με έκανες Θεέ μου!
Τρίτη 10 Μαρτίου 2009
Όχι άλλο αέρα, μόνο πια καριέρα!
Καριέρα, μια λέξη συνώνυμη της φιλοδοξίας.Καριέρα, μια έννοια ταυτόσιμη της απογείωσης.
Καριέρα, στα πόδια της κατατίθενται Bachelor, Διπλώματα ΙΕΚ, MSc, PhD και Proficiency του Cambridge, στην ποδιά της σφάζονται (γραβατωμένα) παλικάρια και μαλλιοτραβιούνται καλοχτενισμένες ευηδείς κυρίες.
Καριέρα, κατάσταση παρεπόμενη της κοινωνικής δικτύωσης, της σκληρής και ανηλεούς εργασίας, του ασπασμού κατουρημένων ποδιών και ενίοτε των ευτραφών οπισθίων.
Καριέρα, μια λέξη υποδηλωτική της ανόδου, της εκτόξευσης (ενίοτε και με το Challenger), του κοινωνικού status, του φουσκωμένου πορτοφολιού (έστω και με πιστωτικές κάρτες μόνο), της φανταιζί εμφάνισης, των λαμπερών βαρυχειμωνιασμένων χαμόγελων και της αυτοπεποίθησης αρσενικού πιτ μπουλ εν στύσει και αλαφροίσκιωτου ξωτικού του δάσους.
Καριέρα, κόρη της ματαιοδοξίας, μάνα του (εντελώς) ξεχειλωμένου οκταώρου, αδερφή του σκληρού ανταγωνισμού, ξαδέρφη της εργασιομανίας, θεία της αρχομανίας, ανιψιά των ελιγμών, σύζυγος της ίντριγκας και κουμπαροσυνυφάδα των «ευέλικτων» εργασιακών σχέσεων.
Καριέρα, χώρος κυρίας κατοικίας meeting rooms - εξοχικής, διάδρομοι γραφείων.
Καριέρα, είσαι σκληρή σαν του manager τη βλοσυρή ματιά, μα ήρθαν καιροί που σε πιστέψανε βαθιά.
Καλά να πάθουν!!!
...και η επωδός: «Πρέπει να ΄σαι πολύ λέρα για να κυνηγάς καριέρα!»
Τετάρτη 4 Μαρτίου 2009
-1.jpg){kind=link}
Κυριακή 1 Μαρτίου 2009
Άνοιξη
Φωτογραφία: Τζων ΜπόηςΞύπνησα στις 6:10 το πρωί χωρίς ιδιαίτερο λόγο, κοίταξα βιαστικά το ρολόι, σηκώθηκα και κατόπιν άνοιξα την μπαλκονόπορτα, ένα ευεργετικό παγωμένο αεράκι με χτύπησε στο πρόσωπο.
Στην είσοδο της πολυκατοικίας ένα ξενυχτισμένο ζευγαράκι είχε σφυχταγκαλιαστεί...
Έμεινα για λίγο έξω να με χτυπά η πρωινή ψύχρα...
Σε λίγα λεπτά, το αγόρι χάιδεψε τα μαλλιά της κοπέλας και κάτι της ψέλισε, εκείνη έκανε μια ναζιάρικη κίνηση, τίναξε τα μαλλιά, έφτιαξε κάπως καλύτερα το μπουφάν της κι έφυγε βιαστικά...
«Θα σου τηλεφωνήσω το μεσημέρι, ζουζούνε μου, σήμερα μπήκε κι ο Μάρτιος βρε μωροοοοοοό»....
Έκλεισα βιαστικά την μπαλκονόπορτα και μπήκα μέσα πριν πουντιάσω.
Ελαφροπατώντας σαν τη γάτα έβαλα καφέ στην καφετιέρα. Δεν είχα άλλο ύπνο, το μυαλό μου ήταν ξεκάθαρο από σκέψεις και έμοιαζαν όλα τόσο όμορφα, άνοιξα το ραδιόφωνο, εκείνη την ώρα άκουσα να παίζει Λοίζο και μια Αλεξίου από το '74...
«Στο μονοπάτι σαν θα βγεις, μιας ανοιξιάτικης αυγής, να μη ξεχάσεις να της πεις μια καλημέρα της ζωής...»
Καλή άνοιξη...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)