Ζούγκλα

Eπικίνδυνο σαρκοβόρο ερπετό έτοιμο να επιτεθεί σε ανυποψίαστο Golden Boy…

To Golden Boy ελίσσεται σαν αιλουροειδές και κρύβεται στο σκοτεινό conference room, πίσω από έναν προτζέκτορα, κραδαίνοντας την καινούργια του Mont Blanc.

Το ερπετό μυρίζει λίγο νωπό blanco που έχει κολήσει πάνω στον αντίχειρα του Golden Boy και με γρήγορες κινήσεις του καταφέρνει δυνατή δαγκωματιά στη γραβάτα Salvatore Ferragamo. Ακολουθεί τιτάνια μάχη μεταξύ Golden Boy και ερπετού, αλλά στο τέλος, όπως άλλωστε αρμόζει σε μια μάχη με τέρατα, το δυνατότερο κτήνος κατατροπώνει το δύσμοιρο το Golden Boy, το οποίο εξασθενημένο από την πάλη με το σαρκοβόρο αρπακτικό, με ξεσκισμένο Brioni κοστούμι, ροκανισμένη Mont Blanc πένα (την οποία είχε αγοράσει με το τελευταίο του μπόνους) και μισοφαγωμένη, από τα αρπακτικά δόντια του κτήνους, Salvatore Ferragamo γραβάτα, παραδίδει το πνεύμα του μέσα στην άγρια ζούγκλα, αντικρίζοντας πρώτα με δέος διάφορα άλλα σαρκοβόρα αρπακτικά με ακριβές γραβάτες και σινιέ εφαρμοστά ταγεράκια να παίρνουν κι αυτά το μεζεδάκι τους (τζάμπα τα λεφτά της δίαιτας), ενώ το ίδιο (το Golden Boy ντε) ή τέλος πάντων ότι έχει απομείνει από αυτό, πασαλλειμμένο με αίμα, δάκρυα κι ιδρώτα (Sakiiiiiiiiiisss) την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια για τον αγαπημένο του παράδεισο εδώ

Η γέφυρα

Το να προσπαθείς να στήσεις γέφυρες για να διαβείς ένα ποτάμι είναι πολύ δύσκολο κι αγωνιώδες πράγμα, χρειάζονται μόχθος, κούραση, ιδρώτας, τεχνική, μαεστρία και μεράκι, άντε το πολύ και μία δόση ρομαντισμού...
...τι γίνεται όμως στην περίπτωση που κάποιοι απλά ηδονίζονται με τα βάραθρα και τους γκρεμούς;
...τότε απλά η δική σου γέφυρα μοιάζει με εκείνη του ποταμού Κβάι, άντε και του Γοργοποτάμου που είναι και στα μέρη μας, με ένα μπουμ γίνεται συντρίμμια και ξεπροβάλουν ξανά τα βάραθρα...
...εδώ που τα λέμε όμως εάν δεν υπήρχαν και αυτά πως θα υπήρχαν αιθεροβάμονες γεφυροποιοί;

Αφιερωμένο έξτρα στην λατρεμένη μου καριέρα, ξέρει εκείνη...

Τριχασμός

Από John Boy, Golden Boy και μετά Κερασοσυλλέκτης, τουλάχιστον δεν έχω γίνει ρακοσυλλέτης (ακόμα).
Ένα λάγνο κορμί πάντως έχω ο εστέτ, πως να αντέξει τόσο σουρεαλισμό;

...εδώ

Τοπίο vs Τόπου

Εστετισμός είναι να βλέπεις το τοπίο και να αδιαφορείς για τον τόπο.
Στον συγκεκριμένο τόπο όμως νιώθω απλά το τοπίο να κερδίζει στα σημεία, χωρίς καμία διάθεση εστετισμού...

...δεν έχω πάντως τελειώσει μαζί του, ίσως μάλιστα τώρα να θέλω περισσότερο να αρχίζω τα πάρε δώσε με αυτόν...

...η συνέχεια στις οθόνες (κι όχι μόνο;) προσεχώς...

Εστέτ παραξενιές

Η εποχή ακριβώς που ισορροπούσε μεταξύ άνοιξης και καλοκαιριού πάντα μου άφηνε μια μετέωρη αίσθηση, ίσως γιατί έφευγε η αγαπημένη μου εποχή που είναι η άνοιξη και ξεκινούσε μια άλλη, την οποία, με την ίδια λαχτάρα που την περίμενα να έρθει με την ίδια ακριβώς ανακούφιση απολάμβανα το τέλος της.
Επειδή όμως τα μετέωρα πράγματα δεν είναι της ιδιοσυγκρασίας μου, κάθε τέτοια ακριβώς εποχή ξεκαθάριζα λίγο πολύ τους λογαριασμούς μου με την άνοιξη, βουτώντας στα κρύα νερά κάποιας αγαπημένης παραλίας, καλωσορίζοντας έτσι κάπως πρόωρα το καλοκαίρι.
Το ίδιο έγινε και φέτος, καθώς οι παραδόσεις είναι παραδόσεις και δεν θα τις χαλάσουμε τώρα στα γεράματα...
Μπορεί η θάλασσα βέβαια να είναι τώρα παγωμένη, αλλά μάλλον τελικά την προτιμώ από τη ζεστή "σούπα" του Αυγούστου...
... βλέπεις είναι κι κι αυτό μέσα στις παραξενιές του εστετισμού...

Ο θησαυρός

Σύμφωνα με ένα παλιό μύθο, στην βάση κάθε ουράνιου τόξου, βρίσκεται ένα τσουβάλι γεμάτο με χρυσάφι, εάν καταφέρεις να φας το ουράνιο τόξο, τότε ο θησαυρός γίνεται για πάντα δικός σου!

Καθόμουν στην προβλήτα μετά τη δυνατή ανοιξιάτικη βροχή και μύριζα τον φουσκωμένο ωκεανό και το λασπωμένο χώμα, βρέθηκα σε ένα τόπο ξένο αλλά και οικείο ταυτόχρονα, ανάμεσα σε ανθρώπους και γλώσσες άγνωστες, ακούγοντας παράλληλα ένα εύθυμο ρυθμικό τραγούδι και σκεφτόμουν ότι μερικά πράγματα στη ζωή είναι πραγματικός θησαυρός, γιατί πολύ απλά έρχονται στα ξαφνικά από μόνα τους, χωρίς καν να τα σχεδιάζεις, ειδικά μάλιστα όταν δεν τα περιμένεις. Μπορεί βέβαια η αξία τους να μην συνδέεται απόλυτα με το τυχαίο και το απρόσμενο, άλλωστε υπάρχουν πολύτιμα πράγματα για τα οποία έχεις μοχθήσει σκληρά στη ζωή, αλλά όταν το ωραίο έρχεται εκεί που δεν το περιμένεις, τότε αποκτά μια άλλη διάσταση.

Σε εκείνον τον τόπο βρέχει συχνά, πολύ συχνά, η γη είναι πράσινη, ο ήλιος λαμπερός, όμως οι άνθρωποι είναι πολλές φορές μελαγχολικοί, αλλά με ευγενική ψυχή, η υγρασία που φέρνει ο ωκεανός ποτίζει την ατμόσφαιρα με μια αίσθηση μοιρολατρίας, καθώς οι άνθρωποι του τόπου εκείνου αγναντεύουν επίμονα εδώ και αιώνες τη μεγάλη θάλασσα περιμένοντας από το βάθος της ένα ουράνιο τόξο κι ένα τσουβάλι με χρυσάφι που κάποια στιγμή θα γίνει δικό τους…

Σε αντίθεση με την Ανατολή και τη Δύση του ηλίου, που ξέρεις ότι θα είναι πάντα εκεί, το ουράνιο τόξο μπορεί να έρχεται μετά τη βροχή, συνήθως όμως σπάνια και χωρίς προκαθορισμένα ραντεβού, το ουράνιο τόξο δεν μοιάζει με τα δρομολόγια του μετρό, συγκεκριμένα και προβλέψιμα, αλλά με εκείνα των παλιών κουρασμένων τρένων στην επαρχία, έρχονται, αλλά ποτέ την ώρα που τα θες…

…ίσως για αυτό να νιώθει κανείς αυτή την ιδιαίτερη έλξη για το ουράνιο τόξο, γιατί σε εκπλήσσει όταν δε το περιμένεις, γιατί μοιάζει με ένα πολύχρωμο τσουβάλι με χρυσάφι που είναι καλά φυλαγμένο στη βάση του και το οποίο σε περιμένει να το φτάσεις, γιατί είναι απλά μια οφθαλμαπάτη, μια φρούδα ελπίδα, ένας μύθος, ένα όμορφο κι ευφάνταστο παιδικό παραμύθι, το οποίο χρειαζόμαστε τελικά όλοι για να πορευτούμε…

…το ουράνιο τόξο θα μοιάζει πάντοτε με εκείνον τον πολύχρωμο δρόμο που κάποτε διέσχιζε η Ίριδα, μεταφέροντας τα μηνύματα των Θεών στους κοινούς θνητούς, μια ακροβασία μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας…

...το ουράνιο τόξο τελικά θα ξυπνά μέσα σου τον ποιητή, αλλά εγώ ο πεζός έκανα ένα κλικ και απλά το φωτογράφισα, ένα ουράνιο τόξο που έσβησε αργά ένα υγρό ανοιξιάτικο απόγευμα στα νερά του Ατλαντικού, δεν προσπάθησα να πιάσω το τσουβάλι με το χρυσάφι του, ίσως γιατί πλέον ξέρω ότι οι πραγματικοί θησαυροί βρίσκονται απλά δίπλα μας...