ΤΖΩΝ ΜΠΟΗΣ

Cry Me a River

2012-01-25T23:14:00.002+02:00

Τι κι αν δεν έχω να γράψω κάτι...
...σαν να τα είπαμε όλα, έτσι δεν είναι;

Duo MainTenanT

2012-01-20T14:50:00.005+02:00

...

Καλύτερα χωρίς εκπτώσεις

2012-01-17T22:35:00.005+02:00

«Ας πούμε κάτι αισιόδοξο», μου είπε.

«Να δεις κάποια στιγμή την κόρη σου στο ΜΙΤ», του είπα… «διδάκτωρ εννοείται».

Το σωστό θα ήταν να πω να δει την κόρη του όπως εκείνη επιθυμεί στη ζωή της, το όνειρο αυτό ίσως να μην γίνει ποτέ δικό της, όμως εκείνη τη στιγμή, το MIT μου βγήκε αυθόρμητα, δεν ήμουνα σε θέση να φανταστώ κάτι λιγότερο. Η στιγμή απαιτούσε πληθωρικότητα στα όνειρα, δεν ήθελε μιζέρια, δεν ήταν ώρα για εκτπώσεις.

Το θέμα ήταν ότι χαμογέλασε, δεν κάγχασε, δεν γέλασε πικρά, φωτίστηκε το πρόσωπό του με την ιδέα ότι μπορεί κάποια στιγμή να δει τη μονάκριβή του να διδάσκει στο ΜΙΤ.

Για φαντάσου…τελικά ήταν ωραίο αυτό το όνειρο, ήταν μια όμορφη ευχή, γιατί δεν τόλμησα να του πω να πάρει και το Νόμπελ…ήταν που ήμασταν ψηλά στο Λυκαβηττό και νιώθαμε να απλώνονται βρώμικα, πηχτά κομμάτια πόλης στα πόδια μας και εμείς να τα κλωτσάμε μακριά.

Όταν είσαι εκεί κάτω είναι σαν να μην υπάρχουν διέξοδοι, σαν όλες οι πόρτες να είναι κλειστές, σε πλακώνουν τα προβλήματα, σε συνθλίβουν, στα πιο ψηλά είναι σαν να πετάς...

Κατεβαίνοντας τον λόφο κι από το εσωτερικό ενός σπιτιού, ξαφνικά ακούσαμε ένα παλιό τραγούδι του Μητσιά…

«…ο δρόμος αυτός κι αν είναι στενός, δεν είναι για σένα στερνός...».

Χαμογελάσαμε στρίβοντας στη Φωκυλίδου και καθώς λίγο μετά βρεθήκαμε έξω από τα Προπύλαια του Πανεπιστημίου, μου είπε με ύφος σοβαρό:

«…στο ΜΙΤ ε;»

Υ.Γ.: Το συγκλονιστικό διαφημιστικό λέει προς το τέλος:

"There are no perfect fathers"

Σημασία έχει να νοιάζεσαι...

Προσεχώς Λαϊκά

2012-01-16T01:00:00.014+02:00

Έτυχε να με γεννήσεις
και ζωή να μου χαρίσεις
στον πιο δύσκολο καιρό...

Mάνα, που ζω ;

Υ.Γ.: μάνα, ούτε f/b, ούτε twitter διαθέτω, κάνε μου Like εδώ, πες και στη θεία να γίνει follower!

Ξεθωριασμένο Λούστρο

2012-01-12T19:14:00.002+02:00

Στα τέλη της δεκαετίας του ΄80, όταν φοιτητής ακόμα έμπαινα στην αγορά εργασίας, με αποκαλούσαν «προσωπικό», κάπως αδιάφορος τίτλος για να περιγράψει κανείς τους εργαζομένους μιας επιχείρησης, αλλά σίγουρα περισσότερο κομψός και στρογγυλός, από τον γενικό όρο, «εργαζόμενοι», ο οποίος περιγράφει απλά ανθρώπους που εργάζονται.
Ήμασταν λοιπόν το «προσωπικό», κι αν αναζητήσουμε στηρίγματα στην ετυμολογία της λέξης, θα οδηγηθούμε αρχικά στο λήμμα «πρόσωπο», κάτι υπαρκτό δηλαδή, κάτι που παραπέμπει σε μια ανθρώπινη διάσταση, αόριστη μεν, ανθρώπινη δε.
Λίγο αργότερα, τη δεκαετία του ’90 και ακόμα πιο έντονα τα μετέπειτα χρόνια, αλλά και έως στις μέρες μας, ο όρος «προσωπικό» αναβαθμίστηκε και αναβαπτίσθηκε στην κολυμπήθρα της ιλουστρασιόν εποχής, με τους όρους να λειαίνονται, να αποκτούν ένα αλλόκοτο λούστρο, μια γυαλιστερή στρογγυλάδα, να διακατέχονται από μια ευφάνταστη επιστημονική αερολογία. Το «προσωπικό» μετονομάστηκε σε «ανθρώπινο δυναμικό», ο όρος δηλαδή έγινε πιο ανθρώπινος, στην πράξη όμως το ίδιο ψυχρός, αν όχι και περισσότερο.
Θα μπορούσα να υποστηρίξω ότι το κάπως αόριστο, «προσωπικό» ήταν ένας όρος περισσότερο αυθεντικός και ακριβής, καθώς περιέγραφε ειλικρινέστερα την κατάσταση στο χώρο εργασίας, ενώ το «ανθρώπινο δυναμικό», όσο κι αν ακουγόταν πιο ανθρώπινο, είχε μια απόμακρη και τεχνοκρατική διάσταση, ενώ παράλληλα φάνταζε περισσότερο αποστασιοποιημένο από την ίδια την πραγματικότητα. Παρόλα αυτά, ο όρος εμπλουτίστηκε, έπρεπε κι αυτός να ακολουθήσει τις τάσεις της νέας εποχής, ο εργοδότης έπαψε θεωρητικά να σε βλέπει σαν «προσωπικό», σαν προσωπικό υπηρεσίας δηλαδή και σε προβίβασε σε «άνθρωπο», αλλά και σε «κεφάλαιο», σε «δύναμη», ανέδειξε την ανθρώπινη αλλά και παράλληλα την οικονομική σου αξία, είδε υποτίθεται τις ανθρώπινες ανάγκες σου, δεν ήσουν εκεί μόνο για να δουλεύεις και να του παράγεις κέρδος, λαμβάνοντας έναν ξερό μισθό στο τέλος του μήνα, δεν ήσουν ένας απλός υπηρέτης της επιχείρησης, ένα γρανάζι της μηχανής, ήσουν άνθρωπος, ο οποίος έπρεπε όχι απλά να λαμβάνει, αλλά να απολαμβάνει, έπρεπε να αναπτυχθείς, να επιμορφωθείς, να εξελιχθείς, να ανελιχθείς, να εκσυγχρονιστείς, να αξιολογηθείς, να προσαρμοστείς, να ελαστικοποιηθείς…
Δεν κύλησε πολύ νερό στον μύλο. Δεν κύλησε καν νερό, κύλησε αίμα.
Σήμερα, ψάχνω να βρω σε ποιον ακριβώς όρο θα πρέπει να ενταχθούμε.
Σήμερα, οι όροι έγιναν περισσότερο τεχνοκρατικοί, απέκτησαν μιαν άκαμπτη οικονομική διάσταση, έγιναν περισσότερο τραχείς και κάπως έτσι, εμείς μετατραπήκαμε σε «μισθολογικό κόστος», εξελιχθήκαμε πλέον σε ανασχετικούς παράγοντες της προόδου και της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας, της οικονομίας γενικά κι αόριστα, σαν να παρακολουθούμε διάλεξη σε αμφιθέατρο οικονομικής σχολής του πρώτου εξαμήνου, σαν αποχαυνωμένοι φοιτητές που μπερδεύονται σε θεωρίες και όρους, λες και η «οικονομία» ακολουθεί παράλληλους δρόμους και δεν διασταυρώνεται με τους ανθρώπους της, το «ανθρώπινο δυναμικό» της, παράλληλα οι επαΐοντες αποφάνθηκαν ότι πλέον δεν παράγουμε αξία, απλά δημιουργούμε κόστη, είμαστε έξοδα, γίναμε κονδύλια και λογιστικές καταχωρήσεις σε βιβλία εσόδων-εξόδων, από «σκλάβοι» στην αρχή, από «υπηρέτες» μετά, από «πρόσωπα» λίγα χρόνια πριν κι από «άνθρωποι» στη συνέχεια, ονομαστήκαμε «ανελαστική δαπάνη», μετατραπήκαμε σε «βάρος», γίναμε μπελάς.
Από τους μπελάδες πρέπει να απαλλάσσεσαι, γρήγορα, άμεσα, αποτελεσματικά.
Τα έσοδα είναι καλό πράγμα, τα κόστη είναι κακό. Στην μανιχαϊστική εποχή μας δεν υπάρχουν αμφιταλαντεύσεις και διλήμματα, το παν είναι η ορθόδοξη τεχνοκρατική σκέψη και τα ισοσκελισμένα λογιστικά. Η μοναδική κόκκινη γραμμή της χρεοκοπημένης εποχής μας είναι η προστασία της οικονομίας, η οποία πρέπει να γίνει περισσότερο ανταγωνιστική, γιατί μόνο έτσι θα οδηγηθούμε στην ανάπτυξη, στην πρόοδο και στην ευημερία.
Οι έννοιες μέσα μου έχουν μπλεχτεί σε γαϊτανάκι και μένω μπερδεμένος κι αποπροσανατολισμένος να αναρωτιέμαι εάν εγώ είμαι λάθος τελικά, ή εκείνοι που μου φέρνουν τα πάνω κάτω και τα πίσω μπρος, που μου μπερδεύουν εποχές, νοήματα και όρους, που άλλοτε μου τα παρουσιάζουν τραχιά και άκομψα κι άλλοτε μου τα πασαλείβουν με λούστρο, άλλοτε με βαπτίζουν κοινωνικό εταίρο και με παραμυθιάζουν με την αίσθηση της ισοτιμίας κι άλλοτε με καταδικάζουν ερήμην μου, με στήνουν στο εκτελεστικό απόσπασμα και με πυροβολούν, όμως εγώ μέσα μου αυτά τα είχα από την αρχή ξεκαθαρισμένα, αποκρυσταλλωμένα, διαυγή, δεν χρειάστηκε να με ονομάσεις «δύναμη» για να καταλάβω πόση ανθρώπινη δύναμη διαθέτω, δεν χρειάζεται να ντρέπεσαι να με αποκαλείς «υπηρέτη», αφού ξέρω τι ακριβώς είμαι και τι υπηρετώ και δύσκολα με θαμπώνει η γυαλάδα των λέξεων, ούτε στη συνέχεια να με φωνάζεις «βάρος» για να σου χρωστάω κι υποχρέωση που με ανέχεσαι ακόμα και σου καταστρέφω κι από πάνω την συνταγή της «ανταγωνιστικότητας», της «ανάπτυξης», της «προόδου» και της «ευημερίας», αλλά από κάποιον που από απλός άνθρωπος, με ανάγκες γήινες, χειροπιαστές, σάρκινες και ψυχικές, ανθρώπινες, χωρίς εισαγωγικά και ορισμούς, υποβαθμίστηκε αυτόματα σε «μισθολογικό κόστος», τι είδους αποδοχή πλέον περιμένεις;

Το Λιανοκλάδι δεν υπάρχει πια

2012-01-07T00:20:00.002+02:00

Βρέθηκα εκεί. Οι μέρες σαν εκείνες που μοιάζουν με νύχτες στα «δικά μας» τα μέρη, ο ουρανός πιο χαμηλά, οι δρόμοι σαν εκείνους που εμείς δεν θα διαβούμε εδώ, τα βλέμματα σαν κι εκείνα που βλέπεις πλέον και εδώ, απλανή, ψυχρά, σε κοιτούν μα δεν κοιτούν, σε βλέπουν μα δεν παρατηρούν.

Οι περισσότεροι κρατούσαν από ένα λάπτοπ, κάποιοι διάβαζαν ένα βιβλίο, μερικοί ξεφύλιζαν μια εφημερίδα, εγώ κοιτούσα έξω από το παράθυρο την βροχή, την γκρίζα γη, τις κεραμοσκεπές και τις ράγες του τρένου...

Ο ελεγκτής δεν έκανε καν τον κόπο να με κοιτάξει, είδε το εισιτήριο, έφυγε...

...σαν να ήχησε στα αφτιά μου εκείνο το: «στάση στο Λιανοκλάδι για δέκα τουλάχιστον λεπτά», σαν να άκουσα: «στο κυλικείο, στη μέση της αμαξοστοιχίας θα βρείτε ζεστά σάντουιτς και αναψυκτικά», «οι επιβάτες της διακεκριμένης θέσης μπορούν να κάνουν χρήση της προσφοράς τους στο εστιατόριο της αμαξοστοιχίας», σαν να είδα μια μαντηλοφορούσα γιαγιά δίπλα μου να σφίγγει ένα καλάθι, γυρίζοντας όμως άκουσα έναν Ολλανδό που κρατούσε ένα tablet και μιλούσε στον διπλανό του χαμηλόφωνα...

Στο βαγόνι είδα δυο αυτοκόλητα σήματα, το ένα έδειχνε ότι απαγορεύονται τα κινητά και το άλλο ότι απαγορεύεται να μιλάς δυνατά. Το μόνο που άκουγα ήταν ο μονότονος ήχος που κάνει το τρένο πάνω στις ράγες και μετά βίας ο ψίθυρος του Ολλανδού.

Δεν ήταν ταξίδι, ήταν δρομολόγιο...στο ταξίδι επιτρέπεται να «ξεφύγεις», έχεις την πολυτέλεια ακόμα και να μιλάς, στο δρομολόγιο επιβάλλεται να ακολουθείς πιστά τους κανονισμούς...είσαι «δεμένος» καλά πάνω στη ράγα, πηγαίνεις κάπου, δεν είσαι ανέμελος τουρίστας να μπαινοβγαίνεις στο βαγόνι...

Πριν από λίγες ώρες είχε μπει το νέο έτος...κάπως έτσι, σαν το καθημερινό δρομολόγιο μιας υπερσύγχρονης αμαξοστοιχίας...απλά, σιωπηλά, παγερά και με ανατριχιαστική ακρίβεια...

Μάταια περίμενα να σταματήσουμε σε ένα Λιανοκλάδι για να μετρήσω τα λεπτά της καθυστέρησης...πρέπει να είναι τουλάχιστον δέκα...

...στο Λιανοκλάδι ο χρόνος ξεχειλώνει, στο Λιανοκλάδι κάνεις τσιγάρο, πίνεις καφέ, ρουφάς δυο ανάσες φρέσκο αέρα, κλωτσάς δυο πέτρες, ανεβαίνεις...

Στο δρομολόγιο «Αθήνα-Θεσσαλονίκη» ξέρεις ότι κάποια στιγμή θα φτάσεις στον προορισμό σου, δεν ξέρεις την ακριβή ώρα, το έχεις αποδεχτεί, ξέρεις όμως ότι θα περάσεις οπωσδήποτε από το Λιανοκλάδι για εκείνα τα τουλάχιστον δέκα λεπτά ανάπαυλας, εκείνα τα λεπτά που δεν καταγράφονται σε επίσημα δελτία, εκείνα τα λεπτά που έχεις απλά την πολυτέλεια να τα κλέβεις από τον ίδιο το χρόνο...

...στη Λάρισα ακούς τον νεαρόκοσμο να μπαίνει με θόρυβο, φαντάρους να αστειεύονται με το «γερμανικό» στη σκοπιά κι αγρότες να μιλούν για τις χαμένες επιδοτήσεις...

...μάταια περίμενα όλα τούτα...το τρένο περνούσε δίπλα από ένα ποτάμι, μια λίμνη κι ύστερα σταμάτησε σ΄έναν άνετο σταθμό, είδα να μπαινοβγαίνει κόσμος σιωπηλά, προγραμματισμένα, αυτόματα και τη διπλανή αμαξοστοιχία να φεύγει αστραπιαία με εκείνη την ακρίβεια που σε παγώνει...

Σε αυτό το δρομολόγιο πλέον δεν υπάρχει ακριβής προορισμός, παρά μονάχα δαιδαλώδεις διακλαδώσεις, ράγες, σίδερα, βλοσυροί ελεγκτές, ψυχροί σταθμοί μετεπιβίβασης, μπαίνεις, βγαίνεις, δεν μιλάς, σηκώνεις τον γιακά του παλτού και συνεχίζεις, εδώ δεν υπάρχουν πια γιαγιάδες με καλάθια και θορυβώδεις νεαροί, ούτε καν ζεστά σάντουιτς με αναψυκτικό, εδώ δεν υπάρχουν καν στρατιώτες που αστειεύονται, υπάρχουν μόνο στρατιώτες...

...το απλοϊκό δρομολόγιο «Αθήνα-Θεσσαλονίκη» το καταπίνει η ιστορία, όπως καταπίνει κι εκείνα τα κλεμμένα, μα ανέμελα λεπτά της ανάπαυλας στο Λιανοκλάδι...

Οι ίδιες πλέον αμαξοστοιχίες, ασυντήρητες και κουρασμένες, θα τρέχουν γρηγορότερα, θα ακολουθούν πολυδαίδαλες διαδρομές, θα επιβάλλουν ολιγόλεπτες μετεπιβιβάσεις, ακρίβεια που σκοτώνει, αυτοματισμό, μα κυρίως σιωπηλούς επιβάτες...

...στα νέα δρομολόγια δεν υπάρχει καν χρόνος για τσιγάρο και καφέ, δεν λες κουβέντα, βλέπεις ψυχρά από το παράθυρο τους σταθμούς που δεν πρόκειται να πατήσεις και συνεχίζεις σιωπηλός.....

Το Λιανοκλάδι δεν υπάρχει πια.

Το μάθημα

2011-12-22T00:26:00.001+02:00

Κάπου είχα διαβάσει ότι ο άνθρωπος θα πρέπει μια φορά τουλάχιστον το χρόνο να επισκέπτεται ένα μέρος που δεν έχει δεί ξανά στη ζωή του. Μέχρι εδώ καλά. Είτε πας στη Λαπωνία, είτε στους καταράκτες του Ιγκουασού, είτε στην Σοφοκλέους, λίγο πριν την Πειραιώς, είτε κι έξω από τον ΟΑΕΔ κατά τις 8 το πρωί, τότε που οι άνεργοι συνωστίζονται για το χαρτζιλίκι της ντροπής, μια καινούργια εμπειρία θα σε περιμένει, αυτό μάλιστα στο υπογράφω...κι όχι γιατί έχω βρεθεί στον ΟΕΑΔ κι ιδίως στις 8 το πρωί - τουλάχιστον όχι ακόμα - ούτε γιατί έχω πάει στους καταράκτες του Ιγκουασού, αλλά έχω δει άνεργο να περιμένει στην ουρά με κατεβασμένο το κεφάλι, την ώρα που εγώ γυρνούσα το δικό μου αλλού, όχι για να μην τον κοιτάξω, αλλά για να μην δει εκείνος εμένα και ντραπεί και γιατί επίσης, αντί για το Ιγκουασού, βρέθηκα στην Έδεσσα και είπα, ok, καλή η υγρασία, αλλά εγώ την προτιμώ αλλού.

Αυτό όμως που δεν μας μαθαίνουν τα εγχειρίδια κι όλα αυτά τα αποφθέγματα του κώλου, που σου πωλούν χύδην θετική ενέργεια και μάλιστα με το ζόρι, είναι τελικά αν κάτι από όλα αυτά, πέρα δηλαδή από το να γεμίζεις με ψηφιακές στιγμές την φωτογραφική σου μηχανή, λες και είσαι Γιαπωνέζος τουρίστας σε διατεταγμένη υπηρεσία, πέρα από το να συζητάς με φίλους και γνωστούς τις ταξιδιωτικές σου εμπειρίες και να εκθειάζεις τα κάλη της αλλοδαπής, την οργάνωση και την τάξη τους, ή έστω το φυσικό τους κάλος, πέρα από όλα αυτά που γεμίζουν σχολικές εκθέσεις ιδεών... «πως πέρασα τα φετινά μου Χριστούγεννα», «τι δώρο μου έκανε ο Άγιος Βασίλης» ή τα δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης με εντυπώσεις και φρέσκο φωτογραφικό υλικό, πέρα από όλα αυτά λοιπόν τα συμπαθητικά, το θέμα είναι αν μαθαίνεις και κάτι που θα σου φανεί υποτίθεται χρήσιμο στην παραπέρα ζωή σου, αν βέβαια υπάρχει τέτοια, καθώς συμβόλαιο με τη ζωή δεν έχεις υπογράψει.

Αν λοιπόν γυρίσω το χρόνο λίγο πίσω, θα διαπιστώσω ότι τα μέρη που είδα φέτος για πρώτη φορά ήταν αρκετά, όμως αυτά που έμαθα ήταν τελικά περισσότερα...χρήσιμα ή άχρηστα μένει να αποδειχτεί.

Καταρχήν έμαθα για το λεγόμενο «κούρεμα», κούρεμα με την ψιλή σε όλα τα επίπεδα, κούρεμα ελπίδας, κούρεμα ανθρωπιάς, κούρεμα λογικής, κούρεμα προοπτικής, κούρεμα του αυτονόητου, κούρεμα ζωής.

Έμαθα για τα CDS και διαπίσωσα ότι αυτά είναι πιο heavy metal κι από τους ACDC, που ως τώρα ήξερα.

Έμαθα για το PSI και την επίδραση του στα ομόλογα, στο χρέος, αλλά και εν γένει στην οικονομία κι έτσι έπαψα να το μπερδεύω με το PSA το οποίο είναι εξέταση για τον προστάτη, η οποία θα μου χρειαστεί λίαν συντόμως.

Έμαθα πως ακριβώς γίνεται με τον ήλιο να τα βγάζεις και με τον ήλιο να τα βάζεις, αλλά αυτά τα έρμα να ψωφάνε.

Έμαθα πως γίνεται να παίρνεις 100, να ξέρεις ότι τα έξοδά σου είναι 80, αλλά στο τέλος του μήνα να μένεις με μείον 150 και χωρίς μάλιστα να έχεις πληρώσει και τα προγραμματισμένα έξοδα.

Έμαθα ότι επειδή έχω ιδιόκτητο σπίτι, αυτό λέει γεννοβολάει σαν την χρυσοτόκο όρνιθα και πρέπει με τα αυγά της να κάνω ομελέτα την οποία δεν θα τρώω εγώ προσωπικά, αλλά θα την καταθέτω για το καλό της φτωχιάς και πεινασμένης μου πατρίδας στα συσσίτια της Τρόικα ...έψαξα να βρω κι εγώ από ποιά τρύπα τα γεννάει, αλλά το μόνο που βρήκα ήταν μια μυρμηγκοφωλιά.

Έμαθα ότι ζούμε σε καιρό πολέμου και πρέπει όλοι να πολεμήσουμε για την πατρίδα, αλλά, μα τον Θεό του πολέμου, εγώ δεν κατάλαβα ποιος είναι ο εχθρός μου και για τι ακριβώς πολεμώ...τώρα θα μου πεις, κάθε πόλεμος για το καλό κάποιας πατρίδας γίνεται, πετάμε λοιπόν μια «πατρίδα» και καθαρίσαμε, τρέχα μετά εσύ και πολέμα.

Έμαθα ότι το πιο βολικό πράγμα στον κόσμο είναι να κατηγορείς πάντα τους άλλους και ποτέ τον ίδιο σου τον εαυτό για όσα κακά σου συμβαίνουν...καλά αυτό το ήξερα, απλά φέτος το εμπέδωσα εντελώς (καιρός ήταν).

Έμαθα ότι ο ενεργά αγανακτισμένος είναι έως και ο πρώην καραβολεμένος (και γιατί όχι...που ζεις ρε Τζων Μπόη), αλλά όμως είναι και ο νυν (αυτό κι αν είναι μάθημα ζωής), καθώς η αγανάκτηση είναι πλέον σικ.

Έμαθα ότι πλέον η εκπαίδευση μας εκσυγχρονίστηκε και ότι στα σχολεία οι μαθητές δεν διδάσκονται από το ένα και μοναδικό βιβλίο του ΟΕΔΒ, αλλά από το κανένα βιβλίο, καθώς διαθέτουμε πλέον φωτοτυπίες και cd (τρέμε Φινλανδία με το απαρχαιωμένο εκπαιδευτικό σου σύστημα).

Έμαθα ότι τα πιστόλια πυροδοτούνται όχι απαραιτήτως από εκείνον που τα κρατά, αλλά από εκείνον που στοχεύουν (τζάμπα τόσοι μήνες θητεία και ασκήσεις στα πεδία βολής, εδώ μέχρι και η μπουρλοτιέρισσα Μπουμπουλίνα θα είχε σκίσει τα πτυχία της!).

Έμαθα ακόμα καλύτερα τι εστί δημοσιονομική πειθαρχία, γιατί το είχα ξεχάσει ο σπάταλος και έπρεπε να μπω τιμωρία στη γωνία με το ένα πόδι όρθιος.

Έμαθα ότι μπορεί το βράδυ να κοιμηθείς Κουασιμόδος αλλά το πρωί να ξυπνήσεις...Άδωνις! (τς!)...και χωρίς μάλιστα να έχεις πάει στον Φουστάνο για ρετούς!

Έμαθα ότι πριν βάλω την υπογραφή μου σε κάποιο έγγραφο θα πρέπει προηγουμένως να το έχω αρνηθεί μετά βδελυγμίας (είναι πιο σικ βρε αδερφέ).

Έμαθα ότι πριν με απολύσουν θα πρέπει να πω στο εργοδότη μου ότι παραχωρώ τη θέση μου (σικ!) σε κάποιον επίσης ικανό με μένα, προκειμένου να διευκολύνω την επιχείρηση να βγει από το αδιέξοδο (ποιός ξέρει, όταν τα βρουν μπαστούνια μπορεί να με ξαναπροσλάβουν).

Έμαθα ότι μια σύνταξη στα 250 ευρώ είναι αρκετή για έναν ασθενή συνταξιούχο και ένας μισθός των 450 ευρώ είναι αρκετός για έναν νέο άνθρωπου που θέλει να κάνει όνειρα ή έναν οικογενειάρχη που θέλει να θρέψει την οικογένειά του, ενώ έμαθα (γιατί το συνδέω με το παραπάνω δεν ξέρω) ότι πλέον η Αθήνα γέμισε με φτηνές πουτάνες των 5 ευρώ, λες και οι ακριβές έπαψαν να είναι φτηνές πουτάνες.

Έμαθα επίσης ότι όσα όνειρα δεν χρεοκόπησαν θα πρέπει να τα κρατήσω σφιχτά μέσα μου, το πιο πολύτιμο «ακίνητο» που δεν φορολογείται, έμαθα ότι το μόνο περιουσιακό στοιχείο που δεν μπορούν να μου πάρουν είναι η ελπίδα, έμαθα ότι όσο πιο πολύ μου σερβίρουν το σκοτάδι, άλλο τόσο θα προσπαθώ να ψάχνω για μια χαραμάδα φωτός, έμαθα ότι από κάθε ναυάγιο μπορεί στο τέλος να περισσέψουν και μερικές σανίδες για να κρατηθείς, έμαθα ότι εκεί έξω υπάρχουν εκατομμύρια άνθρωποι που παλεύουν ενάντια στην παρακμή κι αν ακόμα η μάχη χάνεται, ο πόλεμος θα συνεχίζεται, έμαθα ότι ο χειρότερος φόβος του ανθρώπου είναι ο ίδιος ο φόβος και στο τέλος διαπίστωσα ότι όλα όσα πίστεψα ότι έμαθα, τα είχα ήδη μέσα μου κι ότι το μεγαλύτερο μάθημα που πήρα, το πολυτιμότερο μάθημα που παίρνω καθημερινά, είναι να βλέπω τα πράγματα όχι μόνο από τη μια τους όψη, αλλά να τα βλέπω διαφορετικά, κι αν θα πρέπει να προσδιορίσω αυτό το «διαφορετικά», στη δύση αυτής της σκληρής χρονιάς ίσως να το χαρακτήριζα απροσδιόριστα ήρεμο, αλλά και εντυπωσιακά απελευθερωτικό.

Μάθε παιδί μου γράμματα

2011-12-13T19:31:00.001+02:00

Ποιος είπε ότι στα σχολεία μας δεν μαθαίνουν πλέον σωστά ελληνικά;
Η επιλογή των ρημάτων - σε περίοδο κρίσης - δίνει τις απαντήσεις.

Υ.Γ. : Η λίστα με τα συγκεκριμένα ρήματα διαβάζεται και ανάποδα, μπορεί όμως κι από τη μέση... όπως διευκολύνεται ο καθένας...

Σχεδόν πολυτέλεια

2011-12-11T01:27:00.005+02:00

Είναι καιρός που αισθάνομαι ότι το να γράφω εδώ μέσα είναι πολυτέλεια...και είναι έτσι γιατί αισθάνομαι πλέον να είναι πολυτέλεια οτιδήποτε προσποιείται ακόμα μια κανονικότητα, παραβλέποντας τη θλίψη και την απορρύθμιση που υπάρχει γύρω μας.

Στις παρέες, στις κουβέντες, παντού, το θέμα είναι η κατάσταση που βιώνουμε σε τούτη την κατακαημένη χώρα. Χάθηκαν τα χαμόγελα, χάθηκε το κέφι, χάθηκε η αισιοδοξία, κι αν μέχρι πριν από λίγους μήνες υπήρχε μια κρυφή επλίδα ότι όλη αυτή η πίεση είναι προσωρινή, τώρα πλέον βλέπεις μόνο σκοτάδι, ένα σκοτάδι στο οποίο μπαίνουν όλο και περισσότεροι, σιωπηλοί, με σκυφτά κεφάλια, ψάχνοντας μια διέξοδο κινδύνου..

Είναι βλακώδες να προσποιείσαι μια κανονικότητα όταν όλα εκεί έξω μοιάζουν μαύρα, όταν δεν έχεις να πεις κάτι στα παιδιά σου, όταν σε ρωτούν για το ένα ή το άλλο που δεν καταλαβαίνουν...μπας και καταλαβαίνεις όμως κι εσύ; από που να ξεκινήσεις και κυρίως που να καταλήξεις, τι ελπίδα να δώσεις, πέρα από εκείνο το γενικό: «θα προσαρμοστούμε»...σκατά θα προσαρμοστούμε, παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του.

Τι να πεις σε εκείνο το παιδί που ξεκινά με όνειρα και διάθεση και πέφτει πάνω στα 650 ευρώ μηνιαίο μισθό σε φουλ πρόγραμμα, γιατί πλέον έχουμε και το ντεμί πανσιόν με 300 και 400.
Τι είδους ζωή να προσαρμόσεις με μια αμοιβή-επετεία, πως να ντύσεις μια ζωή με κουρέλια, πως να χορτάσεις με ψίχουλα, πως να κάνεις οικογένεια, πως να κάνεις όνειρα, πως να κρατηθείς από τη ζωή χωρίς να ουρλιάξεις, χωρίς να τα σπάσεις όλα, χωρίς να χτυπήσεις το κεφάλι σου στο τοίχο που δεν μπορείς να τα γκρεμίσεις όλα και να χτίσεις τον κόσμο όπως θα ήθελες. Τι σε εμποδίζει θα μου πείς. Τα εμπόδια είμαστε εμείς, γαντζωμένοι μέσα σε μια αρρωστημένη κανονικότητα που φτιάξαμε σαρώνοντας και κατατρέφοντας το αύριο τους, το αύριό μας.

...κι αυτό που με θυμώνει πολύ είναι ότι ξεγελαστήκαμε και βολευτήκαμε, μαζί με εκείνους κι εμείς μαζί, να χέσω το «Πολυτεχνείο» και τη τη γενιά σας την ίδια, που μας ζαλίζετε τα αφτιά από το σχολείο μέχρι σήμερα με τις μεγαλοστομίες και τις ιδεοληψίες σας. Σας ακούω εδώ και σχεδόν σαράντα χρόνια και σας αηδιάζω κάθε μέρα και πιο πολύ, μαζί μ΄ εσάς κι όλο το βολεμένο σινάφι σας, το αριστεροδεξιοφιλελεύθερο. Αν δεν μπορείτε να κάνετε κάτι, βουλώστε το επιτέλους κι αφήστε ότι υγιές απέμεινε σε τούτο τον τόπο να ανασάνει!

Σκέφτομαι τους γύρω μου, σκέφτομαι τους γονείς...τι να σου κάνουν κι αυτοί οι έρμοι που έχουν γονατίσει από τα έξοδα, που είναι κουρασμένοι, προδομένοι, απογητευμένοι, άνεργοι...και μπορεί ο Έλληνας γονιός να υποφέρει, αλλά θα σε στηρίξει, δεν θα σου πει: πήγαινε και κόψε το λαιμό σου να βρεις να φας, θα πονέσει, θα γονατίσει, θα στερηθεί αλλά θα σε ζήσει και θα μοιραστεί μαζί σου τα λίγα του υπάρχοντα.

Πως να ζήσουν οι συνταξιούχοι που θέλουν φάρμακα, που θέλουν αξιοπρεπή γεράματα κι όχι ανέχεια στο τέλος του δρόμου, στο τέλος μιας ζωής που πρέπει να τους πούμε ένα ευχαριστώ για όσα έδωσαν και να σταθούμε απέναντί τους γενναιόδωροι σε όσα έσφαλαν, αλλά αντί για αυτά, στο τέρμα του βίου τους λαμβάνουν την κοροϊδία κι ακόμα χειρότερα, την πείνα.

Η πείνα...το χειρότερο των συναισθημάτων...δεν την ξέρω, δεν την έχω ζήσει, μου φαινόταν κάτι απίστευτο, αδιανότητο, μακρινό, πολλοί από εμάς δεν την έχουν ζήσει, αλλά πολλοί πλέον από εμάς, τη βιώνουν και ξέρουν.

Οι δρόμοι της Αθήνας γέμισαν αστέγους, πεινασμένους, γέμισαν ευπρεπείς ζητιάνους, γέμισαν φτώχεια, γέμισαν άδεια σώματα, γέμισαν σκιές.

Τα μηνύματα έρχονται από παντού, φτάνει να ανοίξεις λίγο τα αφτιά σου και θα τα ακούσεις, φτάνει να σταματήσεις να προσποιείσαι εκείνη τη γαμημένη την «κανονικότητά» που σε αποκοιμίζει.

...και κάπως έτσι ξεκινά η προσπάθεια, μια προσπάθεια που σε βρίσκει βολεμένο, σου δίνει μια γροθιά στο στομάχι κι ύστερα σε παίρνει από το χέρι και σε τραβά από τον λήθαργο...δεν ξέρεις την πείνα, αλλά τώρα πλέον την βλέπεις γύρω σου κι αρχίζει να σε φοβίζει...

...όταν καίγεται το σπίτι του διπλανού σου, να περιμένεις η φωτιά να φτάσει και στο δικό σου σπίτι...

...ας βοηθήσουμε λοιπόν αυτή την οικογένεια, ας βοηθήσουμε εκείνον τον συνταξιούχο, εκείνον τον άνεργο, τον άστεγο, μάθαμε ότι υπάρχουν τρεις οικογένειες εκεί πέρα που δεν έχουν ούτε ψωμί πια στο σπίτι, αλλά δεν το λένε από αξιοπρέπεια, ο πατέρας του τάδε χτύπησε το κουδούνι και μου ζήτησε δύο ευρώ για γάλα...

...και κάπως έτσι, δεν έχεις άλλη επιλογή από το να πάρουν μπρος τα κοιμισμένα σου αντανακλαστικά, να ντοπαριστείς με την ντόπα της ανθρωπιάς και να γίνεις μέρος μιας αλυσίδας, ενός άτυπου δίκτυου αλληλοϋποστήριξης...

...ότι μπορεί πλέον ο καθένας, ότι αντέχει η τσέπη και η συνείδησή του, ο ένας με τον άλλον, από στόμα σε στόμα, από καρδιά σε καρδιά...

Πόσο ωραία, αλλά και πόσο αξιοθρήνητα μου φαίνονται όλα αυτά.

Μια χώρα που ζει από την ελεημοσύνη, ένας κόσμος που συνωστίζεται καθημερινά στις ουρές της ανοχής...

Νιώθω πολυτέλεια να γράφω εδώ, να έχω την δυνατότητα να γράφω εδώ, να έχω έναν υπολογιστή, μια ευρυζωνική σύνδεση, να έχω και ηλεκτρικό ρεύμα, γιατί έχω ακόμα τη δυνατότητα να πληρώνω τα χαράτσια μου, να έχω την πολυτέλεια να σκέφτομαι, χορτασμένος ακόμα γαρ, την κατάσταση των συνανθρώπων μου, των γειτόνων, των διπλανών μου, των δικών μου ξένων.

Νιώθω πολυτέλεια να πω φέτος «καλές γιορτές», αφού ξέρω ότι για πάρα πολλούς δεν θα είναι και σκίζεται η καρδιά μου όταν διαβάζω για παιδιά που λυποθυμούν στα σχολεία λόγω πείνας, όταν ακούω για συσσίτια, όταν βλέπω ανθρώπους να κυκλοφορούν με ρούχα φθαρμένα, με βλέμματα άδεια, όταν βλέπω τούτη την πόλη πιο γκρίζα από ποτέ, μια πόλη που κατά βάθος αγαπώ, γιατί είναι ένα κομμάτι από μένα κι εγώ από εκείνη, είναι το όμορφο, χαρούμενο, αλλά και βολεμένο παρελθόν μου, αλλά ίσως και το αβέβαιο μέλλον μου...

Νιώθω πολυτέλεια να ψάχνω τους ενόχους, τους ενόχους τους ξέρουμε πια, όπως και τις λύσεις τις ξέρουμε πια...κι αυτό που με θυμώνει είναι ότι τώρα πια ξέρουμε και δεν έχουμε κανένα άλλοθι να προσποιούμαστε μια κανονικότητα που πλέον δεν υπάρχει.

Οι γιορτές έρχονται και έχουν πέσει πλέον οι μάσκες, η πόλη είναι γκρίζα, χωρίς στολίδια, η πόλη δεν γιορτάζει, η πόλη κλαίει βουβά, μετρά πληγές, η πόλη πληγώνει και πληγώνεται...

...κάτω από τον δικό μας ουρανό, όλοι είμαστε εν δυνάμει θύματα κι εδώ θα δούμε όλη μας τη γύμνια, αλλά εδώ πλέον θα αναμετρηθούμε και με την ανθρωπιά μας...

Une Belle Histoire

2011-12-06T23:17:00.004+02:00

Μεσημέρι στη Δεξαμενή.

Εκείνη, κρατούσε ένα διαφημιστικό έντυπο από τον Κωτσόβολο.

Εκείνος, μασουλούσε ένα κουλούρι.

Εκείνη, του έδειχνε ένα μοντέλο εντοιχισμένης ηλεκτρικής κουζίνας με κεραμικές εστίες.

Εκείνος, πήρε το έντυπο του Κωτσόβολου από τα χέρια της και της έδωσε από το κουλούρι του.

Σε λίγο, το έντυπο το πήρε ο αέρας, μαζί με τα σουσάμια από το κουλούρι.

Εκείνη, τον κοίταξε βαθιά στα μάτια.

Εκείνος, τη φίλησε βαθιά στο στόμα.

Ένα ξαφνικό αεράκι επέστρεφε το έντυπο του Κωτσόβολου πάνω στα κεφάλια τους, στη σελίδα με τα ατμοσίδερα.

...σε λίγο έφυγαν αγγαλιά...

...το έντυπο του Κωτσόβολου έμεινε στο παγκάκι, μαζί με το μισοφαγωμένο κουλούρι...

...ήταν αναμφίβολα μια τυχερή μέρα, που λέει και το τραγούδι...

...είχαν τον ουρανό μέσα στα χέρια τους...

...alors, pourquoi penser au lendemain?

Λοιπόν, γιατί να σκέφτονται το αύριο;

To δια ταύτα

2011-12-05T12:24:00.004+02:00

Λένε ότι στην πολιτική και στις επιχειρήσεις οι γυναίκες είναι απαραίτητες, γιατί διαθέτουν περισσότερη ευαισθησία, κοινό νου, μεγαλύτερη ευκολία στην προσέγγιση των ανθρώπων, ενώ παράλληλα χρησιμοποιούν γλώσσα άμεση και πιο κατανοητή.
Διαφωνώ.
Αυτά δεν είναι χαρακτηριστικά των γυναικών, είναι χαρακτηριστικά έξυπνων ανθρώπων ανεξαρτήτως φύλου.
Η πολιτική και οι επιχειρήσεις, η ζωή η ίδια, χρειάζονται τελικά ανθρώπους, οι οποίοι να διαθέτουν και ευαισθησία και κοινό νου, να μιλούν άμεσα και κατανοητά, αλλά και παράλληλα να είναι και διορατικοί.
Στην πολιτική και στις επιχειρήσεις μην πιστεύεις όσα λένε.
Συμφωνώ.
Την επόμενη στιγμή, οι δηλώσεις του «πριν» γίνονται διαψεύσεις του «τώρα».
Αν βάλουμε στο mixer κι άλλες δηλώσεις, όπως:
«Η δύναμη της εικόνας είναι απίστευτη»
«Όλοι οι πολιτικοί δεν είναι ίδιοι»
«Δυστυχώς, δεν μπορούμε να κάνουμε διαφορετικά»
«Όλοι έχουμε τις αδύναμες στιγμές μας»...
...τότε μένεις να απορείς (γιατί άραγε;) με την εικόνα της Ιταλίδας Υπουργού Κοινωνικών Υποθέσεων, η οποία «τσακίζει», καθώς ανακοινώνει πρόγραμμα λιτότητας σε βάρος, κυρίως, συνταξιούχων.

Ίσως να είναι χαζό να το υποστηρίζω, αλλά στην ευσυγκίνητη και συναισθηματικά πληθωρική Ελλάδα, δεν έχω δει κάτι παρόμοιο από Έλληνα πολιτικό. Προφανώς στην Ιταλία τα έφαγαν οι λίγοι και η πολιτικός αισθάνεται άσχημα που αναγκάζει τους πολλούς να πληρώσουν για τους πρώτους, στην Ελλάδα πάλι, επειδή όλοι τα φάγαμε, αξίζουμε και τη χλεύη και την υπεροψία και τον διασυρμό, αλλά και τα χαράτσια.
Τελικά, η συγκίνηση, έστω και η ειλικρινής, κάνει τη διαφορά;
Το δια ταύτα, όπως και να έχει, είναι ότι τα γοερά δάκρυα των ευπαθών - οικονομικά κι όχι μόνο - ομάδων που θα σηκώσουν το βάρος της λεγόμενης δημοσιονομικής εξυγίανσης και σε τούτη γωνιά της γης, ίσως ουδείς θελήσει να τα δει, βλέπεις έχουμε εξοικειωθεί με την εικόνα, καθημερινών, πονεμένων ανθρώπων και το θέαμα πλέον κουράζει…

The world is no longer flat

2011-12-01T11:51:00.009+02:00

Πολλά δυσοίωνα είπαμε φέτος, ας πούμε και κάτι ευοίωνο, μια που τελειώνει ο χρόνος - σκέφτηκα - έτσι για το καλό. Στο κάτω κάτω, ακόμα κι αν πούμε και κάποια ευχάριστα, μπας και θα γίνουν; Εδώ πλέον η πορεία είναι προδιαγεγραμμένη (μη με διαβάσει το ΠΑΜΕ, την έβαψα!). Υπάρχει πλέον τέτοια ανοσία στην ανοησία, που ότι και να ακούσουμε, μάλλον θα το δεχτούμε για λογικό.
Του χρεοκοπημένου ο τράχηλος φόρους δεν υπομένει.
Καθώς λοιπόν βρισκόμουν στο internet και πραγματοποιούσα την παραγγελία ενός βιβλίου, έπεσα πάνω του!
Ώπα!
Αυτό είναι!
Να τι θα κάνω δώρο στον εαυτό μου στις γιορτές, ένα βιβλίο για να μου θυμίζει το 2011 με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, όχι βέβαια ότι θα το ξεχάσω και ποτέ, αλλά μπαίνει το 2012 με δυναμικότερη διάθεση και ίσως αποσυντονιστώ.
Culo, λοιπόν.
Τονίζεται στην πρώτη συλλαβή, βέβαια και στη δεύτερη να το τονίσεις πάλι μέσα θα πέσεις και είναι ο καταλληλότερος τρόπος για να χαρακτηρίσεις το έτος που φεύγει.
Αν μάλιστα ξέρεις ιταλικά, απορία δεν θα έχεις για το τι ακριβώς σημαίνει «Culo», αν πάλι δεν ξέρεις, μην προβληματιστείς, φτάνει να ξεφυλλίσεις το περιεχόμενο του και θα καταλάβεις ότι κάπως έτσι το λέμε και στα ελληνικά.
Στην Ελλάδα και στην Ιταλία, φαίνεται ότι έχουμε αρκετά κοινά στο πως βλέπουμε τα πράγματα, το κακό είναι ότι υπάρχουν πολλοί εκεί έξω που τα βλέπουν αλλιώς και δυστυχώς πιστεύουν ακόμα ότι ο κόσμος είναι επίπεδος και τον περιδιαβαίνεις εύκολα...
…κι όμως…
The world is no longer flat, που λέει κι ο Raphael Mazzuco και είναι πολύ εύκολο να γλιστρήσεις (στη βαρύτητα μην ποντάρεις και πολύ...την έκαναν downgrade οι Οίκοι Αξιολόγησης!)…
…αν πάλι συνεχίζεις να πιστεύεις το αντίθετο, ένα ξεφύλλισμα θα σε μεταπείσει…

Ταξίδι επιστροφής

2011-11-27T22:13:00.004+02:00

Στην ταβέρνα της κυρά Δήμητρας, η ψαρόσουπα άχνιζε στα πιάτα.
Κάποιοι φορούσαν ακόμα τα παλτά και τα κασκόλ και κάποιοι άλλοι προσπαθούσαν να ζεσταθούν με το οινόπνευμα.
Σε λίγο άρχισαν γέλια, τα μάγουλα παρέμεναν κόκκινα και τα χείλη σκασμένα, ένα υγρό χαρτομάντηλο τσαλακώνονταν στο χέρι και μια καύτρα από τσιγάρο έπεφτε στο πάτωμα.
Ο παγωμένος θρακιώτικος αέρας μας είχε πάρει το σκάλπ εδώ και ώρες και οι δύο γουλιές από τσίπουρο σαν να το επανέφεραν στη θέση του.
Σε τούτα εδώ τα μέρη είναι σαν να επιστρέφεις από εκεί που ξεκίνησες, μέσα σε μια ζεστή μήτρα, είπε κάποιος, έχοντας φιλοσοφική διάθεση την ώρα που ρουφούσε τη ζεστή ψαρόσουπα...κάποια άλλη δήλωνε ότι όλα καλά κι ωραία, αλλά σαν το σπίτι σου πουθενά στον κόσμο.
Κατέβασα μια γουλιά τσίπουρο και καθώς καίγονταν τα σωθικά μου και το μυαλό μου χανόταν μέσα σε μια γλυκιά θολούρα, καθώς σκούπιζα τις υγρές παλάμες μου από τη ζέστη και ένα αναίτιο χαμόγελο έσκαγε στο πρόσωπό μου, σκέφτηκα ότι κάποιοι άνθρωποι έχουν πάντα ένα εισιτήριο επιστροφής στην τσέπη και ότι ένας από αυτούς είμαι κι εγώ κι ας μη το παραδέχομαι...
Τούτα εδώ τα ταξίδια σου δίνουν πάντα τη βολική ψευδαίσθηση της απόδρασης, της φυγής, όσο όμως φεύγεις μακριά, τόσο μια αόρατη, διαυγής πετονιά σε δένει με όλα όσα άφησες και σε τραβάει πίσω. Κάποτε πίστευα ότι αυτό είναι αναπηρία, κάποτε υποστήριζα ότι η επιστροφή είναι δέσμευση, σήμερα ξέρω ότι το εισιτήριο της επιστροφής είναι προνόμιο κι ότι σε όποιο ταξίδι κι αν βρεθείς, σε όποιο άκρο κι αν βαδίσεις, αν το άκρο αυτό λέγεται Έβρος ή Βόρειος Πόλος, η επιστροφή θα είναι χαρά, γιατί μπορεί κάποτε να αφήσαμε αναγκαστικά τη μήτρα που μας γέννησε, όμως η ζωή μας επιβάλλει να φτιάχνουμε καινούργιες μήτρες για να μπαίνουμε μέσα τους και να ζεσταινόμαστε.
Στην ζεστή μήτρα-ταβέρνα της κυρά Δήμητρας, ο χρόνος έμοιαζε να εισβάλλει λαθρεπιβάτης στο προσωπικό καταφύγιο του μυαλού μας...κι ας λυσσομανούσε έξω ο παγωμένος θρακιώτικος αέρας...η μήτρα του καθενός, όπου κι αν αυτή βρισκόταν, θα τον περίμενε να χωθεί και πάλι μέσα της βαθιά, κι αυτό, καθώς γέμιζα το ποτήρι με τσίπουρο και το κατέβαζα μονομιάς, σκεφτόμουν ότι δεν είναι τίποτε περισσότερο, παρά ο ορισμός της ευτυχίας...
...για όσο...

Homeless Happiness...

2011-11-23T21:51:00.000+02:00

Τελικά, όλοι ψάχνουν για μια καρέκλα σ΄αυτή τη ζωή...

...αν είναι και πολυθρόνα, ακόμα καλύτερα...

...homeless happiness…

Κόντρα

2011-11-20T14:30:00.001+02:00

Είναι ωραίο κάποια πράγματα να πηγαίνουν κόντρα.
Τα λουλούδια άνθισαν στο μπαλκόνι μου, παρά το κρύο.
Μάλλον προσπαθούν κάτι να μας πουν, ίσως επειδή τα παραμελήσαμε και σταματήσαμε εμείς να τους μιλάμε.
Εκεί έξω και λίγο πιο πέρα από τους τοίχους του σπιτιού είναι πολλά πράγματα που προσπαθούν να μας πουν κάτι, ας τα αφήσουμε να πάνε κόντρα στον καιρό, ίσως αυτά που έχουν να μας πουν, να είναι πιο ενδιαφέροντα από εκείνα που ακούμε τόσους μήνες...

Ο μικρός πράσινος κάκτος και άλλες εστέτ φλυαρίες

2011-11-17T15:50:00.012+02:00

Χτες, μια φίλη μου έλεγε ότι ο εργοδότης της αποφάσισε να της κόψει το επίδομα γαλοπούλας...τουλάχιστον για φέτος.
Χαμογέλασα.
Βρε αδερφέ, στο κάτω κάτω, ας φτιάξουμε φασιανό!
Δεν ξέρω τι είδους γιορτές περιμένουν οι Έλληνες της ημεδαπής φέτος και για να μην το εξειδικεύσω, απορώ γενικώς με το τι περιμένει ο οποιοσδήποτε λαός που κατοικεί σε αυτή τη χώρα.
Δεν γεννήθηκα απαισιόδοξος, γεννήθηκα ρεαλιστής, δεν ζω σε ροζ συννεφάκια, δεν θέλω όμως να τα βλέπω όλα μαύρα, το γκρι επίσης δεν μου πηγαίνει κι από το ολότελα δεν προτιμώ την Παναγιώταινα, αν και πολλές φορές συμβιβάζομαι μαζί της εξ ανάγκης.
Πιο πολύ κι από την οικονομική κρίση με φοβίζουν άλλα φαινόμενα.
Με φοβίζουν τα άκρα. Σε περιόδους κρίσεων ο κόσμος πολώνεται και στρέφεται σ΄αυτά. Δεν καταλαβαίνω τι είδους καταφυγή μπορεί να προσφέρουν τα άκρα και κατά πόσο η λύση στα προβλήματα της χώρας βρίσκεται στην ολοκληρωτική καθιέρωση του κρατισμού, για να γλυτώσουμε λέει, μια κι έξω, από τις ούτως ή άλλως αδηφάγες αγορές, ή το κατά πόσο η σωτηρία είναι η καθαρότητα του ράτσας από τα ξένα αίματα που προσπαθούν να την μολύνουν...
Στην Ελλάδα, τα άκρα θα ζήσουν, δυστυχώς, μέρες λαμπρές κι αυτό δεν είναι απαισιοδοξία, δεν είναι καταστροφολογία, δεν βλέπω το μέλλον στη γυάλινη σφαίρα, ούτε καν στην γυαλί της tv, το βλέπω καθημερινά να διαμορφώνεται μπροστά μου, ζώντας σε αυτό τον τόπο και μιλώντας με τους ανθρώπους του. Τα άκρα μπήκαν στην καθημερινότητά μας και φτάσαμε στο σημείο, με την πράξη ή την απραξία μας, να τους προσδίδουμε κάποιου είδους ασυλία και νομιμότητα.
Πέρα από την οικονομική κρίση, η κρίση μας είναι βαθιά πολιτιστική, όσο κι αν αυτό ακούγεται ρητορικό, ή τέλος πάντων μια διαπίστωση αφ' υψηλού, ειδικά όταν το διαβάζει ο άλλος που δεν έχει πλέον ψωμί να φάει και πολύ που χέστηκε για την πολιτιστική διάσταση του θέματος, αυτή δυστυχώς είναι η σκληρή πραγματικότητα, την οποία μπροστά στα προβλήματα της καθημερινότητας και στην αγωνία για το αύριο, δεν τη βλέπουμε, τη βλέπει όμως ο λύκος και χαίρεται με την αναμπουμπούλα.
Η κρίση αυτή κληροδοτεί φτώχεια στην τσέπη, μα κυρίως φτώχεια στη σκέψη...
Ακόμα κι αν οι τσέπες κάποια στιγμή γεμίσουν (εδώ γελάμε), είναι θέμα χρόνου να ξαναδειάσουν, άσε που πολλές φορές, όσο γεμίζει η τσέπη τόσο αδειάζει η σκέψη...

Να αλλάξω θέμα, αυτά αγκυλώνουν σαν τα αγκάθια του κάκτου.
Τα Χριστούγεννα έρχονται κι η Scarlett μας μιλά για τα weihnachtsmärkte και τα στολισμένα ξύλινα κιόσκια στις γερμανικές πλατείες, φωτογραφίες δεν δείχνει, οπότε, ως εστέτ, αναλαμβάνω εγώ το θεάρεστο αυτό έργο.
Πάνω στο τσακίρ κέφι των ημερών, ας χτυπήσουμε κι έναν Max Raabe, που με τον μοναδικό του τρόπο, τραγουδά για τον (εντελώς ακίνδυνο) μικρό πράσινο κάκτο του.

Flakes of a frozen emotion

2011-11-12T13:35:00.003+02:00

Αν έβαζα ένα fast forward στο χρόνο θα ήθελα να μπω πολύ βαθιά μέσα σε αυτόν, να παρακάμψω μέρες, χρόνια ολόκληρα, να βρεθώ εκεί που ονειρεύομαι, εκεί όπου οι ατέλειωτες βλακίες που λέμε μεταξύ μας εδώ και χρόνια, για δικαιοσύνη, για έναν κόσμο με λιγότερη βαρβαρότητα, με περισσότερη ανθρωπιά, να μπορούσαν να γίνουν πράξη.
Όσο όμως βαθιά μπαίνω μέσα στο χρόνο, όσο μεγαλώνω κινούμενος πάνω σε ένα τρενάκι του τρόμου, έτοιμο να εκτροχιαστεί, αυτό που διαπιστώνω είναι ότι αντί να πηγαίνω μπροστά, μάλλον πάω πίσω.
Αντί να μεγαλώνω, τελικά μικραίνω, μικραίνω από ελπίδα, από οράματα, από όνειρα, μικραίνουν και οι ημέρες, χάνονται...
Κι όμως...
Στο τέλος της ημέρας, θα ήθελα αντί να λέω με ανακούφιση, «πάει κι η σημερινή», θα προτιμούσα να κλάψω που έφυγε κι αυτή.

Στην Αθήνα άρχισαν τα πραγματικά κρύα, κάπου σε ένα μαγαζί είδα να βγαίνουν και τα πρώτα χριστουγεννιάτικα, πόσο παράταιρο μου φάνηκε, αλλά και πόσο ουτοπικά αισιόδοξο, σαν να γύρισε ο χρόνος χρόνια πίσω, τότε που όλα φάνταζαν πιο ελπιδοφόρα...

Flakes of a frozen emotion που λέει και το τραγούδι...

Μουσικό διάλειμα

2011-11-10T17:59:00.001+02:00

Create a playlist at MixPod.com

Σίγουρα ζω σε άλλη χώρα, σε άλλο τόπο, πάντα το πίστευα αυτό, εδώ απλά βρίσκεται το σώμα μου, εγώ όχι, εδώ ένιωθα πάντα φιλοξενούμενος, προσωρινός, φευγάτος...δεν ντρεπόμουν μάλιστα και να το φωνάξω...
...κι όμως είμαι εδώ, αλλά νιώθω ξένος...ίσως πάντα ένιωθα, ειδικά όταν με αντιμετώπιζαν με συγκατάβαση για όσα υποστήριζα...
...βαρέθηκα πλέον και να γράφω, βαρέθηκα να ακούω φλυαρίες και να προσπαθώ να καταλάβω τα ακατανόητα...
...είναι καιρός που νιώθω αναχωρητής...κι όμως είμαι εδώ...
Το μόνο που φοβάμαι είναι ότι έχω γίνει σαν κι εκείνους, ότι ίσως και να μιλώ σαν κι εκείνους, να σκέφτομαι σαν κι εκείνους, να συμπεριφέρομαι σαν κι εκείνους...
...κι ίσως στο βάθος, ίσως χωρίς να το καταλαβαίνω, μπορεί και να αντιπαθώ το εαυτό μου καθώς τον βλέπω να είναι τελικά ένας από εκείνους...

Βάζω τα ακουστικά μου και χάνομαι στη μουσική...
...είναι κι αυτό μια αναχώρηση...

Κάννες ή κάνη;

2011-11-03T10:52:00.003+02:00

Πάντα μου άρεσαν οι αστυνομικές ταινίες, ειδικά εκείνες με στοιχεία θρίλερ, άντε και με λίγο σεξ (διατί να το κρύψωμεν άλλωστε).

Την τελευταία διετία, ζούμε ακριβώς αυτό που ψάχνω σε αυτές τις ταινίες, μπόλικο πιστολίδι, έστω και άκαπνο, δεν είμαστε και σε splatter movie ακόμα (ή μήπως είμαστε;), κάνες που καπνίζουν, σασπένς, περίστροφα πάνω σε τραπέζια για ώρα ανάγκης, αν είναι νεροπίστολα δεν έχει και καμία σημασία, εκβιασμοί, ίντριγκες, σκοτεινή ατμόσφαιρα, μας λείπει λίγο το σεξ, αλλά από αυτό χορτάσαμε προ διετίας, δεν μπορείς να τα έχεις κι όλα στη ζωή, άλλωστε μέχρι το φινάλε, πολλά μπορεί να δουν ακόμα τα έκθαμβα μάτια μας, αν βέβαια υπάρξουμε μέχρι το τέλος, βλέπεις είναι φορές που πολλοί έπεσαν καταγής από δήθεν άσφαιρα πιστόλια και δυστυχώς δεν ήταν σε ταινία…

Παγώσαμε

2011-11-01T00:10:00.000+02:00

Κάποτε μας χαρακτήρισαν την Δανία του Νότου, κάποια άλλη στιγμή μας πρότειναν να ακολουθήσουμε το Σουηδικό μοντέλο, πλέον λοξοκοιτάμε προς Ισλανδία μεριά…

Όσο πάμε, κατευθυνόμαστε όλο και πιο βόρεια, στους πάγους…

Πιο πάνω βρίσκεται η Γροιλανδία, προφανώς η επόμενη στάση του οδοιπορικού...

...μόνο που παγώσαμε πολύ και πέρα από τον Βόρειο Πόλο βρίσκεται το άπειρο…

Η χαραμάδα

2011-10-31T10:44:00.007+02:00

Αυτή την εποχή, ο καθένας φτιάχνει τους δικούς του μύθους για να τα βγάλει πέρα.

Οι δικοί μου μοιάζουν να βρίσκονται πλέον μακριά από εδώ.

Εκεί, λίγο πιο πέρα, νιώθεις την ελληνική μιζέρια να μη σε αγγίζει, έστω και παροδικά, σου φαίνεται ότι όλα θα λυθούν δια μαγείας με το γυρισμό σου, ότι δεν θα αργήσει η ώρα που θα ξυπνήσεις και θα έχεις ξεφύγει από έναν εφιάλτη, χωρίς στρατιωτικές παρελάσεις, χωρίς επιλεκτικά εύθικτους πολιτικούς, χωρίς βολεμένα και μίζερα ανθρωπάκια, χωρίς εκβιασμούς, χωρίς ταπεινώσεις, χωρίς όλους εκείνους που είναι πάντα πρόθυμοι να αλλάξουν τον κόσμο, να τον σώσουν και καλά, αλλά την ίδια ώρα να δείχνουν απρόθυμοι κι ανέτοιμοι να αλλάξουν τους ίδιους τους εαυτούς τους.

Κάπως έτσι κι ακολουθώντας τους προσωπικούς μύθους, καθαρίζει το μυαλό και το ταξίδι μοιάζει σαν μια αχνή χαραμάδα μέσα σε ένα σκοτεινό δωμάτιο, έστω κι αν με την επιστροφή κλείσει η πόρτα στα μούτρα και σε προσγειώσει απότομα σε μια πραγματικότητα που τόσο θέλεις να αποφύγεις.

Η χαραμάδα

Ξέρω τι έχεις μέσα στην Harrods σου!

2011-10-24T15:04:00.007+03:00

Σε έβλεπα κάθε πρωί μέσα στο μετρό.
Μαζί μπαίναμε, μαζί βγαίναμε, μερικές φορές μάλιστα σκοντάφταμε ο ένας πάνω στον άλλον, καθώς στριμωχνόμασταν να μπούμε μέσα, την ώρα που ο κάθε λαϊκός μεροκαματιάρης, ο κάθε μισθοσυντήρητος μικροαστός, ο κάθε λούμπεν προλετάριος προσπαθούσε να προλάβει τον συρμό.
Εσύ άφηνες πάντα ένα ευγενικό χαμόγελο και τα λαμπερά σου δόντια άστραφταν σαν φλας σε γάμο στην Μητρόπολη…εγώ πάλι ένιωθα το άρωμα σου, πρέπει να ήταν το Angel του Thierry Mugler, ίσως και το Eau d' Hadrien της Annick Goutal, αυτό που αφήνει μια μεθυστική, δροσερή αίσθηση από σικελιάνικα γκρέηπφρουτ και κυπαρισσόμηλα, ίσως πάλι τη μία μέρα να φορούσες το ένα και την άλλη το άλλο, πάντως κάτι πανάκριβο φορούσες, αυτό είναι γεγονός!
Ήσουν πάντα κομψή, αεράτη, φινετσάτη, είχες τα μαλλιά πάντα περιποιημένα, αλλά ανάλαφρα, ο βηματισμός σου σαν της ελαφίνας στο πυκνό δάσος την ώρα που την καταδιώκουν και ο κυνηγός αλλά και το κυνηγόσκυλο, τα ρούχα σου ήταν πάντα η τελευταία λέξη της μόδας, είχαν class, πότε ένα φουλάρι Hermes, πότε ένα Burberry χάιδευε τον αλαβάστρινο λαιμό σου, άλλοτε ήσουν με ταγιέρ τύπου Σανέλ, μπορεί να ήταν και αυθεντικό Σανέλ, δεν είδα και την ετικέτα, είμαι διακριτικός, άλλοτε με αυστηρό σκούρο cool wool κοστούμι με έντονα εξώραφα και λευκό ποπλίνα πουκάμισο, άλλοτε με φόρεμα πένσιλ (ναι, κι αυτό το έχω μάθει ο εστέτ!) κι άλλοτε φούστα μπλούζα με μεγάλη ζώνη στη μέση για να τονίζει το στυλ σου.
Θα πρέπει να ήσουν δικηγόρος, ναι, αυτό θα πρέπει να ήσουν, αυτές φοράνε κάτι τέτοια, είχες άλλωστε και τη ματιά του δικηγόρου, εκείνη που από τη μία σου χαμογελά χαριτωμένα σαν να πηγαίνεις επίσκεψη στην ξαδέρφη και σε κερνάει φοντάν και από την άλλη σε καταδικάζει δις εις θάνατον και στο πυρ το εξώτερο! Ίσως να ήσουν και δικαστής, μπορεί και εισαγγελέας!
Από το όμορφο αφτί σου κρεμόταν το hands free, τι το ήθελες μέσα στο μετρό ποτέ μου δεν κατάλαβα, αλλά εσύ κάποιο λόγο θα είχες.
Στα χέρια σου κρατούσες πάντα τις ωραιότερες και τις κομψότερες τσάντες, άλλοτε μια Longchamp, άλλοτε μια Louis Vuitton, κάποτε σε είδα να κρατάς μια Furla, αλλά μάλλον εκείνη την ημέρα θα είχες άδεια και θα κατέβαινες κάζουαλ για καφέ στο Κολωνάκι.
Μαζί με τις δερμάτινες τσάντες κρατούσες μόνιμα και μία πλαστική από τα Harrods, ναι φυσικά από τα Harrods, από που αλλού, από τον Βασιλόπουλο; πρέπει να ήξερες καλά το Λονδίνο, ω ναι, το ήξερες, το ένιωθα καθώς σε παρατηρούσα, είχες τον αέρα, εκείνον τον υγρό αέρα του Λονδίνου μια χειμωνιάτικη μέρα έξω από το Kensington Palace, ένα βροχερό απόγευμα στο Knightsbridge, ένα ηλιόλουστο πρωινό στο Hyde Park…κι η Harrods που κρατούσες δεν ήταν μια οποιαδήποτε Harrods, δεν ήταν από εκείνες με τα αρκουδάκια, τα ζουζουνάκια, τις πολύχρωμες και τις μπριρμπιλές που βλέπεις να κρατούν οι άλλες, οι λαϊκές μέσα στο μετρό, γιατί κι αυτές έχουν πάει στο Λονδίνο, από πού νομίζεις ψωνίζουν δηλαδή, από τις εκπτώσεις της Αιόλου;
Εσύ κρατούσες μια κλασσική μονόχρωμη κυπαρισσί Harrods, που τόνιζε τα τυρκουάζ σου μάτια και την πράσινη σκιά που έβαζες γύρω από αυτά, εσύ είχες αυτό το κάτι που κάνει τα αντρικά μάτια να περνούν μια γυναίκα ακτινογραφία, ακτινογραφία; μαγνητική τομογραφία!
Αυτή η Harrods, ας την πούμε καλύτερα έτσι κι όχι απλά τσάντα, θα έπρεπε να ήταν η αγαπημένη σου, την κρατούσες κάθε μέρα, ίσως και να ήσουν συναισθηματικά δεμένη με αυτή, άνθρωπος είσαι κι εσύ, έχεις τις αδυναμίες σου. Θα πρέπει να ήσουν και πολυάσχολη, είπαμε νομικός, ή ίσως business woman, ναι, υπάρχει κι αυτό το ενδεχόμενο κι ενώ πρόσεχες με τόσο μεγάλη λεπτομέρεια την εξωτερική σου εμφάνιση είχες κάπως παραμελήσει την κατάσταση της αγαπημένης σου Harrods, της οποίας τα σημάδια γήρατος ήταν πλέον εμφανή.
Όπως όταν ξυπνάς ένα πρωί και βλέπεις στον καθρέπτη το πρόσωπο σου να έχει αλλάξει, οι ρυτίδες να το έχουν κατακλύσει και τα μαλλιά σου να έχουν ασπρίσει (αυτό αφορά βέβαια τους άντρες, οι γυναίκες έχουν να δουν το φυσικό σας χρώμα από το Λύκειο!), όπως βλέπεις στα ξαφνικά πολλά σημεία πάνω σου να χαλαρώνουν και να κοιτούν ντροπιασμένα το πάτωμα - κι αυτό αφορά και τα δύο φύλλα - και σε πιάνει πανικός και λες, μα που ήμουνα τόσα χρόνια να τα περισώσω; έτσι και η Harrods - παρότι με ευγενική καταγωγή μια απλή τσάντα είναι - κάποια μέρα και πριν το καταλάβεις αφήνει τον μάταιο τούτο κόσμο, φτάνει να τον αφήσει βέβαια μόνη της και να μην παρασύρει μαζί της και το τάπερ το οποίο φιλοξενεί μέσα της, ειδικά αν το συγκεκριμένο τάπερ δεν έχει κλείσει καλά και καθώς αναποδογυρίζει θεαματικά, λούζει την Longchamp και το ακριβό Σανέλ με μια διόλου ευκαταφρόνητη ποσότητα από ωραιότατα αυγοκομμένα γιουβαρλάκια, μαζί με το ζουμί τους.
Η Ελληνίδα τελικά παραμένει παραδοσιακή, δεν είχε μέσα σούσι, δεν είχε φουα γκρά, δεν είχε ούτε καν πάπια Πεκίνου, γιουβαρλάκια είχε φτιάξει η γυναίκα, δεν θα έτρωγε junk από delivery, δεν θα την έβγαζε ολημερίς με σαλάτα από τα Carrefour, μαγείρεψε το βράδυ στο σπίτι της και το έβαλε στο τάπερ, αλλά η ελληνίδα έχει και στυλ, τα έβαλε μέσα στην Harrods, όπως και οι περισσότερες κυρίες μέσα στο μετρό…τώρα πια ξέρω τι περιέχουν οι Harrods του αθηναϊκού μετρό, περιέχουν γιουβαρλάκια, ντολμαδάκια, σπανακοπιτάκια, μπουρεκάκια.

…και καταλήγεις μετά από αυτό, το καθημερινό περιστατικό, να αισθάνεσαι αισιόδοξος, δεν χάθηκαν όλα σε αυτόν τον πονεμένο και κατατρεγμένο τόπο, όχι δεν χάθηκαν, δεν χάθηκαν οι αξίες…εμείς εδώ κρατάμε δυνατά κι όσο ακόμα πατάμε γερά στην παράδοση και ατενίζουμε το μέλλον με εκσυγχρονιστικό πνεύμα, αυτός ο τόπος θα έχει ελπίδα, προοπτική και τσάντες Harrods, για τα γιουβαρλάκια έχω μια αμφιβολία!

H Πατρίδα

2011-10-21T19:15:00.009+03:00

«Το νησάκι που βρίσκεται στα βορεινά της Λέσβου, ανάμεσα στην Πέτρα και Μόλυβο είναι γυμνό κι έρημο. Δεν έχει όνομα, κι οι ψαράδες που δουλεύουν σε εκείνες τις θάλασσες το λένε απλά, “το νησί”. Δεν έχει μήτε ένα δέντρο, εξόν από θάμνους. Τρία μίλια μακριά, τα βουνά της Λέσβου συνθέτουν μια ήρεμη αρμονία από γραμμή, από κίνηση και χρώμα. Πλάι σε αυτή τη σπατάλη, το γυμνό νησί με την αυστηρή γραμμή του, φαίνεται ακόμα πιο έρημο. Σα να το έχει ξεχάσει ο Θεός όταν έχτιζε τις στεριές κι έκανε τις θάλασσες στις εφτά πρώτες μέρες του κόσμου.
Μα από τούτη τη γυμνή λουρίδα της γης μπορείς να δεις, το καλοκαίρι, τον ήλιο να πέφτει μέσα στο ατέλειωτο πέλαγο. Τότε τα χρώματα βάφουν τα νερά κι ολοένα αλλάζουν κάθε στιγμή σαν να λιώνουν μες στ΄αλαφρά κύματα. Όταν τα βράδια είναι πολύ καθαρά, μπορείς να ξεχωρίσεις τα βουνά του Άθω να βγαίνουν μέσ΄από το πέλαγο και σιγά, πάλι να σβήνουν μαζί με τη νύχτα που έρχεται. Αυτή την ώρα ο μπαρμπα-Δημήτρης, ο μοναχικός κάτοικος του έρημου νησιού, θα κάμει την τελευταία κίνηση που τον ενώνει με τους ανθρώπους και με τη ζωή: Θ’ ανάψει το φως στο φάρο.
Το φως θ’ αρχίσει ν’ ανάβει, να σβήνει, πάλι, πάλι, στο ίδιο διάστημα, αυστηρά, αναπόφευχτα, όπως οι σκοτεινές δυνάμεις της ζωής, η μοίρα του ανθρώπου…»

ΑΙΓΑΙΟ, διήγημα «Οι Γλάροι», Ηλίας Βενέζης

Αφιερωμένο σε όσους νιώθουν ακόμα τούτη τη γυμνή λουρίδα γης για πατρίδα τους…
Εξαιρετικά αφιερωμένο και στην Scarlett

Η Σωτηρία

2011-10-20T20:26:00.011+03:00

Σήμερα σκεφτόμουν τι εστί "σωτηρία", όχι της ψυχής, αλλά της καθημερινότητας.
Μέσα στο Κοινοβούλιο, κάποιοι έδιναν τη δική τους ερμηνεία με σπαραξικάρδιους τόνους και διατυπώνοντας συνειδησιακούς προβληματισμούς, έχρισαν τους εαυτούς τους σωτήρες και αναλάμβαναν το θεάρεστο έργο της σωτηρίας του Έθνους, με ένα τρόπο που μάλλον μόνοι εκείνοι αντιλαμβάνονται, ενώ έξω από το Κοινοβούλιο, κάποιοι άλλοι, πολλοί άλλοι, φώναζαν το δικό τους ορισμό περί σωτηρίας και μερικοί άλλοι πιο πέρα περιφρουρούσαν τους μέσα, οι οποίοι αγωνίζονταν με τη σειρά τους να σώσουν τους έξω, αφού προφανώς αυτοί έχουν εδώ και χρόνια σωθεί και έχουν το σχετικό know-how, τη στιγμή που οι έξω δήλωναν βροντερά ότι δεν επιθυμούν να σωθούν, τουλάχιστον με τρόπο που οι μέσα αντιλαμβάνονται τη σωτηρία των έξω.

Περπατώντας ανάμεσα σε σκουπίδια, αγανακτισμένους, αστυνομικούς κι αδέσποτους σκύλους, έπεσε το μάτι μου πάνω στην πραμάτεια ενός γνωστού μανάβικου του κέντρου, το οποίο διαφήμιζε λαχταριστά σύκα στην δελαστική τιμή των 6 ευρώ το κιλό. Παραδίπλα, μερικές κυρίες, οι οποίες προφανώς ουδεμία σχέση είχαν με το θέμα της "σωτηρίας", αφού κι αυτές προφανώς έχουν σωθεί εδώ και χρόνια, χάζευαν ένα ζευγάρι γυναικεία παπούτσια στην εκπληκτική τιμή ευκαιρίας των 700 ευρώ, σκοντάφτοντας πάνω σε ένα βουνό από σκουπίδια, από τα οποία έβγαινε ένα καφετί υγρό (ναι, τα σύκα των 6 ευρώ το κιλό ήταν δίπλα), παρακάμπτοντας έναν ευπρεπή ζητιάνο, ο οποίος με το κεφάλι κατεβασμένο και το χέρι απλωμένο, περίμενε την ελεημοσύνη των περαστικών. Τα σύκα των 6 ευρώ το κιλό, ο ευπρεπής νέο-ζητιάνος, οι "σωτήρες", οι σωσμένες κυρίες και τα παπούτσια των 700 ευρώ το ζευγάρι, μου έδωσαν την οριστική απάντηση σχετικά με το τι εστί σωτηρία στην Ελλάδα του 2011, του 2012, του 2013 και ούτε καθ΄εξής...

…τώρα πλέον ξέρω πολύ καλά από τι θέλω να σωθώ και τι να περισώσω, ένα πέρασμα από το κέντρο της Αθήνας, σου δίνει τις απαντήσεις σε όλα τα καυτά σου ερωτήματα, καθώς και στους συνειδησιακούς προβληματισμούς, τους οποίους ακόμα και οι κοινοί θνητοί μπορεί να διαθέτουν.

Είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα

2011-10-19T18:27:00.012+03:00

Αν μερικές λέξεις κι έννοιες όπως, τσίπα, φιλότιμο, νοικοκυροσύνη, κοινή λογική, ευαισθησία, δικαιοσύνη, ισονομία, ισοπολιτεία, ευθιξία, ντροπή, ευθύνη, σεβασμό, τις αντικαταστήσεις με την αναλγησία, την γαϊδουριά, την απρέπεια, την απανθρωπιά, την έλλειψη σεβασμού, την κομματοκρατία, την αδιαφάνεια, την χυδαιότητα, τον χαβαλέ, μαζί με το Μνημόνιο, την χρεοκοπία, τους δανειστές, τους εγχώριους κρατούντες και πολλά άλλα όμορφα και γραφικά, έχεις την Ελλάδα του 2011, η οποία ατενίζει το μέλλον με βάρκα το… «κούρεμα».

Γιατί στην Ελλάδα του 2011 δεν μας απασχολεί αν θα ψοφίσουν μερικοί από ασιτία και κάποιοι άλλοι από κατάθλιψη, δεν μας απασχολεί εάν λειτουργεί το σύστημα υγείας κι αν έχουν γάζες τα νοσοκομεία κι ένα κρεβάτι να ξαπλώσει εκείνος που πλήρωνε χρόνια το νυν χρεοκοπημένο ασφαλιστικό ταμείο του για μια ώρα ανάγκης, δεν μας απασχολεί εάν οι μαθητές διαβάζουν από φωτοτυπίες και cd (αν θέλετε πρωτοπορία και μετάβαση στην ηλεκτρονική εποχή δώστε i-pad στον λαό που είναι και της μόδας), δεν μας ενδιαφέρει να προασπίσουμε και να υποστηρίξουμε το επιχειρείν, αλλά να απομιζήσουμε μέχρι και την τελευταία δεκάρα του μικροεπιχειρηματία και του μικροκαταθέτη, δεν μας ενδιαφέρει να στηρίξουμε τις παραγωγικές δυνάμεις αυτού του τόπου, αλλά να τις αφανήσουμε δια της «σωτηρίας» τους, δεν μας ενδιαφέρει να αλλάξουμε νοοτροπία, αλλά να προκριθούμε στην επόμενη φάση της ευρωπαϊκής σούπερ λίγκας (τρομάρα της) με λάδωμα του διαιτητή.
Δεν μας ενδιαφέρει να σωθούμε, αλλά να σώσουμε τις αυταπάτες μας, δεν μας ενδιαφέρει αν το καλύτερο και ζωντανότερο κομμάτι αυτής της χώρας μεταναστεύει ή σκέφτεται να μεταναστεύσει στο εξωτερικό, δεν μας ενδιαφέρει αν θα πέσει ο βασικός μισθός κάτω από το ήδη υφιστάμενο όριο της φτώχειας, φτάνει να γίνουμε φτηνοί, ή μάλλον πιο φτηνοί, συγνώμη πάμφτωχοι, λάθος πεινασμένοι, όχι αποστεομένοι καλύτερα, ώστε λεηλατημένοι από κάθε ελπίδα, από κάθε προοπτική, να υποδεχτούμε, ως πουτάνες στην Τρούμπα, τον νέο 6ο στόλο-πρόθιμο επενδυτή, που θα μας σώσει με τις επενδύσεις του και τα ζεστά του χρήματα, «καλώς ήρθες ευρώ» θα ανακράζουμε, αφού τα δικά μας ευρώ θα είναι ανάμνηση παλιά κίτρινο γράμμα στο συρτάρι, καθώς τότε και μόνο τότε θα υπάρξουν επενδυτικές ευκαιρίες στην Ελλάδα, όταν εδώ πλέον δεν θα φυτρώνει ούτε γαϊδουράγκαθο, δεν μας ενδιαφέρει τι θα γίνει στο ενδιάμεσο, αν μέχρι να έρθει ο Μεσίας – Επενδυτής που θα μας βγάλει από τον τάφο, δίνοντάς μας ένα ξεροκόμματο, γιατί τότε η επαναφορά του βασικού μισθού στα σημερινά επίπεδα θα είναι σούπερ εργατική κατάκτηση, δεν μας ενδιαφέρει αν εδώ φαγωθούμε μεταξύ μας και ξεσκίσουμε τις σάρκες μας (η αλήθεια είναι ότι ο άνθρωπος χρειάζεται πρωτείνες για να ζήσει), δεν μας ενδιαφέρει αν η κοινή λογική λέει άλλα κι εμείς κάνουμε άλλα, άλλωστε πότε μας ενδιέφερε κάτι τέτοιο (όσο θυμάμαι το «κωλόσπιτο» και το play station δεν ξέρω αν πρέπει να κλάψω, να γελάσω ή να αυτοπυρποληθώ), το θέμα είναι αν πάμε να κουρευτούμε 21%, 30%, 50%, 80%, γουλί, γλόμπος, ή αν εκεί που τους χρωστούσαμε θα τους ζητήσουμε και το βόδι, γιατί έτσι λέει θα σωθούμε, έτσι θα έρθει η Ελλάδα σε τροχιά ανάπτυξης, για ποια ακριβώς ανάπτυξη δεν έχουμε ακούσει ακόμα και πως ακριβώς την εννοούν, ή μάλλον αυτοί γνωρίζουν καλά, εμείς ούτε καν που φανταζόμαστε.

Σήμερα ο Έλληνας δεν υποφέρει γιατί δεν έχει να φάει, που σε λίγο κι αυτό θα γίνει, υποφέρει γιατί όσα δάκρυα κι αν χύσει από τα δακρυγόνα που τρώει, γνωρίζει ότι εκείνα τα δάκρυα που ρέουν μέσα του και που δεν φαίνονται, είναι τα πιο πολλά και τα πιο καυτά, γνωρίζει ότι κάθε φορά που στέκεται στον γκισέ της τράπεζας ή της Εφορίας και μετράει με πόνο τα λιγοστά του χρήματα, έρχεται πρόσωπο με πρόσωπο με τις αυταπάτες του, με τις διαψεύσεις του, το ζοφερό του μέλλον, ένα μέλλον που, διάολε, όσο κι αν το έφτιαξε έτσι άθελά του, όσο κι αν μεταξύ του κόπου και του τρόπου διάλεξε το δεύτερο, είναι ένα μέλλον που δεν του αξίζει κι όχι γιατί έτσι ορίζει το dna του, αλλά γιατί, που να πάρει, όσα λάθη κι αν κάναμε, αν τα φάγαμε ή τα ανεχτήκαμε όλα, σίγουρα θα πρέπει να πληρώσουμε, αλλά όχι και να σταυρωθούμε σαν τον Χριστό ή τον Βαραββά και μαζί να σύρουμε τον σταυρό στον Γολγοθά, περιμένοντας κι από πάνω την διεθνή χλεύη κι όχι την ανάσταση…

...κι αν μετά από όλα αυτά, υπάρχουν κάποιοι που ακόμα ελπίζουν και αισιοδοξούν, ας σηκώσουν ψηλά το χέρι κι ας τους κάνουμε έκθεμα, σε λίγο λυγίζουν και οι δικοί τους καρποί και χάνεται και η τελευταία μας ελπίδα…

Στιγμές...

2011-10-16T18:46:00.008+03:00

...που δεν χρεοκοπούν...

Ανακούφιση

2011-10-13T23:44:00.002+03:00

Τελευταία αναρωτιέμαι όλο και περισσότερο, πόσο πολύ όλοι μας αναλωνόμαστε σε ατέλειωτες κουβέντες για την κρίση και τις συνέπειες της και πόσο αδιάφορα προσπερνάμε μερικά αγαπημένα, καθημερινά πράγματα που μας δίνουν ευχαρίστηση και κυρίως μας ανακουφίζουν από τα φορτία που κουβαλάμε…
Αξίζει να παρακολουθήσει κανείς το βιντεάκι και τις λεπτομέρειές του, για να διαπιστώσει ότι η ζωή είναι πραγματικά ωραία, φτάνει να μπορείς να ανακαλύψεις τις μικρές, καθημερινές της χαρές και απολαύσεις, πόσο δε μάλλον όταν αυτές διανθίζονται από στοιχεία πολυτέλειας…
…γιατί αν το καλοσκεφτείς, η απόλαυση της πολυτέλειας μπορεί τελικά να μετατραπεί και σε μια άκρως…ανακουφιστική εμπειρία.

Αυτοί το λένε haircut

2011-10-10T15:18:00.017+03:00

Φωτογραφίες: Κώστας Μπαλάφας

Βλέπω κάποιες φωτογραφίες του Κώστα Μπαλάφα, ο οποίος έφυγε χτες στα 91 του και καθώς παρατηρώ την Ελλάδα του χτες, αναρωτιέμαι για την Ελλάδα του αύριο…το σήμερα απλά το ζω και το ξέρω από πρώτο χέρι…
Λένε ότι θα τα καταφέρουμε και τώρα, βλέπεις κι εκείνοι μπόρεσαν να βγουν μέσα από πόλεμο, από φτώχεια και ανέχεια…πολλοί όμως έφυγαν για πάντα από εδώ και δεν ήταν εκατοντάδες, δεν ήταν χιλιάδες, ήταν εκατοντάδες χιλιάδες, ίσως και εκατομμύρια…
Ο κόσμος όλος όμως χτιζόταν από την αρχή, κάτι χάραζε αχνά στο βάθος…
Ο κόσμος μας πια μοιάζει να σωριάζεται, όχι ότι αυτός που φτιάξαμε ήταν ο καλύτερος, απλά ζήσαμε παγκοσμίως μέσα στις αυταπάτες μας, αυτές κατεδαφίζονται…

Δεν ξέρω για τι ακριβώς παλεύουμε, για να διασώσουμε τις αυταπάτες μας ή μήπως για να φτιάξουμε κάτι από την αρχή;

Θα είμαι πάντα μαζί με εκείνους που επιδιώκουν τις αλλαγές και τις υποδέχονται με ενθουσιασμό, φτάνει να αφήνουν μια υπόσχεση, μια προοπτική...

Θα ήθελα όμως να μπορούσα να φανταστώ ποιο μέλλον οικοδομούμε, αν τελικά οικοδομούμε ή αποδομούμε, ένα μέλλον «κουρεμένο» από δυσβάσταχτα βάρη όπως δήθεν λένε, ή μήπως ένα μέλλον «κουρεμένο» από ελπίδα;

Ωραία Πλάκα

2011-10-06T21:05:00.009+03:00

Τι μπορείς να κάνεις μια ολιόλουστη φθινοπωρινή ημέρα στην Αθήνα;

Ας πούμε μια βόλτα στην Πλάκα…

Τέλειο αγχολυτικό...

...και πόσο ζήλεψα εκείνον τον κοπρίτη!

Fast Track η ζωή εν τάφω

2011-10-04T20:10:00.013+03:00

751,39 ευρώ.

Ιλιγγιώδες ποσό! Ο εν ισχύ κατώτατος μισθός στην Ελλάδα…

…πολλοί τον μίσησαν λίγοι τον απαρνήθηκαν…

Να κατέβει πιο κάτω ζητούν οι πιστωτές μας…

…αντέχει ο Έλληνας, έχει αποθηκεύσει λίπος σαν τις πολικές αρκούδες και θα την βγάλει για λίγο καιρό ακόμα, μετά μπορεί να ψοφήσει άνετα…

…κι όχι τίποτε άλλο, αλλά το ζευγαράκι τα παπούτσια σκαρφάλωσε στα 780 ευρώ...

28,61 ευρώ λείπουν…

Γαμώτο!

Ούτε για σάβανα!

Πίσω από τις κουρτίνες

2011-10-01T18:35:00.006+03:00

Ο πληθυσμός της Αθήνας μειώνεται, έτσι είπαν επίσημα χείλη...
...κι όμως...μας βλέπω πάντα εδώ, σκυφτούς, βιαστικούς, αγχωμένους, μαγκωμένους...
Μια μάζα που στιβάζετε καθημερινά στο μετρό σαν σαρδέλες στην ψαροκασέλα έτοιμη για κατανάλωση, σαν ρομπότ που κινούνται μηχανικά στους δρόμους, σαν ολογράμματα που παραμιλούν νούμερα, που κάνουν υπολογισμούς, που μηρυκάζουν σκέψεις...
...ποιος αλήθεια μπήκε στον κόπο να σκεφτεί ποιοι πραγματικά είμαστε όλοι εμείς...

Ο πληθυσμός της Αθήνας μειώνεται...
ο πληθυσμός...
o ενικός...
ο ένας...
...ζιπαρισμένες ψυχές σε συσκευασία memory stick...

...κι αν κάποιοι έφυγαν, που πήγαν;
...στα χωριά τους; σε άλλες πατρίδες; πέθαναν περισσότεροι, γεννήθηκαν λιγότεροι;

Ο πληθυσμός της Αθήνας μειώνεται, λένε τα επίσημα χείλη...
...ποιος άραγε σκέφτηκε ότι όλο και περισσότεροι από εμάς δεν καταγράφονται πλέον στα επίσημα αρχεία, δεν ανοίγουν πλέον την πόρτα, αλλά κοιτούν τη ζωή να προσπερνά, μένοντας ανέκφραστοι πίσω από τις κουρτίνες αυτής της πόλης;

That's the way it is!

2011-09-30T21:33:00.001+03:00

Πραγματικά δεν ξέρω εάν πρέπει να γελάσω ή να κλάψω με αυτά που ζούμε εδώ, ή με εκείνα που ζουν εκεί.
Είναι γεγονός όμως ότι κάποια στραβά διορθώνονται όταν τα αντιμετωπίζεις με ριζοσπαστικό τρόπο, αν το κάνεις και μπροστά στις κάμερες ακόμα καλύτερα!
Έχει όμως ενδιαφέρον να φανταστείς τι θα επακολουθούσε εάν κάτι ανάλογο συνέβαινε στην Αθήνα ή στη Θεσσαλονίκη (καρντάσια, τώρα και τριπλοπαρκάρισμα;)

Υ.Γ: όλα τα λεφτά, το σαρδόνιο γέλιο του Δημάρχου...για το μαρσάρισμα του τανκ, δεν το συζητώ, εκεί το καταδιασκέδασε!

Όλα καλά!

2011-09-22T21:09:00.005+03:00

Ο Στάθης είναι μηχανικός, έχει τελειώσει το Πολυτεχνείο, έχει κάνει και τα μεταπτυχιακά του στην Γερμανία. Μέχρι πέρσι εργαζόταν σε μια κατασκευαστική εταιρεία, η οποία, λόγω έλλειψης έργων τον απέλυσε, στο τέλος κατέβασε ρολλά κι αυτή (ήταν βλέπεις το πεπρωμένο της). Ο Στάθης εδώ και ένα χρόνο είναι άνεργος και την βγάζει με δουλειές του ποδαριού, το βράδυ κάνει «πόρτα» σε μπαρ, το πρωί τακτοποιεί ημιυπαιθρίους. Στον Στάθη αρέσουν τα ταξίδια, αλλά πέρα από την Ευρώπη δεν έχει πάει κάπου αλλού. Μετά από έναν χρόνο επαγγελματικής υποαπασχόλησης σταμάτησε να προβληματίζεται (και πολύ κράτησε) κι αναζήτησε εργασία στο εξωτερικό. Αρκετά χτίκιασε με τους ημιυπαίθριους, με τα αυθαίρετα ορκίστηκε να μην εμπλακεί. Η καλή πρόταση ήρθε από τη Νέα Ζηλανδία. Ο Στάθης φεύγει τον άλλο μήνα για το Ώκλαντ. Με το καλό Στάθη! Θα επισκεφτείς και την Ωκεανία, που τόσο ήθελες!
Η Άννα είναι γραφίστρια. Γεννήθηκε στη Σουηδία, αλλά κάποια στιγμή οι γονείς της μετακόμισαν στη Θεσσαλονίκη. Η Άννα σπούδασε στη Στοκχόλμη και για πολλά χρόνια εργαζόταν σε διάφορα έντυπα στην Ελλάδα. Προσφάτως και μη μπορώντας να αντέξει το γεγονός ότι είχε να πληρωθεί για μήνες κι ο σπιτονοικοκύρης φώναζε για το νοίκι, αποφάσισε να επιστρέψει στη Σουηδία, με το που έλαβε το εκκαθαριστικό της έκτακτης εισφοράς «αλληλεγγύης». Μαζί με την Άννα θα φύγουν και οι γονείς της, δεν θα την αφήσουν μόνη, Έλληνες είναι οι άνθρωποι, όχι Σουηδοί. Με το καλό Άννα! Είναι ωραίο οι οικογένειες να είναι ενωμένες!
Ο Μίλτος είναι οικονομολόγος, έχει σπουδάσει στην Ελλάδα και έχει κάνει μεταπτυχιακά στην Αγγλία. Ο Μίλτος αποφάσισε να κάνει μέχρι και διδακτορικό, δεν θέλησε να ακολουθήσει ακαδημαϊκή καριέρα (γιατί Μίλτο;), δούλεψε σε μεγάλες επιχειρήσεις. Ο Μίλτος επειδή ήταν στέλεχος και τα στελέχη, αφού πρώτα σπάνε το κεφαλάκι τους για να επιτύχουν κέρδη, μετά τους το κόβουν εν μια νυκτί (προφανώς ένα κομμένο κεφάλι είναι καλύτερο από ένα σπασμένο), βρέθηκε μετά από χρόνια εργασίας, έξω από το κατώφλι του ΟΑΕΔ. Ο Μίλτος δεν το άντεξε. Κάθε μήνα έπρεπε να παρουσιάζεται υποχρεωτικά, ως βαρυποινίτης με άδεια εξόδου, για να δίνει το παρόν στο Ταμείο Ανεργίας-Ασφάλεια. Αναζήτησε εργασία στο εξωτερικό, βρήκε στο Ντουμπάι. Ο Μίλτος έχει ήδη φύγει μαζί με την οικογένεια του για τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Ο Μίλτος προτίμησε να ζει ως «εμίρης» κι όχι ως κακομοίρης! Με το καλό Μίλτο! Είναι ωραίο να συνεχίζεις τη ζωή σου όπως εσύ επιλέγεις!
Η Σοφία είναι σύμβουλος επιχειρήσεων, έχει σπουδάσει στην Ελλάδα και μέχρι πρόσφατα εργαζόταν ως free lancer σύμβουλος σε κοινοτικά προγράμματα. Η Σοφία, μετά από χρόνια αδιάλειπτης εργασίας, διαπίστωσε ότι ο αριθμός αυτών των προγραμμάτων μειωνόταν δραματικά, ενώ υποχρεώσεις της εκτοξεύονταν θεαματικά. Η ανακοίνωση του φόρου στα ακίνητα της έδωσε την χαριστική βολή. Μόλις ξεκίνησε να εργάζεται ως σύμβουλος σε προγράμματα ανασυγκρότησης στην Βοσνία-Ερζεγοβίνη και στο Κόσσοβο. Μπράβο Σοφία! Άντε και σύντομα στο Βελιγράδι!
Ο Νίκος είναι κομμωτής και μάλιστα μετεκπαιδευθείς εις Παρισίους. Ο Νίκος είναι από εκείνους τους κομμωτές που σου πιάνουν το κεφάλι και στο κάνουν αγνώριστο (για το γυναικείο μιλάμε φυσικά, στο αποδομημένο από τρίχες αντρικό, θαύματα κάνει μόνο ο Θεός). Ο Νίκος εργαζόταν σε κομμωτήριο, αλλά επειδή ακόμα και οι κυρίες μείωσαν τις ντεκαπάζ κι μ’ ένα πιστολάκι δεν βγαίνει το μεροκάματο μάνα μου, ο Νίκος βρέθηκε να κουρεύει και να βάφει τρίχες κατ΄ οίκον. Το καλοκαίρι ο Νίκος πήγε διακοπές στη Σαντορίνη. Στο διπλανό υπόσκαφο, έμενε ο Andres, ο οποίος έχει κομμωτήριο στην Κοπεγχάγη. Ο Νίκος και ο Andres έγιναν κάτι παραπάνω από κολλητοί, ήταν το γλυκόπιοτο Βινσάντο, ήταν οι βιολογικοί ντοματοκεφτέδες, ήταν και το ηλιοβασίλεμα της Οίας. Ο Νίκος τα μαζεύει και φεύγει για την Δανία. Με το καλό Νίκο! Είναι ωραίο να πετυχαίνεις με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια!
Ο Αντώνης είναι γεωπόνος, με μετεκπαίδευση στην Ολλανδία. Στο Άμστερνταμ γνώρισε τη Μarianne, η οποία τον αγάπησε σφόδρα και τον ακολούθησε στην Ελλάδα (μπράβο Marianne). Ο Αντώνης εργαζόταν σε εταιρεία και η Marianne έκανε babysitting στα παιδιά του Μίλτου (βλ. παραπάνω). Επειδή ο Μίλτος έφυγε για το Ντουμπάι (βλ. παραπάνω, μη τα ξαναγράφω) η Marianne έμεινε χωρίς δουλειά, ο δε Αντώνης αναγκάστηκε να δεχτεί εργασία τεσσάρων ημερών με σημαντική μείωση αποδοχών. Ο Αντώνης και η Marianne έφυγαν για την Ολλανδία, ο Αντώνης θα δουλέψει σε φυτώριο στην Ουτρέχτη και η Marianne σε παιδικό σταθμό της πόλης. Μπράβο Αντώνη και Marianne! Είναι ωραίο να φυτεύεις τουλίπες και να περιστοιχίζεσαι από παιδιά!
Ο Κώστας μόλις τελείωσε το MBA του και αναζήτησε εργασία στην Ελλάδα. Ο Κώστας ήταν από τους τυχερούς, αφού μέσα σε ένα μήνα βρήκε εργασία και μάλιστα σε μια εταιρεία για να κάνει τηλεφωνικές πωλήσεις. Θα εργάζεται τρεις φορές την εβδομάδα και θα αμείβεται με 350 ευρώ τον μήνα! Όλοι από κάπου ξεκινούν, σκέφτηκε. Μην αγχώνεσαι Κωστάκη…κι εσύ θα φύγεις!

Escape from Alcatraz

2011-09-19T19:07:00.007+03:00

...το μόνο που δεν ξέρω είναι ποιοί θα αποδράσουν πρώτοι....
οι φυλακισμένοι, ή οι δεσμώτες τους;

...κι όχι τίποτε άλλο, αλλά ποιός θα πληρώσει και το Αλκατράζ...
έχει ρεύμα το ρημάδι και θα του το κόψουν.

Ένα φως μέσα στη νύχτα

2011-07-01T17:27:00.007+03:00

Τη χαρά της ζωής, της αγάπης, του έρωτα δεν μπορεί κανένα μεσοπρόθεσμο ή μακροπρόθεσμο πρόγραμμα να την κλέψει, είναι μια βαθιά ανάγκη και κάποια στιγμή βρίσκει μιαν έξοδο κινδύνου.
Πριν από λίγες ημέρες στο Πόζναν της Πολωνίας οι κάτοικοι γιόρτασαν την μεγαλύτερη ημέρα του χρόνου αφήνοντας ελεύθερα στον νυχτερινό ουρανό κάπου έντεκα χιλιάδες φαναράκια...
...εδώ έντεκα εκατομμύρια ψυχές ζουν τη δική τους νύχτα και ψάχνουν ένα μικρό, αχνό φως κάπου βαθιά, για να αισθανθούν ότι υπάρχει ακόμα κάποια ελπίδα...
...κι όμως αυτό το φως κάπου υπάρχει και σιγοκαίει, ίσως να μην χρειάζεται να το αναζητήσουμε στον ουρανό, ίσως να βρίσκεται απλά μέσα μας, φτάνει να το πιστέψουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά, φτάνει να αγωνιστούμε και για αυτό...

Μπιάφρα

2011-06-29T21:08:00.011+03:00

Αυτές τις εικόνες τις βλέπουμε συνήθως στην Αθήνα τον Δεκαπενταύγουστο.

Έχω την αίσθηση ότι από εδώ και στο εξής θα τις βλέπουμε και συχνότερα. Η εικόνα άλλωστε είναι φρέσκια, σαν αυγό ημέρας (αυγό είπα και νομίζω ότι έχω ένα τελευταίο στο ψυγείο).

Η βομβαρδισμένη Αθήνα, η ρημαγμένη πρωτεύουσα του υπόδουλου Ελληνικού κράτους, η παρηκμασμένη μητρόπολη των Βαλκανίων, η εμπόλεμη περιοχή της Ευρωζώνης, η διακεκαυμένη ζώνη του Ευρωπαϊκού Νότου (εξαντλήθηκα, δεν έχω άλλα), θα είναι πλέον κάπως έτσι.

Τα Καγιέν θα έχουν εξαφανιστεί, μαζί τους δυστυχώς και τα Hyundai, ενδεχομένως και οι οδηγοί τους και πλέον το νέο μεταφορικό μέσο θα είναι το κάρο, τς τς, δεν θα έχει άλογα ή μουλάρια, αλλά δίποδα, τα δημοτικά κάρα δε, θα περισυλλέγουν και τους πεινασμένους συνανθρώπους μας από τα κράσπεδα (το νεκροταφείο στο Σχιστό έχει πολύ ωραία θέα στο Σαρωνικό), οι κυρίες του Κολωνακίου θα έχουν εγκλειστεί μεταξύ Πατριάρχου Ιωακείμ και Σκουφά - το δε Κολωνάκι θα προστατεύεται με μπάρες ασφαλείας, τς, ας αφήσουμε και κάτι αλώβητο σε αυτή τη χώρα - και θα οργανώνουν φιλανθρωπικά γκαλά με σκοπό τη συλλογή συσσιτίων για τους νεόπτωχους της Αγίας Παρασκευής, Χαλανδρίου και Χολαργού, όσοι έχουν απομείνει δηλαδή εκεί, καθώς οι υπόλοιποι θα έχουν επιστρέψει στα πάτρια εδάφη των περιοχών Αιγάλεω, Περιστερίου και λοιπών δυτικών προαστείων, η ζωή κύκλους κάνει, τι νομίζατε δηλαδή, ότι επειδή αγοράσατε οροφοδιαμέρισμα με θέα το Παλαιό Ψυχικό γίνατε κι αστοί; τς, τς, τς...ενώ οι αυτόχθονες των παραπάνω δυτικών συνοικιών θα έχουν πλέον μεταναστεύσει εις τα πατρογονικά εδάφη του Μωρέως και της Ρούμελης, βόσκοντας πρόβατα και αρμέγοντας γίδια, nod bad, το γίδινο είναι και νοστιμότατο, στην μεγάλη πείνα βρε αδερφέ, ας φτιάξουν κι ένα chèvre!

Μεσοπρόθεσμα προγράμματα υπάρχουν, όπως και μακροπρόθεσμα (αυτό δα έλειπε), έχουν γνώση οι φύλακες, μέχρι να τελειώσουν και τα βλήτα στο χωριό, η γη να γίνει στέρφα και τα ύδατα να εξαφανιστούν, έχουμε ακόμα δρόμο...στο κάτω κάτω ψυχή δεν είχαν και στη Μπιάφρα;

Το ακριβό μας μπλε

2011-06-26T12:41:00.004+03:00

"...εσείς έχετε το μπλε...", μου είπε...
"...είναι πολύ ακριβό...", απάντησα και δεν το σηκώνει πια η τσέπη μας...

Λεφτά Υπάρχουν!

2011-06-17T19:35:00.008+03:00

Για τον άντρα, τη γυναίκα, το παιδί.
Με 1.044 ευρώ φόρεσες τα καλύτερα!
Λεφτά υπάρχουν!
Αν τώρα εσύ αγαπημένε αναγνώστη μπήκες εδώ για να σου μιλήσω για την εθνική μας ασυνεννοησία και το Μνημόνιο, έκανες λάθος.
Το παρόν ιστολόγιο επιστρέφει στις παλιές, καλές, ένδοξες, εστετικές του μέρες!
Αν πάλι πιστεύεις ότι το απώλεσα, δεν θα έχεις κι άδικο...(δεν θα είμαι και ο μόνος).
...κι επειδή η επανάληψη είναι η μητέρα της μάθησης, να επαναλάβω ότι, λεφτά υπάρχουν (για όποιον δεν το έχει ακόμα καταλάβει).
Πάω για μπάνιο στη Λιμνούπολη, ο Θείος Σκρουτζ με περιμένει για μακροβούτια μέσα στα ευρώ, θα χάσω εγώ τέτοια ευκαιρία;

Διάγγελμα

2011-06-15T21:53:00.009+03:00

Κάνω την ύστατη έκκληση για συναίνεση.
Ζητώ να σταθείτε στο ύψος των περιστάσεων και να αναλογισθείτε τις μεγάλες σας ευθύνες.
Δεν ζητώ επαναδιαπραγμάτευση, δεν ζητώ αναδιάρθρωση.
Οι στιγμές είναι κρίσιμες, χρειάζεται ομοφωνία και συννενόηση.
Σας δηλώνω όμως ευθαρσώς ότι είναι το τελευταίο μου!
Μόνο μη σπρώχνεστε, ένας ένας και με το μαλακό, όλοι θα πάρετε!

Είναι ώρα ευθύνης!

Kalo (μου) kouragio!

Love Her

2011-06-07T23:07:00.004+03:00

Aς πούμε ότι είμαι μελό (που είμαι)
Ας πούμε ότι είμαι ερωτιάρης (που είμαι)

Εμένα μου αρέσει!

Πολύ ωραίο το κλιπάκι και ακόμα καλύτερο το τραγούδι που είναι από τα πολύ αγαπημένα μου...

...and you will know how special it is to love her...and she can feel the loving grow, with every kiss you give...

Αυτά....

Πρόσω ολοταχώς

2011-06-03T17:50:00.012+03:00

«Η αποστολή μου είναι μεγάλη. Μπορώ να ταξιδεύω κάθε μέρα. Η γη, για μένα, είναι μικρή. Θέλω να πάω σε κάθε γωνιά του κόσμου, ο κόσμος είναι πολύ μικρός στα μάτια μου. Θα μπορούσα να κάνω 40 φορές τον γύρο του κόσμου...Παραδέχομαι ότι είναι πολύ δύσκολο για τον ίδιο άνθρωπο να είναι γλύπτης, καλλιτέχνης και συγγραφέας. Εγώ θα ήθελα απλώς να είμαι ο Πιερ Καρντέν» (από συνέντευξη στην Καθημερινή).

Αν βγάλω το όνομα στο τέλος και βάλω το «Τζων Μπόης», θα μπορούσε να ήταν και δικά μου λόγια, μόνο με μία διαφορά, όχι 40 φορές τον γύρο του κόσμου αλλά 140, 240, 1040, όσο αντέχω το jet lag και το μενού των πτήσεων (γιατί μια λιγούρα θα με πιάσει τόσες ώρες μέσα στο αεροπλάνο), για το αγανακτισμένο πορτοφόλι μου, δεν λέω κουβέντα, κρατάω κρυμμένα μυστικά και ντοκουμέντα και ανακράζω:

"Τζων Μπόη, ρίξε τ' άρματα, δεν είναι εδώ το Σούλι

εδώ είσαι σκλάβος του πασά, σκλάβος των Αρβανίτων

το Σούλι κι αν προσκύνησε, κι αν τούρκεψεν η Κιάφα

εσύ αφέντες Λιάπηδες δεν έκαμες, δεν κάμνεις"! (τρομάρα σου!)

δαυλί στο χέρι άρπαξε, κόρες και νύφες κράξε:

Σκλάβοι ξένων μη ζήσωμεν, παιδιά μ', μαζί μου ελάτε!!!"

Πάω για μπάνιο, έρχεται κανείς;

Α capella

2011-06-01T21:15:00.015+03:00

Περνώ καθημερινά από το Σύνταγμα. Δεν είμαι από τους «αγανακτισμένους», αν και ξέρω ότι είμαι αγανακτισμένος. Κουράστηκα να διαβάζω και να γράφω για όσα δυσοίωνα συμβαίνουν γύρω μου. Ας πούμε ότι με πονάνε, με πληγώνουν, ας πούμε ότι μπούχτισα, ας πούμε ότι κουράστηκα νωρίς. Έχω δικαίωμα να κουραστώ, έστω και νωρίς, υπήρξα άλλωστε αγανακτισμένος πριν «αγανακτήσουν» οι άλλοι, τώρα θέλω απλά να σωπάσω.

Περνώ από το Σύνταγμα κάθε απόγευμα, αργά, παίρνω το Μετρό, στέκομαι, μπερδεύομαι με το πλήθος, κοιτάζω, παρατηρώ, σκέφτομαι, μετά από λίγο κατεβαίνω τα σκαλιά σιωπηλά, ένα ποτάμι από ανθρώπους ανεβαίνει, ξεχειλίζει αγανάκτηση, ταπείνωση, αλλά και χαρά, κατεβαίνω, βαθιά, όσο πιο βαθιά μέσα στη γη, τόσο περισσότερη ησυχία, πάνω η γη «βράζει», κάτω είναι πιο «δροσερά», πάνω ακούς κραυγές, κάτω ακούς Χατζιδάκι, πάνω βλέπω σημαίες να κυματίζουν, ελληνικές, ισπανικές, αργεντίνικες, κάτω βλέπεις τσάντες από το Άττικα και τον Χόντο.

Οι περισσότεροι λένε…«θέλω να είμαι εκεί, είναι καθήκον μου», μέσα μου σκέφτομαι ότι εγώ θέλω να είμαι απλά αλλού…μπαίνω στο Public κι αγοράζω μερικά βιβλία να ταιριάζουν με τον παφλασμό των κυμάτων, με βρεγμένα γυμνά γυναικεία πόδια, με αλάτι στα μαλλιά, με μυρωδιά αντηλιακού, με κουβαδάκια, σκαλιστήρια και φτυαράκια, να μυρίζουν καρπούζι, χταποδάκι στη σχάρα και ρόγες από σταφύλι…

Σκέφτομαι ότι φέτος θέλω να κάνει έναν παρατεταμένο καύσωνα, να καούν όλα, να γίνουν παρανάλωμα, να χτυπήσει η θερμοκρασία 45άρια μέχρι και τον Σεπτέμβρη, να σταματήσουν όλοι να μιλούν, να κινούνται, να φλυαρούν, να κουρκουτιάσουμε από την ηλικιακή ακτινοβολία και να σκεφτόμαστε μόνο ακρογιαλιές, μακροβούτια, έρωτες, αγάπες καλοκαιρινές, ηλιοκαμένα κορμιά, ηλιοβασιλέματα, ένα πλαστικό μπουκάλι με παγωμένο νερό να δροσίζει τα μάγουλα, τον λαιμό, το στήθος, να μπερδεύεται ο ιδρώτας με τις παγωμένες σταγόνες, την ώρα που ακούς τα τζιτζίκια να τραγουδούν στα δέντρα κι εσύ να κυλιέσαι πάνω στις πευκοβελόνες, κι αν τίποτα από όλα αυτά δεν γίνει, να μπορείς να λες, life is too short…έτσι μου είπε χτες ένας φίλος που μόλις την προηγούμενη εβδομάδα έχασε τη δουλειά του, life is short, αλλά κανείς δεν μιλάει πια για αυτή, την ενεχυριάσαμε, την ευνουχίσαμε, την ξεχάσαμε…ποιος τη ζωή μας, ποιος την κυνηγά, να την ξεμοναχιάσει μες τη νύχτα…και να ΄ταν μόνο η νύχτα, εδώ σε κατακρεουργούν μέρα μεσημέρι, σε κόβουν σε δόσεις και με δόσεις…

…σκέφτομαι ότι η ζωή είναι όντως μικρή κι ότι εγώ μεγαλώνω και πονάει πλέον η μέση μου, πονάω και μέσα μου…κάποτε πίστευα ότι ήρθαμε σε αυτόν τον κόσμο γιατί έπρεπε να φέρουμε εις πέρας κάποια αποστολή, μας έφαγαν τα mission impossible, οι υψηλοί στόχοι, νιώθω πλέον άτακτος, φυγάς, τώρα που οι περισσότεροι νιώθουν έτοιμοι για τις μάχες που ουδέποτε έδωσαν, τώρα που ο καθένας βλέπει τη δική του «επαναστατική» ευκαιρία για να γράψει «ιστορία», τώρα θέλω να είμαι απλά αλλού και μάλιστα δεν νιώθω και την παραμικρή ενοχή για αυτό…θέλω να βιώνω τις αδυναμίες μου a capella, να λέω, life is short, να στέκομαι με ένα κομμάτι καρπούζι στο χέρι και να αγναντεύω τη θάλασσα, να βλέπω κι αυτό το καλοκαίρι να εισβάλλει, όπως και τότε…αισιόδοξο, ευοίωνο κι αρτιμελές…κι ας είναι ψέμα…

Αγ-ανάκτηση αλα Γκρέκα

2011-05-26T19:50:00.002+03:00

Μεγάλωσα με κλασσικές εικόνες.
Μπαμπάς, μαμά, παιδιά, σπίτι, αυτοκίνητο, εξοχικό, διακοπές στο χωριό, το σκυλί δεν ήταν στο κάδρο, ίσως κανένας κοπρίτης, για πιτ μπουλ ή κανένα τσιουάουα ούτε λόγος, την Κυριακή κατσικάκι με πατάτες στον φούρνο, λογαριασμός ταμιευτηρίου σε μία μόνο τράπεζα, Εθνική ή μήπως στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, να έχουμε βρε παιδάκι μου κάτι για μια ώρα ανάγκης, ένα νοσοκομείο, μια κηδεία, κάτι τέλος πάντων, μη πέσουμε και στα στόματα των ξένων…
Μεγάλωσα χωρίς να περιμένω το εφάπαξ του μπαμπά, τον διορισμό στο Δημόσιο ή τη στιγμή που θα κάνω την αρπαχτή, μεγάλωσα για να κάνω οικογένεια, να είμαι ένας καλός κι ενάρετος άνθρωπος, ένας τίμιος επαγγελματίας, να ακολουθώ μια γραμμική, ανοδική πορεία, μεγάλωσα για να ζω σε μια χώρα που μου έμαθαν ότι η καημένη είναι πάμφτωχη, αλλά τίμια και ότι δεν θέλει το κακό κανενός, όμως όλοι θέλουν το κακό το δικό της, μεγάλωσα με την ατάκα «για όλα φταίει η Τουρκοκρατία» και με το «πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θα ‘ναι», ποια; πότε δεν ήταν σαφής η απάντηση, μεγάλωσα για να φοβάμαι τον Θεό, τον αστυνομικό και τον εργοδότη, μεγάλωσα για να φοβάμαι γενικώς, αλλά και ειδικώς, να ζω μαζεμένος και μίζερος περιμένοντας κάποιον εχθρό, εξ Ανατολών, εκ Βορρά, κάποιον τέλος πάντων, θα με ρωτήσει τώρα εμένα ο εχθρός από πού θα έρθει; τι σόι εχθρός θα ήταν άλλωστε, μεγάλωσα βλέποντας φίλους και γνωστούς να εγγράφονται στην κλαδική του ΠΑΣΟΚ, άλλοι να ντρέπονται να πουν ότι είναι δεξιοί, γιατί τα πράγματα πλέον είχαν αλλάξει, άλλοι να αλλάζουν χρώματα σαν τους χαμαιλέοντες και να μοιάζουν πιο πολύ με κλόουν σε τσίρκο, άλλοι να φιλούν κατουρημένες ποδιές και να γλύφουν κώλους για μια θεσούλα στον ευρύτερο Δημόσιο τομέα, έστω και ως συμβασιούχοι ή ωρομίσθιοι, κάποια στιγμή ο Βουλευτής θα τους μονιμοποιούσε και μετά ο ίδιος θα γινόταν και Υπουργός, μεγάλωσα με τον Καραμανλή, τον Παπανδρέου, τον Μητσοτάκη και σε διάφορες μάλιστα γενεαλογικές τους εκδοχές, μεγάλωσα με το όνειρο του εύκολου πλουτισμού μέσω Χρηματιστηρίου, μεγάλωσα με τον αχό από τις δοξασμένες ημέρες και τα συνθήματα του Πολυτεχνείου, που όλοι πέρασαν από εκεί, εκτός από εμένα, μεγάλωσα με την Αριστερά να κάνει το κουμάντο και τη Δεξιά να σιγοντάρει και να κάνει τη διαχείριση ως καλός manager, τα ξέραμε αυτά κι ας μην τα λέγαμε δημοσίως, έπρεπε να εφαρμόσουμε πρόγραμμα συλλογικής μετά-εμφιαλιακής από-ενοχοποίησης, μεγάλωσα βλέποντας τύπους να ξεκινούν λιποβαρείς, με δύο πήχες μουστάκι, γλίτσα στο μαλλί και δυάρι στα Πατήσια και να καταλήγουν με τροφαντές κοιλιές, φρεσκοξυρισμένα μάγουλα και μεζονέτα στα Β.Π., μεγάλωσα με το ζιβάγκο και στη συνέχεια με το Αρμάνι, όχι το Emporio, αλλά το Giorgio, μεγάλωσα με το όνειρο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, μέσω της εφαρμογής ευφάνταστων σοσιαλιστικών οραμάτων και λογιστικών αλχημειών, μεγάλωσα με «χαρισματικούς» ηγέτες, με «Εθνάρχες», αλλά και «λεβέντες», μεγάλωσα μέσα σε μια χωματερή ιδεοληψιών, παρατηρώντας αηδιασμένος, διάφορους τύπους γαντζωμένους από το σύστημα και κάποιους άλλους να προσπαθούν λυσσαλέα να ενσωματωθούν, να έρπουν, να γλύφουν και να κουνούν σημαίες σε προεκλογικές συγκεντρώσεις, να επινοούν άλλοτε σοσιαλιστικά κι άλλοτε φιλελεύθερα οράματα και θεωρίες και να μου τα σερβίρουν τυλιγμένα σε παπύρους από το Χάρβαρντ, σαν πιτόγυρο «μεαπόλα», μεγάλωσα με εκείνους που όταν έτρωγαν με χρυσά κουτάλια και με δέκα μασέλες εκθείαζαν τις αρετές του σοσιαλισμού και τον κρατισμό, αλλά όταν φύσηξε άλλο αεράκι φλέρταραν με τον νέο-φιλελευθερισμό και με τους «κανόνες της αγοράς» και τώρα που απλά βλέπουν τα σκούρα, εμφανίζονται ως τιμητές και μετά Χριστόν προφήτες και μιλούν για αναδιοργάνωση του συστήματος, μεγάλωσα με εκείνους που άκουγαν τη Φαραντούρη και τον Μπακαλάκο, αλλά μετά ανακάλυψαν το πρώτο τραπέζι πίστα μετά γαριφάλων, δωδεκάστερων εκ Σκωτίας και «ίσα ρε μανάρα, ανέβα στην πίστα να σου βαρέσω παλαμάκια», μεγάλωσα με συνεχείς επικλήσεις στη λιτότητα και με διαδηλώσεις με κάτι τύπους, μπολσεβίκους-like, βγαλμένους μέσα από την Οκτωβριανή Επανάσταση, βίωσα ένα ασυνάρτητο, εσωστρεφές συγκρουσιακό κι αδιέξοδο μοντέλο διαχείρισης και διαμαρτυρίας, για να φτάσουμε στο σήμερα - έχουμε φτάσει εδώ και καιρό, αλλά δεν το είχαμε αντιληφθεί - χρεοκοπημένοι και χρεοκοπημένες, Φεϊσμπουκιώτες και Φεϊσμπουκιώτισσες, Μπλογγεραίοι και Μπλογγεραίες, Τουιτεραίοι και Τουιτεραίες, αντι-μνημονιακοί και αντι-μνημονιακές, Ψωροκωσται-«νέοι» και Ψωροκωσται-«νέες», άψογο μαλλί, μοδάτα ρούχα, χαμόγελο στα χείλη, cool άποψη, μπλαζέ ύφος, στυλ και ανάλογη πόζα, Coca-Cola και Red Bull, «άσπιλοι» κι «αμόλυντοι, μουδιασμένοι, φρέσκοι, άβγαλτοι, «παρθένοι», σιωπηλοί, ντροπαλοί, αμήχανοι, οσφυοκάμπτες και μαγκάκια, αλάνια και γιάπηδες…τώρα τι κάνω; γιατί το κάνω; μα το κάνουν και αλλού, τι μπορεί να περιμένω από αυτό; εδώ δεν έχει Δεξιούς, δεν έχει Αριστερούς, δεν έχει προβοκάτορες, δεν έχει σοσιαλιστές και νεο-φιλελεύθερους, δεν έχει τους «γνωστούς-αγνώστους», αλλά μόνο τους αγνώστους που σιγά σιγά γίνονται γνωστοί, έχει μικρομεσαίους, έχει νέο-πτωχους και νέο-πτωχες, έχει νοικοκυραίους, έχει α-πολιτίκ, έχει αδικημένους, έχει και βολεμένους που είδαν φως και μπήκαν, κάποια ρύθμιση θα γίνει στο παρά πέντε και θα την σκαπουλάρουν, το σύστημα έχει κι άλλα συστήματα πολλά, να δεις τι σου ΄χει για μετά, έχει κι αυτούς που θέλουν να πουν «ήμουνα κι εγώ εκεί», ως credit στo c.v. τους, έχει δήθεν, έχει χαβαλέ, έχει τους «πάμε πλατεία», έχει τους «πάμε για καφέ ρε μαλάκα, ωραία γκομενάκια θα έχει ‘κεί», έχει Ρουβίτσες, έχει και την Πάτυ, έχει i-phone, έχει wi-fi, έχει θυμωμένους, αλλά και «θυμωμένους» χαμαιλέοντες, έχει εργατικούς, έχει και λουφαδόρους, έχει τσιφτετελιστές και τσιφτετελίστριες, εναλλακτικούς και εναλλακτικές, νέο-λαϊκούς και νέο-λαϊκές, έχει και κουλτουριάρηδες, έχει την Αγία Βαρβάρα, έχει και την Αγία Παρασκευή, έχει σνομπ, έχει ψάρακες, έχει και «μπασμένους», έχει τίμιους, έχει και λαμόγια, έχει ρομαντικούς, έχει κυνικούς, έχει αξιοπρεπείς, έχει κατασταλαγμένους, έχει αγχωμένους, έχει οργισμένους, έχει προδομένους, έχει μόδα, έχει αμηχανία, έχει άγνοια, έχει την συστολή του παρθένου πριν από το σεξ, έχει αγανάκτηση αλά γκρέκα, έχει και την Μαίρη που μόλις ήρθε από το LSE με όνειρα, ελπίδα και με το i-pod στο αφτί να ακούει το «Oh Mary, don't you weep, don't mourn» με τον Bruce Springsteen…
…σωστά Μαιρούλα, don’t you weep, don’t mourn και το τραγούδι αυτό θα το βρεις στο cd «we shall overcome»…μα ναι σου λέω…αυτά μου λένε κι εμένα τόσα χρόνια και τα πιστεύω…
…μη με κοιτάς όμως έτσι, απλά βγάλε το σκασμό και βάρα τώρα την άδεια κατσαρόλα σου!

Love is the way...

2011-05-24T00:25:00.002+03:00

Feel’s like I’m getting older
I’m not afraid
although I’m worlds apart from yesterday
and yet I can’t believe, I'm old enough today
to be in love and feel in love
and see if love is the way...

Κόλλησε στα αφτιά μου από το πρωί...
I'm worlds apart from yesterday, λοιπόν...
...ε και; το κακό θα ήταν να μείνω worlds apart from tomorrow...

...όπως και να έχει πάντως...love is the way...

Υ.Γ.: αυτή η εκτέλεση μου άρεσε περισσότερο από την αρχική...

La vita è bella

2011-05-18T22:23:00.005+03:00

Music Playlist at MixPod.com

Από πολύ μικρός είχε καταλάβει ότι η πορεία που θα ακολουθούσε η ζωή του μάλλον θα ήταν περισσότερο αποτέλεσμα περίεργων και σουρεαλιστικών συμπτώσεων, παρά δικών του παρεμβάσεων. Όλες αυτές οι συμπτώσεις είχαν να κάνουν με πρόσωπα, με συναντήσεις, με απρόσμενες συναντήσεις, πολλές φορές βρέθηκε στον πιο κατάλληλο χώρο στην πιο κατάλληλη στιγμή, αλλά πολύ συχνά συνέβη και το αντίθετο.
Πέρα από αυτά, είχε το χάρισμα να αντιλαμβάνεται από την πρώτη συνάντηση με κάποιον, από την πρώτη στιγμή, από την πρώτη κιόλας ματιά, εάν αυτός ο άνθρωπος θα έπαιζε κάποιο ρόλο στη ζωή του, ίσως το λένε κι ένστικτο, ίσως είναι κάτι μεταφυσικό, αν και ποτέ δεν πίστεψε στις μεταφυσικές θεωρίες, είναι Αιγόκερως αυτός, δεν θα ξεπέσει τώρα στη μη ορθολογική σκέψη, αλλά ναι, το ήξερε, ήξερε αμέσως εάν θα έπεφτε στα εύκολα ή στα δύσκολα, στα πούπουλα ή στο λάκκο με τα φίδια, όπως άλλωστε ήξερε από την πρώτη στιγμή, από την πολύ πρώτη ματιά, ότι σε εκείνη την τόσο σουρεαλιστική συνάντηση, την τόσο απρόβλεπτη, την τόσο αστεία, εκείνο το κορίτσι θα αποτελούσε τη συνοδοιπόρο της ζωής του.
Η αλήθεια όμως είναι ότι η πρώτη πιο σουρεαλιστική σύμπτωση του συνέβη μόλις άνοιξε τα μάτια του και είδε το πρώτο φως της ημέρας, αλλά αυτό χρειάστηκε να το καταλάβει περίπου δεκαοκτώ χρόνια μετά…

Βρέθηκαν δίπλα δίπλα στο αμφιθέατρο του πανεπιστημίου, ο Γιάννης δεν πολυ-παρακολουθούσε γιατί βαριόταν, αλλά που και που κρατούσε κάποιες σημειώσεις, αυτός πάλι παρακολουθούσε αλλά βαριόταν και δεν κρατούσε σημειώσεις, ο καθηγητής Σημίτης μιλούσε για την πολλά υποσχόμενη αγροτική πολιτική της κυβέρνησης, για επιδοτήσεις και άλλα τέτοια όμορφα και προ-προ-Μνημονιακά, μια κοπέλα μπροστά χάιδευε τα γυμνά της πόδια, η διπλανή της πάλι κράδαινε τον Οδηγητή, τίναζε την κοτσίδα κι έφευγε βρίζοντας τις εοκικές ντιρεκτίβες και κάπως έτσι έπιασαν την κουβέντα και από την πρώτη στιγμή, από την πρώτη κιόλας ματιά αυτός ήξερε ότι με το Γιάννη κάτι περίεργο θα συνέβαινε. Βγήκαν από το αμφιθέατρο και πήγαν στο κοντινό φοιτητικό στέκι, εκεί βρήκαν τυχαία και την κοπέλα με την κοτσίδα και τον Οδηγητή, βέβαια για την άλλη πήγαιναν, εκείνη με τα γυμνά τα πόδια, αλλά εφόσον έμαθαν ότι ήταν της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, έπρεπε να κρατήσουν και τα ταξικά προσχήματα, βλέπεις είχαν παρακολουθήσει και τον καθηγητή πιο πριν και το εφέκτ ήταν μεγάλο, ήπιαν έναν φραπέ, σήμερα βέβαια θα έπιναν φρέντο καπουτσίνο, αλλά εκείνα τα χρόνια που να τα ξέρεις αυτά, φραπέ και τάβλι ήξεραν, σήμερα καπουτσίνο και i-phone, η μόνη ομοιότητα με εκείνη την εποχή ήταν ότι Παπανδρέου είχαμε και τότε, Παπανδρέου έχουμε και τώρα, το ΠΑΣΟΚ ήταν κι είναι πάντα εδώ ενωμένο δυνατό, μπορεί κι από καταβολής κόσμου, ίσως κι από τα χρόνια του Βig Bang, γιατί ο λαός ποτέ δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά, άλλωστε Ε.Ε., ΔΝΤ και ΝΑΤΟ είναι εξ’ ορισμού το ίδιο συνδικάτο, αλλά βέβαια δεν έχεις ούτε τις αποδείξεις για να τα επιβεβαιώσεις αυτά, ούτε και το κληρονομικό χάρισμα για να μαντέψεις τα μελλούμενα, οπότε με το έναν ή με τον άλλο τρόπο κι επειδή το αίμα, η τεστοστερόνη (η δική σου) και τα οιστρογόνα (τα δικά της) βράζουν, κολυμπάς στα βαθιά και ονειρεύεσαι ότι ο κόσμος αυτός, κάποια στιγμή θα αλλάξει προς το καλύτερο…
Με τον Γιάννη λοιπόν είχαν εισαχθεί το ίδιο έτος στο πανεπιστήμιο, βλέπεις είχαν γεννηθεί την ίδια χρονιά, αλλά αυτό ήταν κάπως αναμενόμενο, είχαν και το ίδιο όνομα, αναμενόμενο κι αυτό, ειδικά με ένα τέτοιο όνομα, ποιος όμως να φανταζόταν ότι θα είχαν γεννηθεί και τον ίδιο μήνα, την ίδια ακριβώς ημέρα, με ελάχιστα μάλιστα λεπτά της ώρας διαφορά κι όχι μόνο αυτό, αλλά στην ίδια πόλη και στο ίδιο μαιευτήριο και όπως αντιλαμβάνεται κανείς, το πρώτο πρόσωπο που θα είδαν δεν θα ήταν φυσικά εκείνο της μάνας τους, αλλά το πρόσωπο του ίδιου μαιευτήρα, φαντάζομαι το δεύτερο πρόσωπο θα ήταν η ίδια μαία ή κάποια νοσοκόμα και το τρίτο πρόσωπο θα ήταν (φαντάζομαι) η μάνα τους (του καθενός διαφορετική, άλλα όρκο δεν παίρνω, άλλωστε μόνο οι μανάδες γνωρίζουν, οι πατεράδες και τα παιδιά απλά αποδέχονται), προφανώς θα έκλαψαν με τον ίδιο τρόπο και τα κλάματά τους θα μπερδεύτηκαν μαζί με τα κλάματα άλλων μωρών, μετά θα βρέθηκε ο καθένας στην δική του κούνια, μπορεί και στην διπλανή θερμοκοιτίδα κι από εκεί, δεκαοχτώ χρόνια μετά, στο ίδιο πανεπιστήμιο, στα διπλανά καθίσματα, απλά για να συναντήσει απροσδόκητα ο ένας τον άλλον...

Ο Γιάννης κι ο Γιάννης λοιπόν έγιναν πολύ καλοί φίλοι, αυτό που λέμε κολλητοί, είχαν κοινά, ήταν και το κάρμα βέβαια, έπιναν φραπέ, έπαιζαν τάβλι, αντάλλασσαν σημειώσεις, βιβλία και σκονάκια, τους άρεσαν τα ίδια κορίτσια, ειδικά εκείνα με τα γυμνά τα πόδια, πήγαν και με τις ίδιες κοπέλες (εκείνες ντε, με τα γυμνά τα πόδια), για συμπλέγματα δεν ενθυμούνται ακριβώς, μεγάλωσαν άλλωστε πολύ και πλέον είναι οικογενειάρχες, που να θυμούνται τώρα τέτοια πράγματα, τσακώνονταν πάντα για τις ίδιες αιτίες κι αφορμές, είχαν τα ίδια γούστα, αλλά όταν αφήνεις τη ζωή να σε οδηγήσει εκεί όπου αυτή θέλει, παίρνεις και τα ρίσκα σου...όμως το αυτοκίνητο, τη γυναίκα σου και τη ζωή τα εμπιστεύεσαι μόνο στα δικά σου χέρια, για το αυτοκίνητο βέβαια κάνω ένα σκόντο, τη γυναίκα τη θέλω μόνο για μένα, η ζωή πάλι είναι μεγάλη λέρα και πάει η πρόστυχη και με άλλους, αλλά όταν είσαι πολύ νέος, βιάζεσαι, βιάζεσαι υπερβολικά, δεν στέκεσαι, τρέχεις, κινητά δεν υπήρχαν τότε και καθώς αμφότεροι, ναι μεν Αιγόκεροι αλλά με ωροσκόπο στους Διδύμους και οι αστρολόγοι λένε ότι αυτός είναι ένας πολύ σουρεάλ συνδυασμός και ποιος είμαι εγώ, ένας χρεοκοπημένος πλην τίμιος εστέτ, που θα αμφισβητήσω την αστρολογία, το ποτάμι ακολούθησε τα δικά του παρακλάδια, πέρασε ανάμεσα από δύσβατα βουνά αλλά και πεδιάδες και χρειάστηκαν εννιά ολόκληρα χρόνια για να ξαναβρεθούν απρόσμενα και αυτή τη φορά, στην πλατεία μιας επαρχιακής πόλης (με πολλά κορίτσια με γυμνά πόδια), καθώς έπιναν φραπέ με γάλα κι έπαιζαν πόρτες και πλακωτό.

Τα κινητά είχαν αρχίσει να εμφανίζονται δειλά, αλλά αυτοί τότε τα σνόμπαραν, καθώς αυτά ήταν μαραφέτια της πλουτοκρατίας κι εκείνοι ποτέ δεν θα υπέκυπταν στις προσταγές των πολυεθνικών, στους Αμερικάνους και στον ιμπεριαλισμό, αργότερα βέβαια πήραν Nokia, αλλά αυτό δεν πιάνεται, είναι από τη Φινλανδία κι επειδή καλό είναι να έχεις ωροσκόπο στους Διδύμους, αλλά τον Αιγόκερω πως τον αντέχεις, πέρασαν ακόμα εννιά χρόνια για να ξαναβρεθούν ακόμα πιο απρόσμενα, στην χαοτική Ν. Υόρκη, έξω από την Αγία Τριάδα - βοήθειά τους - εκείνος να μπαίνει κι ο άλλος να βγαίνει, πάντα στο ίδιο σημείο, να βρίσκονται απροσδόκητα, να εκπλήσσονται, να σταυροκοπιούνται, να γελούν, να κολλάνε, αλλά πάντα να φεύγουν και να αποκλίνουν κι αν αυτό δεν είναι μεταφυσικό, δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να είναι και κάπως έτσι κοιτάζοντας τον αχνό ήλιο ανάμεσα στους ουρανοξύστες, κάθισαν στα σκαλοπάτια της εκκλησιάς, σήκωσαν τα μανίκια και ξεφύλλισαν τριανταπέντε χρόνια ζωής, από το πρώτο εκείνο κλάμα, τότε, σε εκείνο το μαιευτήριο για να φτάσουν στις σημειώσεις, στα σκονάκια, στα κορίτσια, στα ίδια κορίτσια με τα γυμνά τα πόδια, στους έρωτες, στις απογοητεύσεις, στα ταξίδια, στην καριέρα, στον γάμο, στα παιδιά, όλα έμοιαζαν να ακολουθούν ένα προδιαγεγραμμένο πλάνο, εκτός βέβαια από τις κατά καιρούς δικές τους εντελώς τυχαίες συναντήσεις, πετάχτηκαν μετά και σε ένα καφέ κι ήπιαν έναν espresso lungo, τάβλι δεν υπήρχε, έπαιξαν όμως darts, αντάλλαξαν και κινητά, πλέον ο καθένας είχε από δύο, ένα προσωπικό, ένα εταιρικό, η Αμερική ήταν τόσο προκλητικά όμορφη - έτσι κατέληξαν τρώγοντας χάμπουργκερ - ο ιμπεριαλισμός ήταν πια μια γραφική ανάμνηση της πρώτης νιότης…και κάπως έτσι με ένα χαμόγελο στα χείλη, με μια πίκλα ανάμεσα στα δόντια, με μια υπόσχεση που ήξεραν ότι ούτε και εκείνη τη φορά θα κρατούσαν, αλλά και με μια αδιόρατη μελαγχολία στο βλέμμα, χάθηκαν ξανά…

Εννιά περίπου χρόνια μετά την τελευταία συνάντηση, δεκαεπτά από την δεύτερη, είκοσι-έξι από την πρώτη και κάτι λιγότερο από σχεδόν μισό αιώνα από εκείνο το πρώτο κοινό κλάμα, οι δύο τους ξαναβρέθηκαν εντελώς τυχαία στο Clemente, στη Βουκουρεστίου, πίνοντας φρέντο καπουτσίνο, τον φραπέ δημοσίως τον είχαν κόψει εδώ και χρόνια, έκανε κακό στο image, για τάβλι ούτε λόγος βέβαια στα πέριξ του Κολωνακίου, μόνο καλοκαίρι στο μπαλκόνι, με τη σαγιονάρα στο πόδι και τις τέντες κατεβασμένες, τώρα πια είχαν ανακαλύψει τα «ιδιωτικά activities» και το wii και ειδικά το sports edition που είναι και πιο cool, ειδικά όταν παίζεις τένις και κατατροπώνεις τον Φέντερερ, είχαν πλέον γκριζάρει και οι δύο, κοντοστάθηκαν, παρατήρησαν ο ένας τον άλλον, έσφιξαν τα χέρια, αγκαλιάστηκαν, χαλάρωσαν τη γραβάτα, χαλάρωσαν το βλέμμα, χαμογέλασαν, σώπασαν, σώπασαν για πολύ ώρα κοιτάζοντας τον αθηναϊκό ήλιο, μπορεί και να δάκρυσαν λίγο, αλλά πίσω από τα γυαλιά που να το καταλάβεις, εδώ είχαν κόψει τον φραπέ και το τάβλι δημοσίως, το κλάμα θα κρατούσαν; μήτε για σκονάκια μίλησαν, μήτε για έρωτες, μήτε για κορίτσια με γυμνά πόδια, για καριέρες, για γάμους και παιδιά, ούτε καν για τις συμπτώσεις της ζωής, το ήξεραν άλλωστε ότι είχαν πλέον μεγαλώσει αρκετά για να την ερμηνεύουν και να την αναλύουν, ήξεραν ότι είχαν σοβαρέψει πλέον πολύ για να την πάρουν στα σοβαρά και επίσης ήξεραν ότι από εκείνο το πρώτο κλάμα, μέχρι και το ύστατο δάκρυ, η ζωή μπορεί να είναι σκληρή και άδικη, αλλά μπορεί και να σε περιμένει χαμογελώντας σε κάποια γωνία, να σου κάνει ένα, τσαααααα και να σου σκάσει ένα φιλάκι, φτάνει να έχεις τα μάτια ανοιχτά για να την δεις και τα χέρια ορθάνοιχτα για να την αγκαλιάσεις…

(Αργο)πεθαίνοντας στην Αθήνα

2011-05-13T21:32:00.001+03:00

Ένας φίλος μου είπε: "...τα ίδια συμβαίνουν σε κάθε μεγαλούπολη..."
Πειράζει που αυτό δεν με ανακουφίζει;

Οι έρωτες

2011-05-08T21:35:00.009+03:00

Music Playlist at MixPod.com

Όταν ακούω ή διαβάζω για ματαιωμένους έρωτες, για έρωτες αδιέξοδους, για μεγάλους ή μικρούς έρωτες, για έρωτες γενικά, το δικό μου τουλάχιστον μυαλό πάει σε ραγισμένες γυναικείες καρδιές, σε πονεμένες γυναίκες που έζησαν ή δεν έζησαν τον έρωτα, ή που τον έζησαν με πάθος, αλλά στο τέλος ο έρωτας αυτός ήταν αδιέξοδος, σε έρωτες που δεν τους χτύπησαν ποτέ την πόρτα και τις προσπέρασαν, σε έρωτες που ήρθαν σε λάθος χρόνο και τόπο, σε έρωτες τυφώνες που σάρωσαν τα πάντα, σε έρωτες νάνους αλλά και γίγαντες, σε έρωτες παραμυθένιους αλλά και καθημερινούς, σε έρωτες που άλλοτε έμοιαζαν με φωτεινά πάλσαρ κι άλλοτε με μαύρες τρύπες που σε καταπίνουν, ίσως γιατί στο μυαλό μας υπάρχει ακόμα το στερεότυπο της εύθραυστης γυναικείας καρδιάς που είναι έτοιμη να αφεθεί και να παρασυρθεί, πριν ισοπεδωθεί από την αρπακτικότητα και την ορμή ενός αρσενικού. Δεν ξέρω εάν η (λάιτ) λογοτεχνία έχει κάνει τη ζημιά, ή μήπως αυτή αντιγράφει την πραγματική ζωή, ίσως τελικά να συμβαίνουν και τα δύο...
Ο έρωτας, παρότι αρσενικού γένους, φαντάζει μάλλον μια τόση θηλυκή υπόθεση.
Στην αρσενική του, στερεότυπη εκδοχή, ο έρωτας μάλλον δεν ματαιώνεται εύκολα, δεν αφήνει τόσο βαθιά σημάδια, δεν αφήνει δυνατές πληγές, ο έρωτας απλά έρχεται και φεύγει, μέχρι να έρθει απλά ο επόμενος, στην αντρική εκδοχή ο έρωτας φαντάζει δευτεραγωνιστής, στην γυναικεία μοιάζει σαν τον απόλυτο σταρ του σινεμά...
Όποιος όμως δεν έχει συναντήσει κάποιον, ο οποίος έχει την δύναμη να σπάσει το φράγμα των κλισέ και να ανοίξει την καρδιά του, να μιλήσει για τη δική του ματαιωμένη ερωτική εμπειρία, για τα δικά του αδιέξοδα, αν δεν έχεις ακούσει αρσενικό να ρίχνει τα τείχη, να τα κατεδαφίζει, να τα κονιορτοποιεί, να ξεκλειδώνει τις καλά μανταλωμένες πόρτες της καρδιάς του και να ξεγυμνώνεται ψυχικά, αγνοώντας τα κλισέ και τα πρωτόκολλα, προφανώς δεν έχεις διαβάζει ούτε καν τον πρόλογο του βιβλίου.
Τις προάλλες μια γνωστή μου είπε: “Ξέρεις κάτι; Εσύ μοιάζεις με άνθρωπο που μπορεί κάποιος να του εκμυστηρευτεί τα πάντα”.
Κάπως έτσι άρχισε η κουβέντα. Άκουσα για έρωτες, για ατελέσφορους έρωτες, για έρωτες που συναντήθηκαν κάτω από φεγγάρια και έναστρους ουρανούς, για αγγίγματα που διασταυρώθηκαν πάνω στην τρέλα της ερωτικής εμμονής, είδα δάκρυα, είδα ρωγμές, είδα πληγές, είδα θαμπές πτυχές, είδα εμφανή σπαραγμό, είδα ψυχικές ρυτίδες, είδα σπαταλημένα ηλιοβασιλέματα στον ακάλυπτο μιας πολυκατοικίας, άκουσα για μύθους που κατέρρευσαν, για αναγκαστικούς συμβιβασμούς, για διαψεύσεις, για κάποιες νότες που παίχτηκαν φάλτσα, αφουγκράστηκα αναποφάσιστους λυγμούς να ισορροπούν στην άκρη των υγρών χειλιών, ένιωσα το δέρμα να τεντώνεται, οι πόροι να ανοίγουν, η καρδιά να τσακίζεται, μια διαυγής στοργική, σχεδόν μητρική εκμυστήρευση, χωρίς πολλές αναστολές, ένα ορμητικό ποτάμι, ένα διάφανο, ειρωνικό χαμόγελο, μόνο μερικές παύσεις για μια κοφτή ανάσα, όπως οφείλει να κάνει μια γυναίκα που βίωσε βαθιά τον έρωτα…και νόμιζα, ο αφελής, ότι τα ήξερα όλα…τόσο παγιδευμένος μέσα στα στερεότυπα…η γυναίκα να βιώνει, λέει, την ματαίωση με τρόπο σαρωτικό, αλμοδοβαρικό, στυφό, με αίσθηση αδιεξόδου, μετά όμως μίλησα με κάποιον, ο οποίος κι αυτός είδε σε μένα μια χαραμάδα ανοικτή, είδε ένα αχνό φως στο βάθος μιας διαδρομής και είπε να μου χτυπήσει την πόρτα.
Την άνοιξα…
Το ξέρω, ο κίνδυνος σε αυτές τις περιπτώσεις δεν είναι μόνο να μιλήσεις, είναι και να ακούσεις, δεν είναι να ανοίξεις την καρδιά σου και να πεις, είναι να την ανοίξεις και να τα δεχτείς, το ρίσκο το έχει και ο παραλήπτης, το έχει και ο αποστολέας…είναι σαν να ακούς αυτά που εσύ δεν μπόρεσες ή δεν θέλησες να πεις, είναι σαν να ακούς έναν αντίλαλο να σου γρονθοκοπεί τα τύμπανα. Αν έχεις την καρδιά ανοικτή, το αισθάνεσαι, διαπιστώνεις ότι όταν ένας άντρας φτάνει σε εκείνο το σημείο συναισθηματικού βρασμού, δεν έχει άλλα περιθώρια παρά να ανοίξει την καρδιά του και να μιλήσει για τις δικές του ματαιώσεις και τα αδιέξοδα και τότε αντιλαμβάνεσαι ότι η στερεότυπα εύθραυστη γυναικεία καρδιά μοιάζει απλά με γρανίτη καλής ποιότητας.
Κάπως έτσι άρχισε και με εκείνον η κουβέντα. Τα στερεότυπα έπεσαν, κάποια γραμμάρια εγωισμού έσταξαν εύκολα στο πάτωμα και μιά αίσθηση λεβεντιάς κάλυψε σαν φτερούγα τις ταφόπλακες των παλιών ερώτων και διαψεύσεων. Άκουσα ξανά για έρωτες, για ατελέσφορους έρωτες, είδα υπόγεια δάκρυα να τρέχουν σαν θολά ορμητικά ποτάμια, είδα βαθιές ρωγμές, είδα δειλίες, είδα αναστολές, είδα κρυφά πάθη, είδα λαγνεία, είδα δαιδαλώδεις σκοτεινούς ψυχικούς διαδρόμους, την καύτρα από ένα τσιγάρο στο ημίφως...ο αφηγητής εισέβαλε μέσα σε κρεβατοκάμαρες, σε μικρά δυάρια, σε δωμάτια ξενοδοχείων, σε μοναχικές σκοτεινές γωνιές παρέα μόνο με τον εαυτό του, με τα πάθη, τις φαντασιώσεις και τους δαίμονές του, η αφήγηση μπλέχτηκε με τσαλακωμένα σεντόνια κι έγινε κουβάρι, μούσκεψε με δάκρυα, με ιδρώτα, με υγρά σώματος, κόλλησε με αλάτι, με άμμο, με τη σκόνη της πόλης και τότε (ξανα)κατάλαβα ότι ο άντρας βιώνει τη ματαίωση και το αδιέξοδο, την όποια ματαίωση και το όποιο αδιέξοδο, με ένα τρόπο βασανιστικά κρυφό, αβάσταχτα βαθύ, σπαρακτικό, απελπιστικά πνιγηρό, ίσως ούτε κι ίδιος το καταλαβαίνει, πρέπει όμως να τηρήσει τις αποστάσεις, να αναπαράγει τα στερεότυπα, ο άντρας είναι ο δυνατός και οφείλει να κάνει γρήγορα τα επόμενα βήματα, στον άντρα δεν δικαιολογούνται οι ψυχαναλυτικές εκμυστηρεύσεις, ο άντρας προσπερνά, φεύγει, πετάει, συνεχίζει, ο άντρας τελειώνει κι αποσυμπιέζεται, ανακουφίζεται, ανάβει τσιγάρο και χάνεται, η γυναίκα στέκεται, αναλύει, διυλίζει, πονά σωματικά και ψυχικά, συστρέφεται, κουλουριάζεται γύρω από τις λέξεις και τα νοήματα, αναζητά με τρυφερότητα την επίγευση, στα στερεότυπα οι ρόλοι είναι απολύτως διακριτοί, στον άντρα οι ματαιώσεις και δη οι ερωτικές οφείλουν να μένουν στα αζήτητα, στην γυναίκα βγαίνουν στο πρώτο διαθέσιμο παζάρι και πωλούνται κοψοχρονιά και τότε είναι που αισθάνεσαι να μπερδεύεται ο έναστρος ουρανός με τη σκληρή καθημερινότητα, τα σπαταλημένα ηλιοβασιλέματα με την αστική μοναξιά, οι καλοκαιρινές φεγγαράδες με τα δωμάτια φτηνών ξενοδοχείων, οι πτυχές, οι πληγές, οι βουβοί λυγμοί και οι παύσεις, τα δάκρυα με τον ιδρώτα, να καταρρέουν τα κλισέ σαν τραπουλόχαρτα και αντιλαμβάνεσαι ότι αυτή η αίσθηση της ματαίωσης, βαθιά στον πυρήνα της, είναι τόσο όμοια και στα δύο φύλλα, ειδικά όταν ξεστομίζεις το «σ΄ αγαπώ», το «σε μισώ», το με «πονάς», το «φύγε», ή το «έλα», τις στιγμές που κάνουν πάρτυ οι ορμόνες κι όλα μοιάζουν να αιωρούνται γύρω σου και έτσι φτάνεις να αγαπάς ακόμα περισσότερο τη γυναικεία φύση, να συμπάσχεις με την εξωστρεφή της ευαισθησία, με τις απαλές γραμμές, με τον ιδρώτα στα αμήχανα χέρια και στη σχισμή του ντεκολτέ της, με εκείνο το τίναγμα του στήθους και τις βαθιές ανάσες, με τις λεπτές ρυτίδες γύρω από τα μάτια, αλλά παράλληλα να συμπονάς και τη δική σου φύση, την αντρική, την υποτιθέμενα και στερεότυπα πιο σκληρή, να συμπάσχεις με εκείνο τον υπόκωφο αναστεναγμό, να αποδέχεσαι την ατελή σου ενηλικίωση, να διασκεδάζεις με εκείνο το παιδί που πέφτει, που κλαίει, που κρύβεται, που ματώνει, που ελπίζει, που σηκώνεται, με εκείνο το παιδί που κρύβεις μέσα σου και που σώνει και καλά σου φωνάζουν να το μεγαλώσεις…

Περί οπισθίων και ηθικών διδαγμάτων

2011-05-04T23:44:00.007+03:00

Το χειρότερο που μπορεί να σου συμβεί σε μια συνδιαλλαγή, μπορεί να μην είναι τελικά η έλλειψη ικανότητας, διάθεσης, επιχειρημάτων, χημείας και άλλα τέτοια όμορφα και εξωτικά, αλλά απλά ένα...«ανόρθοδοξο» βρακί κι ένας ακάλυπτος πισινός!

Ο κύριος της συνάντησης, ο οποίος ως εκείνη τη στιγμή, είχε τη φήμη του ικανού ανθρώπου, του δύσκολου διαπραγματευτή, του επαγγελματία με επικοινωνιακό χάρισμα και άλλα τέτοια που τα διαβάζεις σε κλωνοποιημένες αγγελίες για μισθωτή δουλεία, συγνώμη εργασία, και λες... «μα καλά, αν τα είχα όλα αυτά, σε σένα βρε θα ερχόμουν να δουλέψω;», μάλλον δεν είχε υπολογίσει ότι οι άντρες και ειδικά μετά από κάποια χρόνια, δεν παίρνουν τα παχάκια μόνο στην κοιλιά, κάνοντας σεξουαλικά (χο, χο, χο) σαμαράκια, αλλά τα παίρνουν και στον πισινό, ω ναι, ειδικά όταν αυτός έχει γίνει χαλκομανία με την καρέκλα, κι έτσι λοιπόν o συγκεκριμένος κύριος, υπερεκτιμώντας την κατάσταση, έκανε το μοιραίο λάθος.
Το κρααααααατς που ακούστηκε ήταν μεγαλειώδες, με αποτέλεσμα το παντελόνι να σκιστεί και κάθετα, αλλά και οριζόντια, ένα σκίσιμο που ξεκινούσε από πίσω, από το ύψος μάλιστα της ζώνης και κατέληγε μπροστά, στη βάση του φερμουάρ, σχηματίζοντας ένα μισοφέγγαρο, ενώ παράλληλα υπήρχε και μια βαθιά οριζόντια τομή από πίσω (κουβέντα που έπιασα πάλι!), δημιουργώντας ένα εντυπωσιακό σταυροειδές σχήμα, από το οποίο ξεπρόβαλε ένα εξίσου εντυπωσιακό, σουρεαλιστικό, αλλά πάνω απ’ όλα, λιτό αντρικό εσώρουχο.
Το παν βέβαια σε αυτές τις άβολες καταστάσεις είναι να σταθείς ψύχραιμος και να μην δείξεις αμηχανία, σαν να μην συμβαίνει το παραμικρό δηλαδή, γιατί αν χάσεις την ψυχραιμία σου (που εδώ που τα λέμε πως να μην την χάσεις), τότε η μία αδέξια κίνηση μπορεί να διαδεχτεί την άλλη και έτσι μπορεί να πάθεις ακόμα χειρότερα πράγματα, ειδικά αν στη βάση του γραφείου στο οποίο χώθηκες για να κρυφτείς, υπάρχει ένας ξεχασμένος μεταλλικός γάντζος, ο οποίος σε μια απότομη κίνηση σου ξεσκίζει το μπατζάκι από το ύψους του μηρού ψηλά, έως την κνήμη χαμηλά, αφήνοντας το πόδι να ξεπροβάλει, γυμνό, αλλά και ξυρισμένο! Αν τώρα εσύ θελήσεις να κάνεις τη Σάρον Στόουν, δικαίωμά σου φυσικά, περί ορέξεως που λένε, στο κάτω κάτω, ούτε κι εκείνη φορούσε βρακί και ποτέ της δεν ντράπηκε, αλλά εάν όμως και παρά την ομολογουμένως άβολη θέση στην οποία έχεις περιέλθει, δείξεις ακόμα μεγαλύτερη αμηχανία και οι κινήσεις σου γίνουν νευρικές, καθώς προσπαθείς να καλύψεις με κάθε τρόπο το ξεσκισμένο, από κάθε άποψη και πλευρά, παντελόνι σου, τότε είναι πολύ πιθανό να πετάξεις πάνω σου κι όλο το φρέντο με φουλ αφρόγαλα (κρίμα τα 2,60 ευρώ, μέσα στην κρίση!) και να μετατρέψεις σακάκι, πουκάμισο και γραβάτα σε κάτι που μοιάζει με εμετό βαρυστομαχιασμένου βρέφους, μετά από μπισκοτόκρεμα. Αν πάλι έχεις περιέλθει σε τόσο δεινή εμφανισιακά θέση, που ψάχνεις τρύπα να κρυφτείς, χέρια, χαρτιά και ντοσιέ για να καλύψεις ότι έχει μείνει ακάλυπτο πάνω σου, που δεν έχει μείνει και τίποτα δηλαδή, είναι λες και γύρισες από σύρραξη στην Κερατέα, τότε πραγματικά μπορεί να τα κάνεις ακόμα χειρότερα και με μια ακόμα πιο αδέξια κίνησή σου, να περιλούσεις με φρεσκοστυμμένη πορτοκαλάδα, αυτή με τα κομματάκια ντε, την κυρία η οποία βρίσκεται ακριβώς δίπλα σου, η οποία κι αυτή με τη σειρά της και προκειμένου να σώσει το σινιέ συνολάκι της από την κόλαση της φρουκτόζης, κάνει μια απότομη κίνηση για να προστατευθεί και περιλούζει τον ξεσκισμένο κύριο δίπλα της με καυτό πράσινο τσάι, το οποίο με τη σειρά του τσουρουφλίζει την ξεγυμνωμένη ευαίσθητη περιοχή του, την οποία, όπως προείπα κάλυπτε ένα λιτό και απέριττο εσώρουχο, που τι να σου κάνει κι αυτό, ένα απλό αραχνοΰφαντο πανάκι ήταν.

Αν τώρα μετά από όλα αυτά συνεχίσεις το επαγγελματικό σου ραντεβού, χωρίς να σκέφτεσαι το παραμικρό και κυρίως εκείνη την αμήχανη στιγμή που θα σηκωθείς από τη θέση σου και θα διασχίσεις ένα ολόκληρο γραφείο, προκειμένου να κατευθυνθείς προς την έξοδο του κτιρίου, αγνοείς την κολλημένη και ξεραμένη λακτόζη, καφείνη και τείνη πάνω στα ξεσκισμένα σου ρούχα, καθώς και το λιτό από κάθε άποψη εσώρουχο, τότε φίλε μου, σου βγάζω το καπέλο, γιατί έχεις τη διάθεση, το χιούμορ και τους αδένες, τους οποίους διαπιστώσαμε και ιδίοις όμμασι ότι τους διαθέτεις και συνεχίζεις απτόητος, κατατροπώνοντας με το θράσος σου τους αντιπάλους, που χλωμό το βλέπω με τον πισινό ξεβράκωτο, όμως - κάτι που είναι και το συνηθέστερο - μάλλον λουφάζεις, υπομένεις και αφήνεις, λόγω άβολης θέσης να κάνουν παιχνίδι οι άλλοι, ως αναγκαίο κακό, αυτοί που φρόντισαν να μην υπερκτιμήσουν τις αντοχές του cool wool ρούχου τους, καθώς φίλε μου σε αυτόν τον δύσκολο, σκληρό, αλλά και άδικο κόσμο, εκείνος ο οποίος έχει το πάνω χέρι, δεν είναι κατά ανάγκη ο ικανότερος, αλλά απλούστατα εκείνος που στις δύσκολες στιγμές έχει τον πισινό του καλυμμένο!

Υ.Γ.: Άσχετη η φωτογραφία, αλλά με αυτή την κωλοκουβέντα που έπιασα σήμερα τι θα έπρεπε να βάλω;

Ξέρεις από βέσπα;

2011-05-03T22:32:00.002+03:00

Music Playlist at MixPod.com

Λυποτάκτες

2011-05-01T22:28:00.010+03:00

Μια μέρα, λέει, ήμουνα στη φωλιά μου, μέσα στην οποία κανείς δεν μπορούσε να μπει χωρίς να χτυπήσει...

...κάποιος ανέβηκε τις σκάλες, είχε χέρια τρυφερά και μου κατέστησε σαφές ότι σε αυτό το κτίριο ήμουνα το μόνο άτομο που θα ήθελε να αγαπήσει...

...εγώ του είπα, «σ’ ευχαριστώ πολύ», αλλά έχω μετακομίσει σε αυτό το διαμέρισμα και ζω μόνη, έτσι απλά...την ίδια όμως στιγμή σκέφτηκα, σκέφτηκα, σκέφτηκα...ότι, ότι η αγάπη μου χτυπάει την πόρτα...άνοιξα...αυτός ο διάβολος με πήρε και τότε ο σκελετός μου ρήγισε και κάπως έτσι τον πήρα μαζί μου στον παράδεισο...

Κάπως έτσι έλεγε το τραγούδι που έπαιζε στο bar, αυτός κρατούσε ένα jack daniels, έξω μύριζε νυχτολούλουδο και ανθισμένη νεραντζιά, από ένα διερχόμενο αυτοκίνητο ακούστηκε μια Θεοδωρίδου...μέσα το άρωμά της, One των D & G, έτσι του ψιθύρισε στο αφτί, τα πόδια της στροβιλίζονταν πάνω στο παρκέ, είχε ξεχάσει την αναδιάρθρωση, τη δόση του στεγαστικού δανείου της, τη μετοχοποίηση της ΔΕΗ, η μόνη τρόικα εκεί ήταν η μουσική, εκείνη κι εκείνος...λυποτακτούσε...άφησε το ποτήρι πάνω στην μπάρα, έπινε ένα pinot noir, θυμήθηκε ξαφνικά εκείνο το μπουκάλι κρασί που έχει πάρει το πρωί από τα Lidl και θα το έπινε το επόμενο μεσημέρι μαζί με εκείνον, με φασολάκια γιαχνί...ο μπάρμαν της χαμογέλασε συγκαταβατικά και της έκλεισε το μάτι...το βλέμμα της σκάναρε το χώρο, έπεσε πάνω του...l'amour a frappé à ma porte, έλεγε το τραγούδι, η αγάπη χτυπά την πόρτα μου...εκείνη δεν μίλησε, αλλά αυτός την άκουσε...votre amour tombe à pic, της ψιθύρισε, ένα λεπτό ρυάκι ιδρώτα σκάλωνε πάνω στη κόπιτσα του ντεκολτέ της, την ώρα που έσκυβε να διορθώσει τελετουργικά το καλσόν στη γάμπα της, ενώ εκείνος ένιωθε το λευκό του πουκάμισο να σκάει και να κομματιάζεται...τότε αποφάσισε ότι θα έπρεπε να αποτυπώσει εκείνη τη στιγμή σε κάποιο χαρτί, αλλά μετά σκέφτηκε, σκέφτηκε, σκέφτηκε, ότι, ότι θα έμοιαζε με άσκηση ύφους, με ένα ακόμα Άρλεκιν...χαμογέλασε περιπαιχτικά...άφησε το Jack Daniels στη μπάρα, ο μπάρμαν χαμογέλασε και σε εκείνον συγκαταβατικά...σηκώθηκε...άνοιξε την κλειδωμένη του καρδιά, ξέχασε τα spreads και το ΔΝΤ, σε αυτή τη φωλιά δεν μπορούσε να μπει κανείς χωρίς να χτυπήσει, έτσι τον είχαν εκπαιδεύσει...και κάπως έτσι ο διάβολος μπήκε μέσα του, τον πήρε και τον σήκωσε, ο σκελετός του ρήγισε και λίγο μετά βρέθηκε, λυποτάκτης της καθημερινότητας, στον παράδεισο μαζί της...

Υ.Γ.: οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις δεν είναι καθόλου συμπτωματική (οπωσδήποτε κλικ στο βιντεάκι).

Μαζί

2011-04-20T00:40:00.006+03:00

Ξύνουμε κάθε μέρα πάτο, αλλά σίγουρα μπορούμε και βαθύτερα…

…κι αυτό ακριβώς κάνουμε…κάθε μέρα και πιο κάτω.

Μέρες που είναι, ας φάμε μαζί και το αρνάκι και το κοκορέτσι κι ότι άλλο έχει μείνει…

…να έχουμε κι εμείς να λέμε: Μαζί τα φάγαμε!

Ως εστέτ προτείνω μεταμοντέρνο αρνάκι γάλακτος, μαγειρεμένο σε κενό αέρος με ανάλαφρη μους φάβας και άγρια χόρτα εποχής...κρίμα να μυρίσω τσίκνα, άλλο Αρμάνι δεν έχει!

Καλή Ανάσταση (λες;)

Λαός (me) & Κολωνάκι

2011-04-13T23:01:00.007+03:00

Αναγνωστοπούλου, 08:15...Ησυχία, τάξη, freddo στο χέρι και ασφάλεια Βουκουρεστίου, 08:23...Να βγάλω χρήματα απο το ATM και τα ξαναλέμε... Τσακάλωφ, 10:21...Νεραντζούλα φουντωμένη, με νεράντζια φορτωμένη (για την ώρα τα κυοφορεί)

Πινδάρου, 12.49...και στο βάθος η Ακρόπολη

Πατριάρχου Ιωακείμ, 19:45...Το άφησα για το τέλος, γιατί προβληματίστηκα...εδώ που τα λέμε 10 ευρώ σήμερα δεν είναι παίξε γέλασε!

Μέσα (μας)

2011-04-11T22:45:00.003+03:00

Στη μικρή-μεγάλη μας πόλη τα πράγματα μοιάζουν να κυλούν φαινομενικά ήρεμα, ο κόσμος μένει μέσα, παρατηρεί τη ζωή από το μπαλκόνι, από την τηλεόραση, από τον ακάλυπτο και η ζωή εισβάλει μέσα με τους ήχους των αυτοκινήτων, με το κελάηδισμα των πουλιών, με το γάβγισμα του σκύλου, με τον εκκωφαντικό θόρυβο από την εξάτμιση μιας μηχανής, κάπου κάπου βγαίνει έξω, πίνει καφέ, ανάβει τσιγάρο, συνομιλεί, (δεν) φλερτάρει, μπαίνει σε κάποιο μαγαζί, κοιτάζει, σκέφτεται, φεύγει, μένει μέσα του…

…στη μικρή-μεγάλη μας πόλη, οι νεραντζιές στα πεζοδρόμια έχουν ανθίζει, το ίδιο κι οι πανσέδες στις γλάστρες, μέσα μυρίζει απομόνωση, έξω μυρίζει άνοιξη, μέσα διαπραγματεύονται την παρακμή, έξω πωλούν φράουλες, κινέζικα και λαμπάδες…

…στη μικρή-μεγάλη μας πόλη ο κόσμος δεν μιλά πια πολύ, κλείνεται μέσα του, κοιτάει από την κλειδαρότρυπα τη ζωή του διπλανού-αγνώστου, παρατηρεί μέσα από τις γρίλιες, περιστρέφεται γύρω από τον άξονά του σαν ζαλισμένος δερβίσης, κρύβεται, φοβάται, απορροφά κραδασμούς, προσπερνά συναισθηματικούς παλμούς, παρατηρεί, πετάει ένα «δε βαριέσαι», πονάει, θυμώνει, αγανακτεί, μηρυκάζει, υπομένει, υποφέρει και ανέχεται…

…στη μικρή-μεγάλη μας πόλη ο καθένας μιλά τη δική του γλώσσα και ανακυκλώνει σιωπηλά τα δικά του νοήματα, μια πόλη-εσπεράντο, μια κοινωνία-Βαβέλ, ένας τόπος κωφών και αλάλων…

…στη μικρή-μεγάλη μας πόλη τα πράγματα μοιάζουν να έχουν μείνει στάσιμα εδώ και καιρό, ο χρόνος να έχει παγώσει, τα συμβαίνοντα μοιάζουν αόρατα, χωρίς αρχή, μια μέση ή ένα τέλος, μπαινοβγαίνουμε μέσα στους πολλούς εαυτούς μας, αυτούς που έχουμε μάθει να αντέχουμε, ντυνόμαστε συνήθως με το ίδιο «ρούχο» και παρατηρούμε την κίνηση μέσα από τις ζωές των άλλων, εκείνων που με τη σειρά τους παρατηρούν τη δική τους μέσα από τη ζωή τη δικιά μας...

Αποφάσισα να πάω στο ΜΕΣΑ του Παπαϊωάννου, ελπίζοντας να καταλάβω αυτό το τοπίο των απλών, καθημερινών κινήσεων που ξεδιπλώνονται και συσσωρεύονται μέσα μας, αφήνοντας χώρο για να λειτουργήσει η φαντασία…

…στη μικρή-μεγάλη μας πόλη, πρέπει επιτέλους κάτι να αρχίσει να κινείται…

...πρώτα μέσα μας…

Coragem

2011-04-07T21:44:00.007+03:00

Όταν μιλούν οι «αγορές», οι οίκοι αξιολόγησης, τα spreads, τα ελλείμματα, οι αναδιαρθρώσεις, τι άλλο έχει να προσθέσει ένας πτωχός πλην τίμιος blogger;

Coragem φίλοι μου!

Ακούμε το «Oh happy day», από την ιέρεια των fado, Mariza (μα τον καλό Θεό των «αγορών», δεν μου πήγαινε - του επιτηρούμενου & χρεοκοπημένου blogger - να βάλω κάποιο μελαγχολικό fado, δε μου πήγαινε...)

Ας (μη) μιλήσουμε για sex

2011-04-01T20:03:00.002+03:00

«Σιγά που περιμέναμε την έρευνα των Βρετανών για να το διαπιστώσουμε».

Κάπως έτσι ξεκίνησε να επιχειρηματολογεί υπέρ της θεωρίας του, ότι δηλαδή σήμερα δεν κάνουμε σεξ, αλλά ο καθένας την βγάζει όπως ξέρει και μπορεί, που λέει και το τραγούδι. Μετά τον έπιασε βαριά κατάθλιψη κι έξυνε το κεφάλι του, φύσαγε και ξεφύσαγε, έπεσε με τα μούτρα στη δουλειά για να ξεχαστεί κι εγώ απλά τον άκουγα να βαριανασαίνει, ομολογώ ότι δεν καταλάβαινα για ποιον ακριβώς λόγο βαριανάσαινε, ήταν εξαιτίας του αποτελέσματος της έρευνας, η οποία επιβεβαίωνε τους ισχυρισμούς του, ή μήπως ήταν εξαιτίας του γεγονότος ότι μετά από τόσο καιρό σεξουαλικής αποχής, μάλλον τον είχαν πιάσει οι φουσκοδεντριές, άνοιξη γαρ;

Σύμφωνα με τη θεωρία του, η γυναίκα έχει μισή ώρα για να ανταποκριθεί στο ερωτικό του κάλεσμα, μετά το πέρας του ημιώρου, άντρας οφείλει να πετάξει σε άλλο λουλουδάκι και να γευτεί τους χυμούς του, σιγά φίλε μου, με το μαλακό, εσύ είσαι για την ανθοκομική έκθεση Κηφισιάς!

Στη θεωρία του, η γυναίκα σήμερα είναι απολύτως μπερδεμένη μεταξύ των ρόλων τους οποίους καλείται να ενσαρκώσει (ενώ βέβαια ο άντρας τα έχει όλα ξεμπερδεμένα), δηλαδή της ωραίας, της μοιραίας, της συζύγου, της μάνας, της κόρης, της εργαζόμενης και ως εκ τούτου, που μυαλό για σεξ, ενώ και η επιθυμία για έναν άντρα έχει υποκατασταθεί από μια καλή κρέμα νυκτός από τον Χόντο. Αν ρωτήσεις τώρα μια γυναίκα, θα σου πει κι αυτή περίπου τα ίδια για τους άντρες και μπορεί να μην με συμφέρει και τόσο, αλλά όπως θα ρίξω μερικά δίκια σε εκείνον τον δύσμοιρο που ψάχνει απαντήσεις στις δημοσκοπήσεις, έτσι θα δικαιολογήσω και την άποψη μιας γυναίκας η οποία πιστεύει πάνω κάτω τα ίδια, δηλαδή κι αυτή με τη σειρά της θα πει ότι σήμερα δεν υπάρχουν πραγματικά αρσενικά, ότι όλοι είναι gay, ότι οι άντρες δεν θέλουν τις δεσμεύσεις, ότι οι άντρες δεν είναι πια κυνηγοί (σιγά καλή μου, που να τρέχω για αγριογούρουνο με το κοστούμι), κλπ, κλπ. Καθημερινά αυτά ακούμε, όλοι περιχαρακώνονται γύρω από τις απόψεις τους και το δια ταύτα παραμένει το ίδιο, μακριά κι αγαπημένοι.

Στη Βρετανία λοιπόν και σε δημοσκόπηση μεταξύ 4000 γυναικών, το αποτέλεσμα ήταν ότι το 72% αυτών είπαν πως νιώθουν τόσο κουρασμένες, ώστε το τελευταίο που τις απασχολεί είναι αν θα κάνουν σεξ ή όχι. Στη Βρετανία αυτά, για την Ελλάδα δεν γνωρίζω αν υπάρχει κάποια σχετική έρευνα, αλλά μπορώ να εικάσω ότι τα ποσοστά δεν θα διαφέρουν και πολύ, τώρα μάλιστα και με την κρίση και το τεράστιο άγχος της επιβίωσης. πουλάκι ήταν και πέταξε πουλάκι ήταν και πάει!

Σύμφωνα πάντως με την έρευνα, θεωρητικά μένει ένα 28% το οποίο ενδεχομένως να μην είναι τόσο κουρασμένο (πίσσα και πούπουλα στις επιχειρησιακές συμβάσεις και στα ελαστικά ωράρια!) και ενδεχομένως να σκέφτεται το σεξ λίγο περισσότερο. Όμως τα αποτελέσματα της έρευνας είναι αποστομωτικά, καθώς από τις γυναίκες που συμμετείχαν στη δημοσκόπηση, το 13% παραδέχτηκε πως κάνει σεξ μόνο εάν τα φώτα είναι σβηστά (γιατί καλή μου; τώρα σε έπιασε το άγχος για τη ΔΕΗ;), ενώ η μία στις δέκα είπε πως θα ήθελε να είναι πιο ευρηματική στο κρεβάτι (ναι ε;), αλλά ντρέπεται για τις ατέλειες στο σώμα της (καλά, δεν θα κάνεις και την Κομανέτσι!). Επίσης, το 6% δήλωσε ότι κάνει σεξ με τον σύντροφό της επειδή είναι υποχρεωμένο να το κάνει (ε ρε χασμουρητό που πέφτει!) κι άλλο ένα 6% είπε πως έχει βαρεθεί το σεξ με τον μόνιμο σύντροφο (δηλαδή, είτε από εδώ ο μόνιμος σύντροφος κι από εκεί το αίσθημά της -ατιμούλα - είτε το έχει κόψει μαχαίρι και πάει να αγιάσει, σωστά;).

Πάντως εγώ μπερδεύτηκα λίγο με την αριθμητική και η στατιστική δεν ήταν ποτέ το φόρτε μου, αλλά ο Α. φαίνεται τελικά να επιβεβαιώνεται, δυστυχώς. Αν δεχτούμε την δημοσκόπηση στη Βρετανία ως ένα benchmark (αν λέμε, γιατί οι κακές γλώσσες λένε διάφορα για τους Βρετανούς), τότε από εκείνο το ρημάδι το 28% μένουν μερικές μόνο γυναίκες οι οποίες ενδεχομένως θα έκαναν σεξ και μάλιστα θα ένιωθαν και πολύ άνετα με αυτό, θα ήταν δηλαδή ευρηματικές, γεμάτες φαντασία και πρωτοτυπία, θα το έκαναν ακόμα και σε ένα σπίτι φωταγωγημένο όπως το Λας Βέγκας (η χαρά της ΔΕΗ!), θα ήταν ξεκούραστες, φρέσκιες και ολοδρόσερες ακόμα και μετά από ένα 10ωρο στη δουλειά, θα το έκανε με περισσή λαχτάρα με τον κύρη και αφέντη της που φυσικά θα ήταν κι αυτός φρέσκος-φρέσκος κι ολοδρόσερος μετά τη δουλειά και τα ψώνια και δεν θα πετούσαν αμφότεροι από κλαδάκι σε κλαδάκι σαν τις μελισσούλες, ψάχνοντας να τρυγήσουν τους χυμούς από καινούργια λουλουδάκια. Ποιο ποσοστό είναι αυτό; ομολογώ δεν γνωρίζω, αλλά κάτι μου λέει ότι θα είναι μονοψήφιο. Αν τώρα εγώ προσθέσω αυθαίρετα σε αυτό το μικρό ποσοστό, τις γυναίκες, αλλά και τους άντρες (ω ναι!) που προσποιούνται την ερωτική ολοκλήρωση, ενώ κατά τη διάρκεια του σεξ, ο άντρας ονειρεύεται τη Σκλεναρίκοβα και η γυναίκα σκέφτεται τα βουνά που έχουν μαζευτεί για σιδέρωμα, τότε μαύρη είναι η νύχτα στα βουνά, μαύρη σαν καλιακούδα!

Αν κρίνω μάλιστα κι από μια δική μου ανορθόδοξη έρευνα, τα πράγματα είναι ακόμα πιο σκούρα. Η νέα τάση στο κρεβάτι (καθώς τελευταία ψάχνω για να αγοράσω νέο κρεβάτι για την κρεβατοκάμαρα) είναι εκείνα με την ανάκληση ανά πλευρά. Στο ίδιο κρεβάτι μεν το ζευγάρι (στην καλύτερη περίπτωση βέβαια), αλλά ο καθένας στο στρώμα του, άρα και ο καθένας στα σκεπάσματά του, ο καθένας στη πλευρά του, buffer zone ενδιάμεσα, don’t touch, όχι πια σεξ, μόνο φίλοι, από τότε που αποκτήσαμε αυτό το θεϊκό κρεβάτι χόρτασα τον ύπνο αγάπη μου…κι εγώ λατρεία μου, στο μυαλό μου ήσουν!

Είναι όμως έτσι τα πράγματα τελικά;

Εγώ είμαι ρομαντικός άνθρωπος (τρομάρα μου!), μου αρέσει να μιλάω για έρωτες κι αγάπες και θέλω να βλέπω πάντα την καλή πλευρά των πραγμάτων - όσο κι αν με την κακή έχω συνήθως τις καλύτερες σχέσεις -και κατά βάθος θέλω να πιστεύω ότι τα πράγματα είναι μάλλον καλύτερα, αν και ακόμα πιο βάθος διαισθάνομαι ότι τα πράγματα είναι μάλλον χειρότερα.

Οι λόγοι; Πολλοί, δεν είναι της παρούσης, το θέμα είναι όμως ότι από την εποχή του πολύ sex, πήγαμε στο safe sex και από εκεί στο no sex, ή περίπου, απλά σίγουρα πολύ μιλάμε για αυτό και λίγα κάνουμε.

Τι με έπιασε να γράψω αυτό το άρθρο σήμερα;

Ζω κι εγώ ένα δράμα, γιατί λυπάμαι εκείνον τον δύσμοιρο τον Α. που κάθεται πιο δίπλα μου και υποφέρει (μπορεί και να με διαβάζει και ποιος με ξεπλένει μετά), λυπάμαι πιο πολύ όμως κι εμένα που με βλέπω να φοράω ωτοασπίδες ανοιξιάτικα για να μην ακούω τα αγκομαχητά του και να χάνω τον ήχο της λατέρνας έξω από το γραφείο να παίζει το, «αγάπη που ΄γινες δίκοπο μαχαίρι»...

Silent weapons for quiet wars

2011-03-30T22:35:00.004+03:00

“Keep the public's attention distracted away from the real social problems, captivated by issues of no importance. Keep the public busy, busy, busy, no time to think, back to the farm and other animals…”

Noam Chomsky

..έμεινα να κοιτάζω αυτό το τοπίο...ήσυχο, δωρικό...όταν με ρώτησες τι μου αρέσει να κάνω περισσότερο, απάντησα χωρίς δεύτερη σκέψη...

...«να τεμπελιάζω»...

Άφησα το βιβλίο στο παγκάκι, χάρηκα τελικά που η σκέψη μου captivated by issues of no importance…

…αυτός ο «ήσυχος» πόλεμος μπορεί να περιμένει για λίγο...

Η Κουρελού

2011-03-24T18:30:00.008+02:00

Η κοπέλα μπροστά μου βημάτιζε νωχελικά, ή τέλος πάντων προσπαθούσε να βηματίσει με στρατιωτικό βηματισμό φορώντας ψηλοτάκουνα, κατεβάζοντας παράλληλα τη μαύρη φούστα, η οποία από το ένα-δύο, ένα δυο, είχε φτάσει μέχρι την ήβη, ένα μικρό πουλί πέρασε από μπροστά της κι εκείνη έκανε ότι φοβήθηκε, πιο πίσω μια ομάδα νεαρών, με λευκά πουκάμισα και σκούρα παντελόνια φώναζαν «αού, αούα», ακολουθώντας το παράγγελμα του εκπαιδευτικού-μαθηματικού, φιλολόγου-who cares-wannabe πολέμαρχου, πιο δίπλα η ελληνίδα μάνα-κουράγιο-σήμερα έκανα ένα γιουβετσάκι μούρλια-με τη Nikon στο χέρι απαθανάτιζε τη μαθητιώσα νεολαία σε στιγμές απερίγραπτης βαρεμάρας, εκείνοι γελούσαν αφήνοντας να φανούν τα σιδεράκια στα δόντια, μια μαθήτρια-μοντέλο-κάτσε να βάλω λίγο κραγιονάκι-έπαιρνε πόζα, σκουπίζοντας με χάρη τη γύρη που είχε πέσει πάνω στα ρούχα της, ένας νεαρός-τύφλα να’ χει η φράντζα του Justin Bieber-φώναζε «ρε μαλάκες, δεν χτυπάμε μετά ένα Κολωνάκι;”, μερικοί πολιτικοί πρόσφυγες-βλέμματα σκληρά-σήκωναν πλακάτ υπέρ της χορήγησης πολιτικού ασύλου, κάποιος κύριος έβγαζε χρήματα από ένα ΑΤΜ την ώρα που τον ενοχλούσε μια μέλισσα, ένας άλλος μοίραζε φέιγ-βολάν κατά της συμμετοχής της Ελλάδας στους βομβαρδισμούς της Λιβύης κι έτρωγε λουκουμά, κάποιος άλλος μασουλούσε ηλιόσπορους και πετούσε κάτω τα φλούδια κι αυτά τα έπαιρνε ο ανοιξιάτικος αέρας, δυο-τρεις γραβατωμένοι-πρώην golden boys-μιλούσαν για κάποιο new deal-κάτσε να βγάλουμε κανένα φράγκο, στην Galleria Κοραή-wannabe Μιλάνο-ακούγονταν γέλια, πειράγματα και μουσικές, κάποιες νότες ξεπηδούσαν από ένα ακορντεόν και μπερδεύονταν με τις φωνές των νεαρών, μερικοί είχαν σταθεί έξω από το Paul στην Πανεπιστημίου παρατηρώντας τα flan, τα quiche lorraine και τις άλλες δυτικοευρωπαϊκές λιχουδιές, ένας ζητιάνος εκλιπαρούσε για μερικά ευρώ κι ένας σκύλος μπερδεύονταν στα πόδια του, το video wall του Zonars πρόβαλε ανεπανάληπτες στιγμές της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου, μερικοί τουρίστες με τα κοντομάνικα παρατηρούσαν, άλλοτε αυτό το πολύχρωμο παζλ κι άλλοτε τον καταγάλανο αττικό ουρανό, έκλειναν τα μάτια και ανέπνεαν βαθιά κι ένας όμορφος ανοιξιάτικος αττικός ήλιος χάιδευε με τις ακτίνες του (καιρό είχε να με πιάσει το ποιητικό μου) τα τσιμεντένια κτίρια της μικρής μεγάλης μας πόλης…

Αισθάνθηκα ότι ήμουν αόρατος, ότι μπορούσα να βρεθώ από το Θησείο στην Ομόνοια, από το Σύνταγμα στην Πλάκα κι από την Πλατεία Αμερικής μέχρι του Φιλοπάππου, πετώντας σαν πουλί, μπορούσα να ακούω να παίζουν λαϊκά, ζεϊμπέκικα, jazz, blues, τσιφτετέλια, μπορούσα να μεταμορφωθώ σε μια νότα από ένα ακορντεόν, να μυρίζω την τσίκνα από τα σουβλάκια, τις αχνιστές τυρόπιτες, τις εξατμίσεις των αυτοκινήτων, τις ανθισμένες νεραντζιές των πεζοδρομίων…σαν να βρισκόμουν μέσα σε ένα μίξερ που τα ανακατεύει και τα αλέθει όλα κι εγώ να γίνομαι ένα με όλα τα υπόλοιπα υλικά, αλλά παράλληλα να μένω πάντα ο ίδιος, να αναμειγνύομαι, να πολτοποιούμαι, αλλά να βγαίνω ανέγγιχτος, να συνεχίζω, να περπατώ, να πετώ πάνω από αυτή την πόλη-κουρελού και να μπαίνω ξανά μέσα της, στα σπλάχνα της, σαν ένα μικρόβιο που κυκλοφορεί στο αίμα της, σαν ένα μικρό ζιζάνιο που την γαργαλά, να την ξεσκίζω, να την αποδομώ και να την πλάθω ξανά με στοργή, από την αρχή, όπως την έχω εγώ ονειρευτεί, όπως θα ήθελα να είναι και μετά να μπερδεύομαι με τη γύρη των λουλουδιών, να κάθομαι πάνω στα περβάζια των παραθύρων της, στις απλωμένες της μπουγάδες, να με παίρνει ο αέρας και πριν προλάβω να πέσω πάλι κάτω στη γη, να πετάω ψηλά, να την παρατηρώ σαν μια πολύχρωμη χαοτική κατασκευή lego, να αιωρούμαι, να στροβιλίζομαι, να ανακατεύομαι με το πλήθος, να μπαίνω ξανά μέσα στο μίξερ της, να γίνομαι ένα με αυτή τη θελκτική άνοιξη που έρχεται ξανά εδώ, διόλου ανάλαφρα και τρυφερά κι όμως τόσο παράξενα και αδιευκρίνιστα ελπιδοφόρα…

Ουδέν νεότερο από το δυτικό μέτωπο

2011-03-15T21:30:00.008+02:00

Μεταξύ μας ανταλλάσσουμε δυσοίωνα νέα, λέμε δυσάρεστα πράγματα, παίζουμε ένα ιδιότυπο πινγκ πονγκ σχετικά με το ποιος θα δείξει ότι περνάει πιο άσχημα από τον άλλον, ποιος έχει πληγεί περισσότερο από την κρίση, ένας ζοφερός διαγωνισμός μιζέριας, ο νικητής κερδίζει την λύπη και τη συμπόνια του λιγότερου πληγέντος.

Δεν αρκεί η ανεργία, η φτώχια, η αβεβαιότητα για το αύριο, στόχος είναι η λύπηση, διεκδικείται λυσσαλέα ως εισιτήριο επιβίωσης…χτες, trendy ήταν το show off, σήμερα είναι τα σκυμμένα κεφάλια, τα περίλυπα βλέμματα.

Ρωτάς κάποιον πως τα πάει και νιώθεις έκπληξη αν σου πει ότι τα κουτσοβολεύει, συνήθως ακούς: «σκατά»…«δεν βαριέσαι»…«χάλια»…«μη ρωτάς»…

Δεν έχω ιδέα από ψυχαναλυτικούς όρους και διαγνώσεις. Όμως γύρω μου βλέπω κατάθλιψη.

Το μούδιασμα δίνει αργά και σταθερά τη θέση του στην επιθετικότητα, αγριέψαμε, σκληρύναμε.

Ξεπουληθήκαμε για ένα κομμάτι ευζωίας, μπορεί να μην τα φάγαμε όλοι, αλλά τα ανεχτήκαμε…

Νρέπομαι για όλα όσα ανέχτηκα, ντρέπομαι εδώ και χρόνια για όλα όσα δεν κάνω, ή και για αυτά που κάνω και που δεν θα ΄πρεπε να κάνω, ζω ανάμεσά τους, αναπνέω τον αέρα τους, με κάνουν σαν τα μούτρα τους, αργά και σταθερά, σιχαίνομαι εκείνη τη γενιά που μου πούλαγε οράματα με δανεικά κι αγύριστα, κραδαίνοντας το έντιμο αριστερό της παρελθόν και τις ιδεοληψίες της, πάντα τους σιχαινόμουν, ειδικά αυτούς…σιχαίνομαι όλους εκείνους που μου έτριψαν στη μούρη τα phd τους και μου πούλαγαν την καλογυαλισμένη κούφια επιστημοσύνη των νόμων της αγοράς που όλα τα ρυθμίζει δικαίως (για ποιόν;), πάντα τους σιχαινόμουν…και αυτούς.

Κολλήσαμε στο χτες, γιατί απλά σε αυτή τη χώρα δεν υπήρξε ποτέ πραγματικό χτες, έπρεπε να επινοήσουμε ένα παρελθόν, νιώθω να είμαστε απλά ένα γκρίζο παζλ ιστορικών ψευδαισθήσεων, απομυζήσαμε το σήμερα, σφυρίζοντας ανέμελα σαν ανόητα τζιτζίκια, λεηλατίσαμε το αύριο σαν βάνδαλοι και τώρα καλούμαστε απαίδευτοι, αποπροσανατολισμένοι, αποχαυνωμένοι, σκέτα ζόμπυ, να κολλήσουμε τα κομμάτια ενός παζλ που ποτέ δεν αποκτήσαμε, να παλέψουμε με τις αυταπάτες μας, να νικήσουμε μια μάχη μένοντας στην άμυνα…δεν έχουμε όπλα…

Η Κ. είναι 17 ετών.

«Ξέρεις…η γενιά μας είναι η πιο αδικημένη, εσείς μάλλον περάσατε κάπως καλά, έστω και με τα ψέματα, εμείς δεν έχουμε ούτε ένα ψέμα να πιστέψουμε, απλά θα πληρώσουμε και τον δικό σας λογαριασμό, αλλά και των άλλων, αυτών που ανεχτήκατε».

Έτσι είναι.

Άλλοι τα έφαγαν, άλλοι τα ανέχτηκαν, κάθε γενιά και οι αμαρτίες της.

Φτιάξαμε μια κοινωνία βόρβορο, αποκοιμηθήκαμε, αποκλειστήκαμε, εγκλωβιστήκαμε, απομονωθήκαμε, υποτιμηθήκαμε, ξεπουληθήκαμε, αποχυμωθήκαμε, αφήνουμε πίσω μας αποκαίδια...

Η Κ. είναι 17 ετών, έχει ιδέες, έχει όνειρα, δεν θέλει να τα κουτσοβολέψει, ούτε καν να τα βολέψει, θέλει να ζήσει, θέλει να βλέπει το ποτήρι γεμάτο, ούτε καν μισογεμάτο…

Η Κ. θα βγει εκεί έξω και θα την αναγκάσουν να εξαργυρώσει τα όνειρά της ως ωρομίσθια υπάλληλος...flexicurity θα της το πουν και θα πει κι ευχαριστώ…

«Από ολότελα καλή κι η Παναγιώταινα», θα της πουλήσουν με βλέμμα δήθεν συμπονετικό, όσοι έχουν βέβαια λίγη τσίπα.

Εκεί φτάσαμε…

Προτιμώ το ολότελα, σιχαίνομαι την Παναγιώταινα και ότι εκπροσωπεί, από το ολότελα μπορεί να προκύψει και κάτι, ο Φοίνικας ζωντανεύει μέσα από τις στάχτες του, η Παναγιώταινα είναι απλά μια κακόηχη Σειρήνα…πρέπει να κλείσεις τα αφτιά, να δεθείς σφιχτά στο κατάρτι…

Καμία καλή ιδέα ακόμα στον ορίζοντα, κανένα όραμα, χάθηκαν οι ευφυείς άνθρωποι; χάθηκε ο κοινός νους; χάθηκε η απλή λογική; στόχος είναι να βγεις από την κρίση, για φαντάσου που φτάσαμε, η φουρνάρισσα μιλάει πλέον για τα spreads, ανησυχεί λέει για την ξέφρενη πορεία τους, ο μανάβης αγωνιά για την αναδιάρθρωση του χρέους, φοβάται λέει το haircut των ομολόγων, εθνικός και προσωπικός στόχος να βγούμε από μια κρίση, αυτό είναι το στοίχημα, το νέο εθνικό δόγμα, να βγεις από την κρίση, λες κι όταν βγεις, αν βγεις, θα έχεις αναδιοργανώσει καλύτερα τα του οίκου σου, ίδιος κι απαράλλαχτος θα είσαι, γιατί απλά δεν έχεις όραμα, το ονειρά σου εξαντλούνται στο να βγεις από μια κρίση, δεν υπάρχει plan B, μέχρι εκεί, δεν πας παρακάτω...

Αναμένεις...τι;

Ο πόλεμος δεν άρχισε κι εσύ περιμένεις ήδη τα νέα από το δυτικό μέτωπο…

Φυσικές Ανάγκες

2011-03-09T23:19:00.003+02:00

Οι τουαλέτες του γραφείου είναι χάρμα.

Οι τουαλέτες του γραφείου είναι καλύτερες και από τα ίδια τα γραφεία, γυαλισμένες, καθαρές, μυρίζουν χλωρίνη, στις καλές εποχές μύριζαν και εξωτικά λουλούδια, αλλά σήμερα τα φράγκα της επιχείρησης δεν φτάνουν ούτε για τους εργαζομένους, θα περισσεύουν για εστέτ καθαριστικά τουαλέτας;

Οι τουαλέτες έχουν κι ωραίο φωτεινό προθάλαμο με μπορντοροδοκόκκινους γρανίτες με ιβούαρ πιτσιλιές και μπαταρίες μάρκας Grohe, οι λεκάνες είναι πάντα αστραφτερές και κάθε φορά που τραβάς το καζανάκι βγαίνει κι ένα μπλε παχύρευστο υγρό που μυρίζει αύρα ωκεανού, έτσι τουλάχιστον διαφημίζει το καθαριστό τουαλέτας.

Ο προθάλαμος είναι σημείο συνάντησης και περισυλλογής, θες να μιλήσεις πριβέ στο κινητό, θες να μιλήσεις γενικώς πριβέ, θες να κουτσομπολέψεις τον συνάδελφο, θες να θάψεις τον προϊστάμενο, εκεί είναι η γη της επαγγελίας, ο καταλληλότερος χώρος.

Από τις έξι τουαλέτες, τρεις αντρικές, τρεις γυναικείες, συνήθως πηγαίνω στην μεσαία αντρική, η οποία έχει φεγγίτη και εμένα μου αρέσει το φυσικό φως στην τουαλέτα κι όχι κάτι δήθεν κρυφοί φωτισμοί χωμένοι σε γυψοσανίδες.

Μπήκα μέσα, έκλεισα την πόρτα, δεν κάθισα πολύ, για κατούρημα πήγα ο άνθρωπος, τράβηξα το καζανάκι και καθώς προσπαθούσα να ανοίξω την πόρτα διαπίστωσα ότι αυτή είχε μαγκώσει, ακριβώς τη στιγμή κατά την οποία άκουγα βήματα να σέρνονται στον προθάλαμο. Η Λιούμπα, η καθαρίστρια, κροτάλιζε τα τακούνια της πάνω στους γρανίτες και πιο πίσω ο Γιώργος, ο σεκιουριτάς του κτιρίου έμπαινε για την ανάγκη του, σφυρίζοντας ένας τραγούδι του Χατζηγιάννη.

Η Λιούμπα είναι από το Νοβοροσίσκ, ο Γιώργος από τα Τρίκαλα. Έπιασαν την κουβέντα, η Λιούμπα του έλεγε για το κρύο της Ρωσίας, ο Γιώργος για τα όμορφα Τρίκαλα, η Λιούμπα για την οικογένεια της στο Νοβοροσίσκ κι ο Γιώργος για την κατάσταση στην Ελλάδα. Ο Γιώργος είναι εξωπορτίστας. Η Λιούμπα δεν κατάλαβε τι είναι αυτό, ούτε κι εγώ όμως κλειδωμένος μέσα στην τουαλέτα και τότε ο Γιώργος της εξήγησε ότι ο εξωπορτίστας είναι αυτός που πηγαίνει έξω από τα σπίτια των «ενόχων της κρίσης», τους περνάει γενναίες δεκατέσσερις και τους φωνάζει και μερικά «γαλλικά», έτσι για την εκτόνωση του πράγματος. Η Λιούμπα ρώτησε αν μετά από αυτό οι ένοχοι συγκινούνται κι ο Γιώργος τότε, αφού γέλασε δυνατά, είπε κάτι πρόστιχο για τους «ενόχους» που η Λιούμπα δεν πολυκατάλαβε, αλλά επειδή ο Γιώργος είναι πολύ καλός στις γλαφυρές περιγραφές, αυτή στο τέλος σιγογέλασε. Ο Γιώργος έκανε την ανάγκη του κι έφυγε, καζανάκι δεν τράβηξε, η Λιούμπα ακολούθησε, εγώ προσπάθησα να ξεμπλοκάρω την πόρτα, αλλά ξαφνικά άκουσα και πάλι βήματα, είπα να φωνάξω να μου ανοίξουν, αλλά κατάλαβα ότι ήταν ο Σταύρος που έχει τον ανθρωποδιώκτη και δεν ταιριάζουν τα χνώτα μας κι είπα να προσπαθήσω αργότερα μόνος μου. Ο Σταύρος πήγε στην διπλανή τουαλέτα, τράβηξε το καζανάκι και πριν ανοίξει την πόρτα, άκουσα τον Κώστα να πλένει τα χέρια του στη βρύση Grohe, την ώρα που συνομιλούσε με τη Μάρθα κι έλεγαν για τον Σταύρο ότι είναι πολύ μεγάλος μαλάκας, ο οποίος όμως είχε παραμείνει μέσα στην τουαλέτα, για αρκετή ώρα. Ο Κώστας με τη Μάρθα έφυγαν γελώντας και θάβοντας τον Σταύρο και σε λίγο άκουσα τον Πέτρο να πλένει τα χέρια του και μετά να ανοίγει την πόρτα της τουαλέτας του Σταύρου. Επειδή τα φράγκα για αυτές τις τουαλέτες φαίνεται ότι εξαντλήθηκαν στους γρανίτες του προθαλάμου και οι μεσοτοιχίες κατασκευάστηκαν από φτηνή γυψοσανίδα, διαπίστωσα, κλειδωμένος πάντα μέσα στη μεσαία τουαλέτα, την κακή ηχομόνωση των φτηνών δομικών υλικών, καθώς ο Σταύρος με τον Πέτρο, παρότι «συνομιλούσαν» σιγανά, η «συνομιλία» τους μπορούσε να διαπεράσει άνετα τη φτηνή γυψοσανίδα.

Σε λίγο άκουσα τη Στεφανία να μπαίνει στον προθάλαμο, να μιλά στο κινητό και να λέει πόσο μεγάλος μαλάκας είναι ο Σταύρος (δις, άρπα την Σταύρε), ωραία είπα μέσα μου, μια χαρά είναι κι εδώ, θα μείνω εδώ μέσα έως το απόγευμα που θα χτυπούν οι συναγερμοί όταν θα κλειδωθεί το κτίριο, μπορεί να κάτσω και μέρες, μήνες, χρόνια, μπορεί στο τέλος να με βρει η Νικολούλη και να γίνω σταρ.

Η Λιούμπα ξαναμπήκε στον προθάλαμο, σέρνοντας το καρότσι με τα χαρτιά υγείας και τις σφουγγαρίστρες, ο Σταύρος βγήκε από την τουαλέτα και λίγο μετά ο Πέτρος, η Μάρθα μάλλον είχε συχνουρία γιατί ξαναμπήκε στην τουαλέτα, τράβηξε το καζανάκι δυό φορές και μετά βγήκε, η Στεφανία, αφού έκλεισε το κινητό, μπήκε στην τουαλέτα και μετά από λίγο άκουσα τον Γιώργο, τον σεκιουριτά, τον εξωπορτίστας, να μπαίνει στην ίδια τουαλέτα με την Στεφανία, να της πιπιλίζει το αφτί και να την αποκαλεί μάνα του, μανούλα του - ανάθεμα την φτηνή γυψοσανίδα - κι η Λιούμπα στη συνέχεια αφού μάζεψε τα καλαθάκια με τα χρησιμοποιημένα χαρτιά υγείας κι ότι άλλο χρησιμοποιημένο βρήκε μέσα σ’ αυτά, έριξε απολυμαντικό στις λεκάνες κι αφού τραγούδησε ένα ρώσικο σπαραξικάρδιο τραγούδι, που συγκίνησε μέχρι κι εμένα που καθόμουν κλειδωμένος πάνω στη λεκάνη, μπήκε στο ασανσέρ και ανέβηκε στους πάνω ορόφους. Κάποια στιγμή και μετά από προσπάθεια, η πόρτα της τουαλέτας άνοιξε, βγήκα έξω, κύριος πάντα, προσέχοντας βέβαια το φερμουάρ μου - αυτό το έχω πάντα ένα άγχος - μπήκα στο γραφείο μου σοβαρός, μπαστακώθηκα στην καρέκλα μου και συνέχισα την εργασία μου.

Ο Γιώργος, ο εξωπορτίστας πήγε στο πόστο του, δηλαδή στην είσοδο του κτιρίου, όπως αρμόζει σε έναν ευσυνείδητο σεκιουριτά, αφού η επιχείρηση τον πληρώνει για να είναι εσωπορτίστας, το εξωπορτίστας βρε αδερφέ είναι απλά ένα χόμπυ, η Μάρθα κάθησε στο τηλεφωνικό κέντρο, αφού διόρθωσε το στρινγκ στον πισινό της, η Στεφανία άρχισε να τα χώνει πολύ άσχημα στον Πέτρο, γιατί λέει αυτή γαμιέται (στην δουλειά εννοείται) κι ο Πετράκης κωλοβαράει στα γραφεία - και που να ‘ξερες τι κάνει με τον κώλο του ο Πετράκης - ο Σταύρος, ο οποίος παρεπειπτόντως είναι σύζυγος της Στεφανίας λοξοκοιτούσε τον Πέτρο που του τα έχωνε η Στεφανία κι ο Κώστας, που πριν από λίγο πιπίλιζε τους λοβούς της Στεφανίας, συζύγου Σταύρου, με χρόνιο πρόβλημα σπαστικής κολίτιδας, έτρεξε προς τις τουαλέτες, σκοντάφτοντας πάνω στη Λιούμπα, η οποία έμπαινε στα γραφεία με ένα Azax στο χέρι.

Η επόμενη, ήταν η ημέρα της προγραμματισμένης μας συνάντησης σε μπυραρία. Είμασταν πολλοί, το είπαμε και στη Λιούμπα, αλλά μας είπε ότι τα απογεύματα ξεσκατίζει έναν παππού, το είπαμε και στον Γιώργο τον σεκιουριτά, αλλά είχε κι αυτός προγραμματισμένη υποχρέωση με τους εξωπορτίστες, μείναμε οι υπόλοιποι να πίνουμε μπύρες, είμασταν μια πάρα πολύ όμορφη παρέα, μια μεγάλη οικογένεια, μια πολύ ωραία ατμόσφαιρα, μέχρι που ξαφνικά άρχισε το σούρτα φέρτα στις τουαλέτες, τόσες μπύρες κάπου έπρεπε να διοχετευθούν, εγώ πάντως μπαστακώθηκα στη θέση μου, άλλη φορά θα τα κρατώ για το σπίτι μου και στην ανάγκη, καλού κακού, και με πάνα βρακάκι.

Surprise yourself in Thraki

2011-02-25T21:18:00.008+02:00

Μετά από την πρώτη αθώα μου επίσκεψη πριν από 15 χρόνια, αυτά που έχω να παρατηρήσω και μετά από επαγγελματική αποστολή, είναι τα εξής:

Ξάνθη.

Ξάνθη Ανατολικά – Ξάνθη Δυτικά, Ανατολικό Βερολίνο, Δυτικό Βερολίνο. Αυτή η Εγνατία πρέπει να έχει κάνει μεγάλη ζημιά στους οδηγούς, δεν καταλαβαίνει κανείς Αθηναίος (το αναφέρω αυτό, γιατί εμείς εδώ κάτω είμαστε συνηθισμένοι σε πιο κομπλικέ καταστάσεις και τα δίπολα Ανατολή-Δύση μας αποσυντονίζουν) από ποια είσοδο να μπει μέσα, αν βέβαια καταφέρεις και παρακάμψεις την νέα (άσχημη) πόλη και βρεθείς στην (όμορφη) παλιά και πάρεις κι ένα μπακλαβά απ΄του Nedim, τότε θα πεις ότι έκανες λάθος που περίμενες 15 ολόκληρα χρόνια για να την επισκεφτείς ξανά.

Θα ξαναπάς;

Sure!

Του χρόνου τουρίστας στο καρναβάλι (χωρίς γραβάτα ε;)

Κομοτηνή.

To Κερατσίνι με μιναρέδες, ο παράδεισος της αντιπαροχής και το ζαχαροπλαστείο Nedim από το 1950, εδώ είναι και η έδρα στην ΒΙ.ΠΕ. Το σοτζούκ λουκούμ στις δόξες του.

Θα ξαναπάς;

Sure!

Για τον φίλο μου τον Β.

Αλεξανδρούπολη.

Ποδηλατοδρόμοι χωρίς ποδήλατα και καφέ πιο πολλά κι από τους κατοίκους.

Έχει και Nedim! Δεν θα ήθελα να είχα διαμέρισμα με θέα τον Φάρο. Εγώ στο σπίτι μου γυρνάω τσίτσιδος, δεν θα με πάρει εμένα μάτι όλο το Θρακικό Πέλαγος.

Θα ξαναπάς;

Sure!

Φτάνει να βρω παρέα για ποδήλατο.

...και με σβηστό τον Φάρο.

Surprise yourself in Athens

2011-02-15T23:04:00.014+02:00

Τελικά είμαστε μια πάρα πολύ ωραία ατμόσφαιρα.

Μισοόκλειστα παράθυρα, αναμμένα air condition, τσιγάρο (;), καφές, οπτικές αντανακλάσεις.

Μου αρέσει, πιάνεις τις εικόνες αυτής της πόλης με την ησυχία σου, virtual εικονογραφημένο βιπεράκι που το ξεφυλίζεις με το πάσο σου, σαν τις κυρίες την Μ.Παρασκευή με το Απολυτίκιο στο χέρι, εικόνες δραπέτες, σκέψεις λαθρομετανάστες.

Αν δεν βαριόμουν να την κουβαλώ θα είχα πάντα μαζί μου τη φωτογραφική μηχανή, ευτυχώς υπάρχουν και τα κινητά, ευτυχώς υπάρχει και η φαντασία, ευτυχώς υπάρχεις κι εσύ!

Αν παρατηρήσεις καλά, στα απλανή βλέμματα των εγκλωβισμένων οδηγών, θα δεις τις αντανακλάσεις της virtual εικόνας που σχηματίζεται στα μάτια τους.

Καταπράσινα Ιρλανδέζικα λιβάδια (γιατί πρώτα η Ιρλανδία δεν ξέρω, κάποιος λόγος θα υπάρχει στο υποσυνείδητο), πιο πέρα φάλαινες όρκα κάνουν άλματα στα αφρισμένα κύματα, (free) Willy ζεις εσύ μας οδηγείς, αποκολλημένα παγόβουνα στην Ανταρκτική, earth on the rocks, συγνώμη, το πίνω σκέτο, ούτε και στο ούζο…καραβάνια με βακτριανές καμήλες στις ασιατικές στέπες περπατούν νωχελικά σηκώνοντας σκόνη, το καράβι για την Αμοργό πιάνει στα Κατάπολα αφήνοντας πίσω ένα ζευγάρι ερωτευμένα ρινοδέλφινα, άλλος με τη βάρκα μας…τσου, αυτό ήταν στην Αντίπαρο, τα μπερδεύεις…η Χάιντι (Κλουμ;) μαζεύει εντελβάις στις βουνοπλαγιές της Πίνδου, βαρέθηκε την Ελβετία, θέλει κάτι πιο πριμιτιβ..ο τροχονόμος φωνάζει, κύριος χαζεύεις, μη με απασχολείς τώρα, παίζω στη Λιμνούπολη με τον Χιούι, τον Λιούι και τον Ντιούι, κύριος ξεκίνα, ο τροχονόμος μοιάζει με τον Μπίλυ τον κομμωτή καθώς πιέζει το κεφάλι μου προσπαθώντας να μου πουλήσει Σβάρτσκοπφ για την τριχόπτωση, Kill Bill now…κύριος χαζεύεις, κύριος άσε με, είμαστε στο αερόστατο με την Πίπη την Φακιδομύτη και φεύγουμε somewhere only we know...κύριος χαζεύεις...ο λογαριασμός της ΔΕΗ, η αύξηση του ΦΠΑ, τα δίδακτρα του σχολείου...κύριος χαζεύεις...Βάσις, Φρουρά, Εξηκονταρχία Πρεβέζης...την Κυριακή θ’ακούσουμε τη μπάντα...επήρα ένα βιβλιάριο Τραπέζης, πρώτη κατάθεσις δραχμαί τριάντα...

Είναι η μουσική που βγαίνει από τα μισάνοιχτα παράθυρα των αυτοκινήτων, μουσική λαθρομετανάστης, κύβος του Ρούμπικ, πολύχρωμος, περίπλοκος, διασκεδαστικός, κύμβαλα αλαλάζοντα, κλαμπατσίμπανα που χτυπούν, μπουζούκια, ηλεκτρικές κιθάρες μπαγλαμαδάκια, ντράμς, ντέφια, βιολιά, η Κέλλυ Κελεκίδου, οι Calexico (που τους θυμήθηκα), κάποιος πρωί πρωί ακούει Μονσεράτ Καμπαγιέ…βόλτα στη Ράμπλα, υπέροχη η θέα από το Μονζουίκ…τι λες ρε, έχεις θαυμάσει την Αθήνα απ΄ το Αιγάλεω;...ο καθένας στήνει το δικό του προσωπικό πάρτυ, τη δική του μοναχική εκδρομή, το δικό του προσωπικό μπαράκι, σκληρή πόρτα, dark rooms, όχι φλερτ...ζούμε τις μικρές μας ιστορίες στο δρόμο και στις συνοικίες...είμαι μικροαστός, είμαι μικρομεσαίος, είμαι ταλαιπωρημένος, είμαι νεόπτωχος, είμαι επιτηρούμενος, είμαι εξευτελισμένος, είμαι ταπεινωμένος, είμαι νομοταγής, είμαι υπνωτισμένος, είμαι θυμωμένος, είμαι θρησκευόμενος νεοφιλελεύθερος εθνικόφρων αναρχοαριστερός, το ΄81 ψήφισα ΠΑΣΟΚ, για τον Αντρέα ρε γαμώτο, πηγαίνω στη δουλειά μου, πηγαίνω σπίτι μου, πηγαίνω για ψώνια, νυστάζω, πεινάω, βαριέμαι, όρεξη που την έχεις πρωινιάτικα…

Η ζωή είναι σινεμά ή το σινεμά αναπαριστά τη ζωή; Απάντηση δεν έχω. Εμένα μου θυμίζει ταινία του Δαλιανίδη, λέει η συνεπιβάτης. Έχει χιούμορ, έχει κλάμα, έχει μουσική, ναι αλλά δεν έχει χορό, μα γιατί το λες, δες τις μοτοσυκλέτες πως κάνουν πιρουέτες ανάμεσα στα αυτοκίνητα….σωστά, διπλό τόλουπ, τριπλό άξελ, μια Yamaha ανώτερη κι από την Μάρθα Γκράχαμ, ένα παπάκι έτοιμο για το dancing with the stars. Δεν είναι να μιλάς με συνεπιβάτες τελικά…είπαμε, tailor made σκοτεινά δωμάτια, όχι πια σεξ, ούτε πια φίλοι, μονόλογοι, κορυβαντισμοί, virtual όλα, κουλούρι με σουσάμι, μα γιατί, μόλις το έφερα από το πλυντήριο αυτοκινήτων, 13 ευρώ μέσα-έξω, μου έκανε και κέρωμα, κρίμα…

Στο φανάρι (ναι, στον Σταμάτη), ο χρόνος σταματά, βρίσκεσαι μέσα σε ένα μπαράκι, είναι καλοκαίρι, ακούς τους Simply Red, η φωνή του Μικ Χάκναλ σε συνεπαίρνει, ρίχνεις λοξές ματιές στο κορίτσι με το λευκό t-shirt και το στενό τζην, κρατά ένα Bacardi…it's only love, doing this thing baby…πλησιάζεις, κι όλα γύρω σου γυρίζουν, σκέψεις, λέξεις, σχέσεις, όλα (ουπς, fast forward), είσαι πλέον με ένα μωρό στην αγκαλιά, ταίζεις μπισκοτόκρεμμα Νουτρίτσια κι ακούς Mazoo & the Zoo, ο χρόνος σε τυλίγει σαν κουκούλι…ο χρόνος κατρακυλά σαν κέρμα στον κατήφορο...ο χρόνος σε χαϊδεύει κι είναι ωραία....έλα, άνοιξε το φανάρι…ναι, μη χαίρεσαι στα είκοσι μέτρα έχει κι άλλο...dark room…πιο κάτω έχουν συναυλία οι U2….γιούπιιιι….magnificent…έτσι κι αλλιώς όλα είναι προσωπικές οπτασίες, όνειρα μεθυσμένα, σχέδια ματαιωμένα…άργησες…έχει κωλοκίνηση…τι να κάνω; να το βάλω στον ώμο; Φρένο. Πιάσαμε λιμάνι, το γαριδάδικο του Φορεστ Γκαμπ πιάνει στο Νιου Ορλίνς, βάλε αλάρμ…πετάγομαι στην άγρια Δύση…πετάγομαι για σοκοφρέτες στο περίπτερο…μέχρι να ανοίξει το φανάρι θα έχω επιστρέψει…dark room…o Τζο ο γελαδάρης πίνει μπέρμπον στο σαλούν και ακούει live την προγιαγιά της Ντόλλυ Πάρτον, το βράδυ να ακούσεις Γκαραβέλα, θα μας πετάξει σφαίρα έως το Αϊντάχο, εσύ απλά σανίδωσέ το, δεν προλαβαίνω, βουνά μαζεύτηκαν πάλι για σίδερο…dark room…η Σου Έλεν διορθώνει την καλτσοδέτα και γελά με τον Σερίφη…φλας, στρίβουμε αριστερά...I walked across an empty land, I knew the pathway like the back of my hand…Ιπποκράτους, έξω από το ΠΑΣΟΚ…αν δεν ήταν αυτό δεν θα μας ήξερε ούτε ο παρκαδόρος του γκαράζ της γειτονιάς μας…σωστά, 6 ευρώ η 1^η ώρα, ευκαιρία, το ΠΑΣΟΚ θέλει, ο λαός μπορεί (!?), δεν έχει θέσεις, κόλαση πάλι σήμερα, δεν πειράζει...dark room…να πιάσουμε κατάστρωμα, θα δούμε και τους γλάρους, θα μας τρυπήσει ο ήλιος το κεφάλι, στρίψε στη Σκουφά, θα ανέβουμε Λυκαβηττό…ανηφόρα, ουφ κουράστηκα…dark room…φτάσαμε στην Καρδιανή, κερνάς ρακόμελο;…ναι, μετά γυμνοί στα Υστέρνια…ντροπή σου!, που δεν κατάλαβες ποτέ τι σου ΄χω δώσει…σε παρακαλώ πιάσε Μελωδία…ok, πιάσε ένα ντεπόν…κρυολόγησα, αψουυυυύ και ο πυρετός με ψήνει, όπως όλος ο κόσμος πιάσε μια καλμαλίνη…

Χρονοκάψουλα, ζωή βυθισμένη σε πυροτέχνημα, ζωή τυλιγμένη σε σελοφάν...υπομονή, ο ουρανός θα γίνει πιο γαλανός, μια λεμονιά θα ανθίζει στη γειτονιά…Άκου κυρ Στέφανε, να στείλεις σπίτι, ένα κιλό μακαρόνια, εκείνα τα ωραία, θυμάσαι που είχαμε πάρει τα Χριστούγεννα, που τα είχα κάνει με κιμά, ναι, πάλι με κιμά θα τα κάνω, ναι, ναι κυρ Στέφανε, λοιπόν, ένα κιλό μακαρόνια, δύο κιλά ζάχαρη, δύο κιλά αλεύρι, μισό κιλό καφέ, από τον καλό ε; κυρ Στέφανε, από τον καλό, ένα κουτί μαρμελάδα, πόσο το κουτί, πόσο το κουτί; Όχι κουτί, είναι ακριβό, έχουμε Μνημόνιο τώρα, χύμα, δεν έχει χύμα;...δύο κουτιά μαρμελάδα και μπόλικο ζαμπόν! Θα το κάψουμε!

Να σταματήσεις κι απ΄ τα Lidl.

Είσαι πεζή.

Είσαι μελό.

Είσαι commuter!

…χα...και τι να κάνω;

Surprise yourself in Athens!

Our Little Great City

2011-02-11T19:24:00.006+02:00

Ο Τσαρούχης είχε πει ότι οι μεγάλοι δωρητές στο μέλλον θα είναι εκείνοι που θα γκρεμίζουν και όχι εκείνοι που θα χτίζουν.

Μοιάζει με φετιχιστική εμμονή, δεν ξέρω εάν την αγαπάς, ή εάν τη μισείς, αδιάφορη δεν είναι, μπορείς να τη λατρέψεις, να την οικτήρεις, να την βρίσεις, να την βιάσεις, να ασελγήσεις πάνω της, ανοιχτή σε κάθε βίτσιο.

Τα τελευταία χρόνια την είχα ξεχάσει, σαν ένα βιβλίο που έχεις παρατημένο σε κάποιο ράφι της βιβλιοθήκης και περιμένεις την κατάλληλη στιγμή για να το ξεφυλλίσεις ξανά, κάποια στιγμή αισθάνθηκα να την αναζητώ, τελευταία ξανασυστηθήκαμε, ίσως γιατί έπρεπε, ίσως γιατί μαζί μ΄ εμένα έπρεπε να την γνωρίσουν και κάποιοι άλλοι, με τα χέρια ανοικτά, με τα πόδια ανάλαφρα, με την ψυχή ακόμα παρθένα, εκείνοι που ίσως κάποια στιγμή θελήσουν να ζήσουν μαζί της και να την αγαπήσουν πιο πολύ...

Η Σοφοκλέους μυρίζει μπαχάρι, το Μοναστηράκι κρεμμύδι και κεμπάπ, το Γκάζι αλκοόλ, το Θησείο φραπέ με γάλα, η Πατριάρχου Ιωακείμ κρέμα σώματος, η Ομόνοια ιδρώτα και ούρα…

Με κουράζει η μέρα της, με φοβίζει η νύχτα της, με διαλύει η καθημερινότητά της, με γεμίζουν ελπίδα οι ηλιόλουστες Κυριακές της, λίγο Μεσόγειος, λίγο Βαλκάνια, λίγο Ανατολή, λίγο Δύση, η Αθήνα, sui generis, μια πόλη που έχει πλέον συμβιβαστεί με την παρακμή της, με τα πρόωρα γηρατειά της, μια πόλη που χωρίς ενέσεις μπότοξ, προβάλει την ολοφάνερη εχθρότητα και φθορά της, εντελώς απενοχοποιημένα και με αφοπλιστική ειλικρίνεια..

Δεν έχεις παρά να την μισήσεις, απλά εγώ τη συμπονώ.

Αξίζει ένα κλικ στο βιντεάκι...εξαιρετικό.

Acropolis Adieu

2011-02-07T23:01:00.002+02:00

...έχω συγκινηθεί!

Μπαμ

2011-02-03T21:29:00.010+02:00

Είναι καιρό τώρα που το νιώθω, το έχω συζητήσει και με άλλους και μάλλον όλοι έχουμε την ίδια αίσθηση. Ας πούμε ότι μοιάζει με την προσμονή μιας γέννας.

Στα διόδια μπροστά μου μια όμορφη κοπέλα κατεβαίνει από το Citroen, ανοίγει την μπάρα και με ένα υποδόριο χαμόγελο, από εκείνα που σε σφάζουν και σε χαϊδεύουν μαζί, κοιτάει λοξά την ταμία των διοδίων, κοιτάει και πίσω, κάνει ένα νεύμα, πατάει γκάζι και χάνεται κάπου στο ύψος Τραγάνας, το Jeep που ακολουθεί δεν πληρώνει κι αυτό, πληρώνω εγώ, μάλλον για όλους, αυτή τη φορά το χέρι βγαίνει πιο δυστακτικά μέσα από το παράθυρο, έχω δρόμο μέχρι τη Θεσσαλονίκη για να το αποφασίσω, το road movie συνεχίζεται, στα Τέμπη ξαναπληρώνω, μετά είναι τα δύσκολα…

Στους μποτιλιαρισμένους δρόμους της πολύπαθης Αθήνας μια βουβή αγανάκτηση, μια σιωπηρή συναίνεση, ένα modus vivendi της συμφοράς, ένα θηρίο που βρυχάται από μέσα του, περιμένοντας να ανοίξει το στόμα και να κατασπαράξει. Λαμαρίνες, άνθρωποι, στεγνά πρόσωπα, εύθραυστα βλέμματα, πρώτη-φρένο-πρώτη-φρένο, ένα σχολικό, μέσα του μικροί ανυποψίαστοι χαμογελαστοί ήλιοι, μια ανθισμένη αμυγδαλιά σε ένα κήπο, κορναρίσματα, ο Ρέμος στο ραδιόφωνο, φθαρμένα τακάκια, ταλαιπωρημένα δισκόφρενα, ξεχαρβαλωμένα σασμάν, μέηκ-απ στο καθρεπτάκι, «κουνήσου επιτέλους μανδάμ!», κάποιοι πίνουν χλιαρό καφέ στο πλαστικό και πετούν την γόπα έξω βρίζοντας.

Στο μετρό παντού μικρά χαρτάκια – προκηρύξεις, ακτιβιστές, «δεν πληρώνω», σου γνέφουν με νόημα και σε περιμένουν να συμπορευτείς μαζί τους, κασκόλ, γάντια, μια τοξική νεροποντή, ένας μελαμψός μετανάστης έχει χωθεί σαν τη γάτα μέσα σε ένα κάδο σκουπιδιών και ψάχνει, μια θωρακισμένη mercedes σχίζει την Μητροπόλεως, Μοναστηράκι, τα ντονέρ ξεφορτώνονται στον Μπαϊρακτάρη, πιο δίπλα μυρίζει μπαχάρι, γλίτσα, σκουριά από παλιοσίδερα και ελληνικός βαρύς, μου έρχεται στο νου ένα τραγούδι της Πόλυ Πάνου, «πώς κλαίει ο άνθρωπος που τα όνειρά του τώρα σβήσαν, πόσο πικρός του κόσμου ο κατατρεγμός», αλλά επειδή είναι πολύ σπαραξικάρδιο και δεν μου πάει με τον χαρακτήρα που ΄χω, στρίβω γρήγορα στην Ερμού και ανηφορίζω προς στο Σύνταγμα.

Από τη Σόλωνος, στη Νομική, κοιτώ, κακοστημένο σκηνικό, δεν καταλαβαίνω, ή μάλλον καταλαβαίνω γι αυτό και ξαναστρίβω, Σταδίου, το νεοκλασικό κτίριο-φάντασμα της ανείπωτης οδύνης του περασμένου Μαίου φασκιωμένο με πολύχρωμες από συνθήματα λαμαρίνες, ο δρόμος μυρίζει εξάτμιση, καφέ και μούχλα, πρώτη-φρένο-πρώτη-φρένο, ραμμένα στόματα στα Προπύλαια, ματιές κοφτερές σαν λεπίδα, City Link, δίπλα πίνουν φρέντο και ακούν Νταλάρα, όλοι έχουμε γραμμένο που το λένε πεπρωμένο.

Στην πλατεία Κολωνακίου μια κυρία κρατά μια τσάντα Fendi και συνομιλεί με τη ζητιάνα της πλατείας. Εκείνη ψελλίζει κάτι, η κυρία φωνάζει, μια ομάδα μοτοσικλετιστών ανεβαίνει την Κανάρη, κρατούν σημαίες, καραμούζες και πατούν την κόρνα, φωνάζουν δυνατά «Κλέφτες!», η κυρία φωνάζει κι εκείνη, κάποια άλλη βγάζει βιαστικά χρήματα από το ATM της Alpha, σκουντουφλώντας πάνω στην ηλικιωμένη που κάθεται ακριβώς δίπλα και πουλάει ματσάκια ρίγανης, θυμάρι και μέντα, η κυρία φωνάζει, η ζητιάνα ψελλίζει, κανείς δεν ακούει, η κυρία φωνάζει: «Πες μου τι θα ήθελες να σου πάρω να φας!», η ζητιάνα προσπαθεί να καταλάβει, μάλλον δεν της έχει ξανά τύχει, η κυρία την παρακαλεί, ναι, το έζησα κι αυτό, οι μοτοσικλετιστές φωνάζουν, «Κλέφτες!» και κορνάρουν, τρελός σαματάς, ένας γνωστός μόδιστρος περνάει δίπλα από την ηλικιωμένη με τα ματσάκια ρίγανης, Αθήνα-Κάιρο-Μιλάνο-Καμπούλ, όλα σε ένα, νοικοκυρεμένα (;), στην Μηλιώνη ακούν lounge, στη «Λυκόβρυση» τρώνε προφιτερόλ και στο Ντα Κάπο πίνουν espresso lungo, οι εφημερίδες γράφουν για την Μέση Ανατολή, το Μνημόνιο, τον Παναθηναϊκό και την Μακρυπούλια, σκέφτομαι την Αίγυπτο, την Τυνησία, κατεβαίνω στην Πανεπιστημίου, στα τύμπανά μου δονούν κάποιες παλαιοκομματικές εθνικο-αριστερές ατάκες που πάντα τις έκανα κέφι, καλύτερα τα συνθήματα, πιο βολικά, που να τρέχουμε τώρα να αλλάζουμε τον κόσμο, σκέφτομαι ότι όλες τούτες οι αναλύσεις και οι αναφορές στην κρίση, στους λαθρομετανάστες, στον αστικό ακτιβισμό έχουν γίνει πολύ σικ, δεν θέλω να αναλύσω, θα παραλύσω, από το μυαλό περνά ένα κολλάζ με αντιφατικές και άνισες εικόνες, η όμορφη κοπέλα των διοδίων με το Citroen, το Jeep, οι μποτιλιαρισμένοι δρόμοι, η θωρακισμένη Mercedes, πρώτη-φρένο-πρώτη-φρένο, η Νομική, η ζητιάνα, η τσάντα Fendi, ο μελαμψός λαθρομετανάστης, η αγορά του Έλ Κχαλίλι, η ανθισμένη αμυγδαλιά της Μεσογείων, ο Νταλάρας…δεν υπάρχει θεωρία, ούτε τρένα ούτε πλοία κι ο καθένας το παλεύει όπως ξέρει και μπορεί…

Μπορεί; μάλλον…ή έστω ακόμα…διαισθάνομαι όμως το μπαμ, ακούω φωνές, όπως η μακαρίτισσα η συνονόματη από τη Λωραίνη, έχω το κληρονομικό χάρισμα, κρίμα που δεν το εκμεταλλεύτηκα να βγάλω χρήμα, τι μ΄ έβαλε ο διάολος να σπουδάσω, κάποτε είχα ονειρευτεί, μικρός ακόμα, ότι θα σηκώναμε το ευρωπαϊκό, το είχα γράψει και σε μια έκθεση ιδεών στο σχολείο με θέμα τι βλέπουμε στα όνειρά μας, άλλοι έγραψαν για τον Τεν Τεν και τα στρουμφάκια, εγώ είχα γράψει για την κούπα, ο Ζαγοράκης ήταν βρέφος, δεν τον ήξερα, ο δάσκαλος, εφαρμόζοντας τη δική του εκπαιδευτική μέθοδο μου είχε πει να πάω να με διαβάσει κανένας παπάς, δυστυχώς ο ιερωμένος της γειτονιάς είχε πάθει εγκεφαλικό και δεν πήγα, με διάβασε η παπαδιά αλλά το ξόρκι δεν έπιασε, επίσης έχω δει κι άλλα παρόμοια, ας πούμε είδα την Τουρκία να κάνει επιθετική εξαγορά της Ελλάδος στο χρηματιστήριο της διεθνούς πολιτικής, το ΔΝΤ να αναλαμβάνει business consultant στο merger & acquisition, να επιτυχγάνονται οικονομίες κλίμακας και μείωση του λειτουργικού κόστους και ο πλεονάζων πληθυσμός, κατόπιν προγράμματος εθελουσίας εξόδου, να αποχωρεί σε άλλη γη σ΄άλλα μέρη που κανέναν δεν ξέρει και κανείς δεν τον ξέρει κι άλλα τέτοια όμορφα, αλλά αυτά θα τα κάνω άλλο ποστ κάποια στιγμή, πρέπει να σε κρατώ και σε εκγρήγορση…

…μυρίζομαι το μπαμ, βελούδινο ή κατακλυσμιαίο, δεν ξέρω, αισθάνομαι ότι πλησιάζουμε στο σημείο βρασμού (ψυχής) και το καπάκι της χύτρας να εκτοξεύεται, ακούω τον ήχο της έκρηξης, μοιάζει με το βουητό που κάνει το τρένο καθώς κολλάς το αφτί σου στις ράγες, έρχεται από μακριά, αλλά έρχεται, μπορεί να σταματά σε κάποιο σταθμό και να καθυστερεί, δεν ξέρω αν είναι η υπερταχεία ή ο καρβουνιάρης, αλλά είναι στις ράγες, κανένας φράχτης, συρματόπλεγμα ή τείχος δεν μπορεί να το εμποδίσει, το ρολόι του σταθμού απλά μετρά το χρόνο της άφιξης του, το θέμα είναι πόσοι θα επιβιβαστούν…

Η Ελαφρότητα

2011-01-25T22:00:00.008+02:00

Υπάρχουν στιγμές που επειδή όλα γύρω μοιάζουν (ίσως και να είναι) γκρίζα, αισθάνομαι την ανάγκη να προσγειωθώ μέσα σε ένα πολύχρωμο κόμικ, ή ακόμα καλύτερα και μέσα σε ένα ευφάνταστο σπαγγέτι γουέστερν, από εκείνα με το άφθονο πιστολίδι και την ανακατεμένη γεύση τσίζμπεργκερ με πίτσα καπριτσιόζα, όπου καυτά σπιρούνια και βλοσυροί σερίφηδες σε κάποιο σαλούν ανακατεύονται με χυμώδεις μεσογειακές γκαρσόνες που κερνούν σαμπούκα και μπέρμπον, με μπακγκράουντ απλωμένες, πολύχρωμες, ναπολιτάνικες μπουγάδες πίσω από ένα ράντζο.

Εφόσον δεν μπορείς να αλλάξεις τον καθημερινό σουρεαλισμό, μπορείς να δημιουργήσεις έναν ακόμα πιο ευφάνταστο, ή στην χειρότερη περίπτωση να αποδεχτείς αυτόν που βιώνεις. Στο τέλος, αυτό μπορεί να είναι και ευεργετικό.

Αυτόν τον καιρό νιώθω την ανάγκη να πιστέψω ότι στο τέλος θα νικήσουν οι καλοί και οι κακοί θα κατατροπωθούν, όπως ακριβώς σε ένα κόμικ, σε μια μελό ταινία του ’60, με τον φτωχό και τίμιο βιοπαλαιστή να υψώνει το ανάστημα του μπροστά στον αδίστακτο και αιμοδιψή βιομήχανο κι έτσι ξαφνικά, όπως μια απροειδοποίητη αύξηση του ΦΠΑ, προσγειώνεται στον αεροδιάδρομο του μυαλού μου η Ούμα Θέρμαν στο Κill Bill, κρατώντας το χαντζάρι και ως άλλος Ομέρ Βριώνης αρχίζει σαδιστικά να παίρνει κεφάλια, ενώ ο Ποπάυ στο διπλανό ακριβώς καρέ τρώει λαίμαργα σπανάκι από την κονσέρβα (!), για να σώσει την αγαπημένη του Όλιβ (μα τι γούστο κι αυτός!) από τα χέρια του χοντροκομμένου Βρούτο…

Μπορεί η ζωή να μην είναι μια δύσκολη διαφορική εξίσωση, ίσως να μην είναι βέβαια και το «Λόλα, να ένα μήλο», αλλά αν θες να την καταλάβεις, έχω την αίσθηση ότι μάλλον θα πρέπει να κατανοήσεις τη μονάδα βάρους της.

Τελευταία ψάχνω την κρυμμένη ελαφρότητα παντού, σε κόμικ, σε βιβλία, σε ταινίες, σε διασταυρούμενες ματιές, σε αγγίγματα, σε λέξεις, σε σιωπές, μέσα σε ταπεινά και σκονισμένα βιβλιοπωλεία, κάπου στη Σόλωνος, εκεί όπου μπαίνεις μέσα και σε παίρνει απότομα στη μούρη εκείνη η μυρωδιά από το παρηκμασμένο χαρτί και το μελάνι από τα φύλλα του καρμπόν, μέσα σε μεγάλα και λαμπερά πολυκαταστήματα με το ξεθωριασμένο γκλίτερ της αυταπάτης, σε κομψά αθηναϊκά καφέ, να νιώθεις το κεφάλι σου να κουρκουτιάζει από τα κύματα του wifi, αλλά εσύ να πίνεις αμέρημνος τον καφέ σου, ακόμα και μέσα σε μικρά συνοικιακά καφενεία με το κίτρινο φως, τα τσιγάρα Σαντέ και την τράπουλα πάνω στη φθαρμένη φορμάικα.

Τις προάλες πάλι, κατέβαινα ένα στενό δρομάκι κάπου στο κέντρο. Την ώρα που παρατηρούσα τα κτίρια γύρω μου και σκεφτόμουν ότι ενδεχομένως θα μπορούσαμε να βγάλουμε την Αθήνα στο e-bay για να δούμε τι λεφτά θα πιάσει, μια μυρωδιά καβουρντισμένου καφέ κατέκλυσε τα ρουθούνια μου από μακριά. Μπήκα μέσα, μια κυρία κρατούσε ένα ipod, ένας ηλικιωμένος διόρθωνε την ρεπούμπλικα στο κεφάλι του, μια άλλη κυρία κρατούσε μια τσάντα από τα Ζara, παρήγγειλαν όλοι καβουρντισμένο ελληνικό…είπα να διαφοροποιηθώ, παρήγγειλα καβουρντισμένο εσπρέσσο, έμεινα μέσα τόση ώρα, όση χρειάστηκε η βρεγμένη καπαρντίνα μου για να απορροφήσει όλα τα εξωτικά αρώματα καφέ της Βραζιλίας, της Κολομβίας και της Κόστα Ρίκα μαζί, περπατούσα στη Σταδίου κι έμοιαζα με κινητό μπρίκι την ώρα που φουσκώνει το καϊμάκι, περπατούσα κι ένιωθα αυτή τη ζιπαρισμένη ελαφράδα να αναζητά μέσα σε αυτή τη γκρίζα πόλη, που δεν έχουμε αποφασίσει αν τελικά τη μισούμε, τη σιχαινόμαστε, την αγνοούμε, τη συμπονούμε, ή τη λατρεύουμε, την χαριτωμένη πλευρά των πραγμάτων, εκείνη που σε κάνει να θέλεις να εισβάλεις μέσα σ΄ ένα ολογραμματικό κόμικ, κι ως άλλος e-Λούκυ Λουκ, να χτυπάς τα καπούλια της e-Ντόλλυ για να προσπεράσει ένα (real) Lexus που έκλεισε τη στροφή της πολύ real Σταδίου & Αμερικής.

Αυτή την άγρια εποχή, είναι πράγματι δύσκολο κι ίσως να μοιάζει και με μεγάλη πολυτέλεια, να πιστέψεις ότι η ελαφράδα μπορεί και να βρίσκεται καμουφλαρισμένη πίσω από την αγριάδα της καθημερινότητας, να την αναζητήσεις πίσω από τα κατεβασμένα ρολά αυτής της πόλης, στις όμορφες αλκυονίδες ημέρες της, στις άγριες ώρες της, στα βασανιστικά της δευτερόλεπτα, στον ψυχεδελικά μεταλλικό της ήχο, στα αμήχανα ελληνοαραβικά της σκοτεινής πίσω πλευράς της, στα χαμηλωμένα βλέμματα των κατοίκων της, στη χαμένη μικροαστική της αξιοπρέπεια, στις τρύπιες, σαν τυρί έμμενταλ, υποσχέσεις για ένα πιο φωτεινό αύριο…

…μια ελαφράδα, πιο ελαφριά κι από ένα λεπτό πούπουλο, από μια μικρή χιονονυφάδα, να περιμένει υπομονετικά μια κάποια αναλαμπή του μυαλού μας, για να σκάσει στον ουρανό σαν λαμπριάτικο πυροτέχνημα και να τον φωτίσει…

Je Veux (ε ναι!)

2011-01-16T00:27:00.001+02:00

H Τρόικα θέλει, ο ΓΑΠ θέλει, ο ένας θέλει, ο άλλος θέλει, να μην θέλω κι εγώ το κατιτίς μου; Μάνα δεν γέννησε κι εμένα;

Je Veux λοιπόν…και μάλιστα πολλά!

Μια χαρά τα λέει η Zaz, μόνο που εγώ θέλω περισσότερα...

Σιγά μην επιβάλλω και Μνημόνιο στα θέλω μου!

Η Μετάφραση

2011-01-06T20:47:00.008+02:00

Κάπως έτσι στην αυγή του 2011, σκέφτομαι ότι όσο κι αν χανόμαστε στη μετάφραση, τελικά (;) κάπως κουτσά στραβά βγάζουμε κάποιο νόημα. Πότε έτσι και πότε αλλιώς μια ζωή χιλιοπαιγμένοι ρόλοι, να μεταφράζεις τη σκηνή πότε δραματικά και πότε κωμικά, προσωπικά ο καλύτερος ρόλος μου ο Γουντιαλλενικός, κάποτε αυτό ήταν κάπως παρεξηγήσιμο (τι ξέρουν τώρα αυτοί από πνεύμα), αλλά καθώς μπαίνουμε πλέον στα χρόνια, είναι σαν να ακούω να λένε, «μμμμ, μα πόσο γούστο έχετε», σεξουαλική ως παρατήρηση (με πιάνεις φαντάζομαι).

Θα δηλώσω ανερυθρίαστα ότι είχα την τύχη - για αυτό τολμώ ακόμα να τα λέω αυτά - να έχω κάνει μάλλον πολλά μέχρι εδώ και ίσως κάποια από εκείνα που θα έπρεπε να γίνουν αργότερα, άλλο βέβαια αν τελικά δεν έκανα και κάποια από εκείνα που θα έπρεπε να κάνω στην ώρα τους (αλλά ποτέ δεν είναι αργά), χαμένος στη μετάφραση ώρες ώρες, συλλαμβάνω τον εαυτό μου να χαίρεται, ίσως και αφελώς, όπως η εξ αγχιστείας θεία Κούλα από το Κυριακούλα, εκ Κιλκίς, με μονίμως ξέπλεκα μαλλιά σαν την Αστέρω στο λαγγάδι, η οποία κάθε φορά που τέλειωνε ένα σεμεδάκι με κλωστές ντεμισέ και το έβαζε, άλλοτε πάνω σ΄ένα ραδιόφωνο παγκοσμίου λήψεως κι άλλοτε πάνω στο σκρίνιο με τα σκαλιστά ποτήρια της προίκας της, έβγαζε ένα ξερό και απόκοσμο επιφώνημα χαράς, σαν φελλός που πετάγεται απότομα από το μπουκάλι, καμαρώνοντας σαν παγόνι για την στυλιστική αναβάθμιση του σπιτιού της, έτσι λοιπόν κι εγώ - ομολογώ με μια δόση αφελούς μελό αμερικανιάς - αισθάνομαι βαθιά αυτή την τρυφερή, ζεστή και ανεπιτήδευτη χαρά μιας ζωής επιτηδευμένα περίπλοκης που δεν βαλτώνει, αλλά ρέει όπως το πηχτό μέλι πάνω στο ψωμί, αργά, γλυκά και πολλές φορές και άκρως ηδονικά, ακόμα κι όταν αυτό το μέλι ζαχαρώνει και γίνεται δυσάρεστο στη γεύση, μια ζωή που ελίσσεται σαν τρελή μηχανή μεγάλου κυβισμού ανάμεσα στα αυτοκίνητα της Αττικής Οδού…

Βέβαια, για να πω και τη μαύρη μου αλήθεια, πίσω από όλα αυτά κρύβεται ένα αδιόρατο παράπονο για πράγματα που δεν έγιναν, ή που δεν μεταφράστηκαν σωστά, όπως για παράδειγμα να γραφτώ στην κλαδική του ΠΑΣΟΚ και να περάσω μια εικοασετία χαρισάμενη, μετά να ακολουθήσω είτε το νέο-φιλελεύθερο, είτε το οικολογικό ρεύμα, που έγιναν στην πορεία και πιο trendy, να αλλάξω δέρμα σαν το φίδι, να δικτυωθώ με την ρευστή ιντερνετική κοινότητα, να ανοίξω λογαριασμό στο f/b, ή καλύτερα στο twitter και να ανακοινώνω κάθε τόσο πότε πάω για κατούρημα και πότε ξύνω το αφτί μου, ή να σκηνοθετήσω κι εγώ βρε αδερφέ, όχι απλά τις ασήμαντες λεπτομέρειες της ζωής μου - οι σημαντικές σκηνοθετούνται πάντα από πιο έμπειρο σκηνοθέτη ερήμην μας - αλλά να παίξω πιο ενεργά το ρόλο μου πάνω στο σανίδι, βλέπεις όμως ήταν τα φώτα της ράμπας που με θάμπωναν, άσε που φοβόμουν και το αμφίβολο χειροκρότημα....

Χαμένος στη μετάφραση…τελικά όχι και τόσο άσχημα…μοιάζει σαν μια βόλτα στο αποδομημένο από ελπίδα ιστορικό κέντρο της Αθήνας, στακάτος δηλαδή βηματισμός πάνω σε ρευστό δρόμο-άμμο θαλάσσης, να ακούς αυτόν τον εκνευριστικά χαριτωμένο ήχο από τις ρακέτες, τακ τουκ και το ανεπαίσθητο κροτάλισμα του κάβουρα πάνω στα βραχάκια, την ώρα που τα κομπρεσέρ ξεκοιλίαζουν το κράσπεδο, να προσπαθείς να σταθεροποιήσεις το βήμα σου πάνω στο γλιτσιασμένο χιόνι της Ομόνοιας που περιμένεις χρόνια να πέσει από τον Αττικό ουρανό, να συνεχίζεις να ελπίζεις και να μην χάνεις το κουράγιο σου, ενώ όλα μοιάζουν τόσο προβλέψιμα και προδιαγεραμμένα, θα μπορούσες να τα πεις ακόμα και σκατά, σαν μια λαϊκή απογευματινή στο Δελφινάριο, με την εξ αγχιστείας θεία Κούλα εκ Κιλκίς, και τις φιλενάδες της, την ώρα που ξεκαρδίζονται στο γέλιο με τα αστεία του Σεφερλή, ενώ εσύ τρίβεις αμήχανα στα ιδρωμένα χέρια σου το απόκομμα του εισιτηρίου, όλα τόσο αμήχανα, όμως εσύ να συνεχίζεις να χαίρεσαι με τη θεία Κούλα που χαίρεται καθώς σε βλέπει να χαίρεσαι που τη βλέπεις να χαίρεται, να σε ραπίζει ένα κύμα χαζοχαρούμενης διάθεσης, ακούγοντας αυτό το ελπιδοφόρα γάργαρο γέλιο που κροταλίζει στα αφτιά σου, να προσπαθείς να μεταφράσεις τη σκηνή με όρους και τεχνικές που σου έχουν μάθει χρόνια τώρα, μαζί με ένα κοινό που λειτουργεί με διαφορετικούς κώδικες και λεξικά μετάφρασης....όμως ποιός ξέρει, ίσως κάποια στιγμή να συναντηθούμε όλοι, έστω και στον επίλογο...

Χαμένοι στην μετάφραση οι περισσότεροι, σε μια προσπάθεια να ξορκίσεις το κακό με ενέσεις αισιοδοξίας, με διάθεση μικρού σκανδαλιάρικου παιδιού που πατάει ένα ένα τα κουδούνια της πολυκατοικίας και ύστερα χάνεται ανάμεσα στα φώτα της πόλης χαμογελώντας πονηρά, γιατί φυσικά έχεις ακόμα το ψυγείο σου γεμάτο και σε παίρνει να τα λες αυτά, ειδάλως κόψε δυό κιλά σπάλα αισιοδοξία και χόρτασε το στομάχι σου, αλλά όσο κι αν σιχαίνεσαι κάποιες πατρικές νουθεσίες και αποφθέγματα κι από μέσα σου σκέφτεσαι, μα πόσο παπάρας μπορεί να είναι κάποιος που μιλάει εκ του ασφαλούς και πουλάει χύμα ελπίδα, τελικά εκεί είναι η μαγκιά, φτάνει να συντηρείς αυτή την φάνκυ, ισοπεδωτική δύναμη να στέκεσαι όρθιος και να μπορείς να παρασύρεις, να κάνεις τους άλλους - ακόμα κι εκείνους που έχουν μάθει να μεμψιμοιρούν και να κατεβάζουν το κεφάλι, δικαίως ή αδίκως - να διαβάζουν τη δική σου μετάφραση, να συνεχίζουν εκεί από όπου εσύ αρχίζεις, αλλά και να προσθέτουν λόγια εκεί όπου εσύ χάνεσαι....

…κάτι σαν την εξ αγχιστείας θεία Κούλα εκ Κιλκίς, η οποία σε πείσμα των μοντέρνων στυλιστικών προσταγών, πλέκει ακόμα σεμεδάκια - τώρα βέβαια τα βάζει πάνω στην LCD - βγάζοντας ακόμα εκείνη την απόκοσμη, αλλά ακόμα διάφανη σαν κρύσταλλο ιαχή ικανοποίησης για την στυλιστική αναβάθμιση του χώρου της, κατακλυσμένη από τη χαρά της δικής της μετάφρασης πάνω στο ήδη γνωστό και χιλιοπαιγμένο έργο, πληκτικά αισιόδοξη, τρυφερά ελπιδοφόρα - ίσως να φταίει το Αλτσχάιμερ, ίσως ακόμα γιατί η θεία Κούλα γέρασε και δεν την παίρνει παρά να ελπίζει - θα συνεχίζει να πλέκει τα περίτεχνα σεμεδάκια της εις τους αιώνας των αιώνων, ίσως γιατί η εξ αγχιστείας θεία Κούλα εκ Κιλκίς, μας κλείνει πονηρά το μάτι, ελπίζοντας ότι τα σεμεδάκια της μπορεί κάποια στιγμή να έρθουν στη μόδα και πάλι…

Simply (in) Red (& jazz)

2010-12-17T21:26:00.011+02:00

Αντί άλλων φλυαριών, παραπέμπω εδώ...

...κι εδώ.

Όλα κατ' ευχήν.