Down to the ground vs Up in the Air

1. Στην επόμενη ζωή μου θα γίνω οπωσδήποτε «σύμβουλος επαγγελματικής μετάβασης», με ιντριγκάρει!
2. Εάν ποτέ απολυθώ μέσω τηλεδιάσκεψης ή msn, να μη ξεχάσω να φωνάξω έναν σύμβουλο επαγγελματικής μετάβασης για να με απολύσει και δια ζώσης, φαίνεται τόσο ανακουφιστικό
3. Τι μπορεί να γράφει αλήθεια ένας φάκελος επαγγελματικής μετάβασης;
4. Αφού δεν έχω γέφυρα κοντά στο σπίτι μου, μπορώ να χρησιμοποιήσω μια αφύλακτη διάβαση; (θα πονέσω;)
5. Στα 40 φεύγα μου, γίνεται τελικά να ανακαλύψω νέους επαγγελματικούς ορίζοντες, εάν καταφέρω να αποφύγω το παγκάκι;
6. Να μην επιλέξω ποτέ δειλό εργοδότη, που φοβάται να με απολύσει (κότες!)
7. Τελικά και τα golden girls έχουν οικογένεια και παιδιά (βάζουν όμως και πλυντήριο;)
8. Όταν συμπληρώσω 10.000.000 bonus miles, να μην ξεχάσω να εξαφανιστώ δια παντός από τον πλανήτη τούτο
9. Να μην φοράω παπούτσια με κορδόνια (είναι χάσιμο χρόνου μωρέ)
10. Να αγοράσω καινούργια βαλίτσα (ναι, ναι, οπωσδήποτε)
11. Να προτιμώ πάντοτε ένα Hilton στα ταξίδια μου (έχουν και εσωτερική πισίνα)
12. Να μην χτυπάω ποτέ βραδιάτικα τις ξένες πόρτες απροειδοποίητα (ποιος ξέρει ο άνθρωπος τι θα αντικρύσω)
13. Να σχεδιάζω μόνος μου τα δαχτυλίδια που θα δίνω (θα μου στοιχίζουν λιγότερο κι από Folli Follie)
14. Με μία μόνο Visa, έστω και χρυσή, δεν "μετράς" τη σήμερον ημέρα μάνα μου
15. Τα one night stand τελικά μπορεί να εξελιχθούν και σε all day long (ουδείς τέλειος)
16. Να μη μου τύχει να πάω σε γάμο στο Μιλγουόκυ (Θέε μου τι βλαχιά)
17. Να βλέπω με συγκατάβαση τα new entry golden σπασικλάκια (θα φάνε κι αυτά τα μούτρα τους και θα καταλάβουν)
18. Μήπως όλοι ζούμε μέσα σε μια «παρένθεση»;
19. Τελικά, γιατί σε αυτή τη ζωή να μην υπάρχουν σαφείς κι εύκολες απαντήσεις;
20. Down to the ground και να λέω κι ευχαριστώ!

Still got the Blues

Use to be so easy, αλλά…

Πόσα ζευγάρια μάτια έχουν δει την ίδια θέα, σκέφτηκε, χωρίς να έχουν βρεθεί εκεί ξενυχτισμένοι, χωρίς να έχουν βρεθεί άθελά τους σε εκείνη την προβλήτα, προσπαθώντας να ρουφήξουν υγρασία και να καθαρίσουν τα μυαλά από το αλκοόλ...

Πόσοι ξύπνησαν τέτοια ώρα, αναρωτήθηκε, μόνο και μόνο για να δουν αυτή την εικόνα, χωρίς να βρεθούν εκεί κατά λάθος...

Θα μπορούσε να κάνει άλλα, ας πούμε να ξυπνήσει επειδή «πρέπει», να κλείσει το ξυπνητήρι εκνευρισμένα, να γυρίσει πλευρό και να χωθεί κάτω από το πάπλωμα, θα μπορούσε επίσης να σηκωθεί βιαστικά, να φτιάξει έναν καφέ «όπως πρέπει», έναν κανονικό καφέ, όχι σαν εκείνο των γραφείων, ένα τοστ με τυρί και ζαμπόν, ένα κανονικό τοστ, όχι σαν εκείνο, το επαγγελματικό, να ανοίξει το ψυγείο και να γεμίσει ένα ποτήρι με γάλα, να έχει ένα πρωινό, κανονικό και «όπως πρέπει», να ξύσει λίγο το κεφάλι του, να ανάψει ένα τσιγάρο, να γεμίσει τη λεκάνη της τουαλέτας «όπως πρέπει», να της πει μια καλημέρα «όπως πρέπει», να της πει ίσως κι ένα σ’ αγαπώ «όπως πρέπει», να την χαϊδέψει «όπως πρέπει», να της δώσει κι ένα πεταχτό φιλί «όπως πρέπει», θα μπορούσε όμως να κάνει κι άλλα «όπως πρέπει», να αφήνει τον καιρό να περνάει αργά, γιατί αυτός είναι «καθώς πρέπει», θα μπορούσε όμως να ξυπνήσει νωχελικά, να την πάρει αγκαλιά όπως πρέπει, να την κοιτάξει βαθιά στα μάτια όπως πρέπει, να της πει ότι τώρα, Πρέπει και πριν ο ήλιος βγει, να κατηφορήσουν στους άδειους δρόμους, να ακούγονται μόνο τα αργά τους βήματα στα υγρά πεζοδρόμια, να αχνίζουν οι ανάσες τους στο κρύο κι όταν επιτέλους φτάσουν εκεί, να ονειρευτούν εκείνο το βρώμικο γκαζάδικο για ξύλινη σχεδία και καθώς ο ήλιος θα ανεβαίνει ψηλά, να της πει, I've still got the blues for you, γιατί καμία φορά, use to be so easy, κάποια πράγματα χρειάζεται να γίνονται όπως ακριβώς πρέπει.

The return of the living dead

Καθώς σήμερα έκανα έναν περίπατο (1) αισθάνθηκα να με αγγίζει διστακτικά (2) ένα ανεπαίσθητο άρωμα (3) μιας πρώιμης άνοιξης (4).

Μαζί με τις πρόωρες φουσκοδεντριές (5) αρχίζει να ξυπνά επιτέλους (6) από την χειμερία νάρκη (7) και το πολυαγαπημένο σου εστετολόγιο (8).

(1) τα γόνατά μου κάνουν χρίτσι χρίτσι, μεγαλώνωωωωω

(2) φορούσα μπουφάν, δεν παίρνω κι όρκο

(3) σίγουρα δεν ήταν κοκκινιστό, ούτε το S. Ferragamo μου

(4) fast food προσπάθεια άσκησης (χαμένου) λογοτεχνίζοντος ύφους

(5) ο λύκος κι αν εγέρασε...

(6) μια αγωνία την είχες

(7) μαζί με τις αρκούδες της Πίνδου

(8) έπιασαν επιτέλους τα τάματα!!!

Financial crisis

- «Τι χαριτωμένο, πως τον λένε;»

- «Θανάση!»

- «Μα τι όνομα είναι αυτό για σκυλί;»

- «Τον δικό σας δηλαδή πως τον λένε;»

- «Κοκό! Έχετε κήπο;»

- «Όχι δυστυχώς, έχουμε ένα διαμέρισμα μόλις 90 τ.μ., ζούμε εγώ, ο σύζυγός μου κι ο Θανάσης, εσείς;»

- «Δυστυχώς κι εμείς τα ίδια, έχουμε ένα διαμέρισμα μόλις 350 τ.μ. στο οποίο ζούμε εγώ, ο σύζυγός μου και ο Κοκό, έχουμε στριμωχτεί!»

Υ.Γ: αληθινή στιχομυθία, (εκείνο το πρωί) στην Κηφισιά!

Πατρίδα

Είναι φορές - και παρά το γεγονός ότι ποτέ μου δεν αισθάνθηκα έντονα την ανάγκη του να ανήκω κάπου - προσπαθώ και όσο περνούν τα χρόνια να καταλάβω ποιά είναι τελικά η δική μου πατρίδα (*):

αυτή στην οποία γεννήθηκα;

αυτή την οποία νιώθω ως πατρίδα;

αυτή που έχω αναγκαστεί να δέχομαι ως τέτοια;

αυτή στην οποία θα ήθελα να ζήσω;

ή μήπως αυτή που έχω πλάσει στο μυαλό μου;

(σ.σ.: life style ερωτηματικά και μεταφυσικές ανησυχίες)