"...τούτο το καλοκαιράκι κυνηγούσα ένα πουλάκι...", λέει το δημώδες, μα εάν δεν αναζητήσεις ένα πουλάκι, αλλά τον ίσκιο από ένα αρμυρίκι, τότε μάλλον περισσότερο κερδισμένος θα βγεις...
...εδώ
γεννημένος εστέτ!
Δευτέρα, 25 Μάϊος 2009
Ζούγκλα
-2-1.jpg)
Eπικίνδυνο σαρκοβόρο ερπετό έτοιμο να επιτεθεί σε ανυποψίαστο Golden Boy…
To Golden Boy ελίσσεται σαν αιλουροειδές και κρύβεται στο σκοτεινό conference room, πίσω από έναν προτζέκτορα, κραδαίνοντας την καινούργια του Mont Blanc.
To Golden Boy ελίσσεται σαν αιλουροειδές και κρύβεται στο σκοτεινό conference room, πίσω από έναν προτζέκτορα, κραδαίνοντας την καινούργια του Mont Blanc.
Το ερπετό μυρίζει λίγο νωπό blanco που έχει κολήσει πάνω στον αντίχειρα του Golden Boy και με γρήγορες κινήσεις του καταφέρνει δυνατή δαγκωματιά στη γραβάτα Salvatore Ferragamo. Ακολουθεί τιτάνια μάχη μεταξύ Golden Boy και ερπετού, αλλά στο τέλος, όπως άλλωστε αρμόζει σε μια μάχη με τέρατα, το δυνατότερο κτήνος κατατροπώνει το δύσμοιρο το Golden Boy, το οποίο εξασθενημένο από την πάλη με το σαρκοβόρο αρπακτικό, με ξεσκισμένο Brioni κοστούμι, ροκανισμένη Mont Blanc πένα (την οποία είχε αγοράσει με το τελευταίο του μπόνους) και μισοφαγωμένη, από τα αρπακτικά δόντια του κτήνους, Salvatore Ferragamo γραβάτα, παραδίδει το πνεύμα του μέσα στην άγρια ζούγκλα, αντικρίζοντας πρώτα με δέος διάφορα άλλα σαρκοβόρα αρπακτικά με ακριβές γραβάτες και σινιέ εφαρμοστά ταγεράκια να παίρνουν κι αυτά το μεζεδάκι τους (τζάμπα τα λεφτά της δίαιτας), ενώ το ίδιο (το Golden Boy ντε) ή τέλος πάντων ότι έχει απομείνει από αυτό, πασαλλειμμένο με αίμα, δάκρυα κι ιδρώτα (Sakiiiiiiiiiisss) την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια για τον αγαπημένο του παράδεισο εδώ
Τετάρτη, 20 Μάϊος 2009
Η γέφυρα
Το να προσπαθείς να στήσεις γέφυρες για να διαβείς ένα ποτάμι είναι πολύ δύσκολο κι αγωνιώδες πράγμα, χρειάζονται μόχθος, κούραση, ιδρώτας, τεχνική, μαεστρία και μεράκι, άντε το πολύ και μία δόση ρομαντισμού...
...τι γίνεται όμως στην περίπτωση που κάποιοι απλά ηδονίζονται με τα βάραθρα και τους γκρεμούς;
...τότε απλά η δική σου γέφυρα μοιάζει με εκείνη του ποταμού Κβάι, άντε και του Γοργοποτάμου που είναι και στα μέρη μας, με ένα μπουμ γίνεται συντρίμμια και ξεπροβάλουν ξανά τα βάραθρα...
...εδώ που τα λέμε όμως εάν δεν υπήρχαν και αυτά πως θα υπήρχαν αιθεροβάμονες γεφυροποιοί;
Αφιερωμένο έξτρα στην λατρεμένη μου καριέρα, ξέρει εκείνη...
...τι γίνεται όμως στην περίπτωση που κάποιοι απλά ηδονίζονται με τα βάραθρα και τους γκρεμούς;
...τότε απλά η δική σου γέφυρα μοιάζει με εκείνη του ποταμού Κβάι, άντε και του Γοργοποτάμου που είναι και στα μέρη μας, με ένα μπουμ γίνεται συντρίμμια και ξεπροβάλουν ξανά τα βάραθρα...
...εδώ που τα λέμε όμως εάν δεν υπήρχαν και αυτά πως θα υπήρχαν αιθεροβάμονες γεφυροποιοί;
Αφιερωμένο έξτρα στην λατρεμένη μου καριέρα, ξέρει εκείνη...
Πέμπτη, 14 Μάϊος 2009
Τριχασμός
Από John Boy, Golden Boy και μετά Κερασοσυλλέκτης, τουλάχιστον δεν έχω γίνει ρακοσυλλέτης (ακόμα).Ένα λάγνο κορμί πάντως έχω ο εστέτ, πως να αντέξει τόσο σουρεαλισμό;
...εδώ
Δευτέρα, 11 Μάϊος 2009
Τοπίο vs Τόπου
Εστετισμός είναι να βλέπεις το τοπίο και να αδιαφορείς για τον τόπο.
Στον συγκεκριμένο τόπο όμως νιώθω απλά το τοπίο να κερδίζει στα σημεία, χωρίς καμία διάθεση εστετισμού...
...δεν έχω πάντως τελειώσει μαζί του, ίσως μάλιστα τώρα να θέλω περισσότερο να αρχίζω τα πάρε δώσε με αυτόν...
...η συνέχεια στις οθόνες (κι όχι μόνο;) προσεχώς...
Στον συγκεκριμένο τόπο όμως νιώθω απλά το τοπίο να κερδίζει στα σημεία, χωρίς καμία διάθεση εστετισμού...
...δεν έχω πάντως τελειώσει μαζί του, ίσως μάλιστα τώρα να θέλω περισσότερο να αρχίζω τα πάρε δώσε με αυτόν...
...η συνέχεια στις οθόνες (κι όχι μόνο;) προσεχώς...
Κυριακή, 10 Μάϊος 2009
Εστέτ παραξενιές
Η εποχή ακριβώς που ισορροπούσε μεταξύ άνοιξης και καλοκαιριού πάντα μου άφηνε μια μετέωρη αίσθηση, ίσως γιατί έφευγε η αγαπημένη μου εποχή που είναι η άνοιξη και ξεκινούσε μια άλλη, την οποία, με την ίδια λαχτάρα που την περίμενα να έρθει με την ίδια ακριβώς ανακούφιση απολάμβανα το τέλος της.Επειδή όμως τα μετέωρα πράγματα δεν είναι της ιδιοσυγκρασίας μου, κάθε τέτοια ακριβώς εποχή ξεκαθάριζα λίγο πολύ τους λογαριασμούς μου με την άνοιξη, βουτώντας στα κρύα νερά κάποιας αγαπημένης παραλίας, καλωσορίζοντας έτσι κάπως πρόωρα το καλοκαίρι.
Το ίδιο έγινε και φέτος, καθώς οι παραδόσεις είναι παραδόσεις και δεν θα τις χαλάσουμε τώρα στα γεράματα...
Μπορεί η θάλασσα βέβαια να είναι τώρα παγωμένη, αλλά μάλλον τελικά την προτιμώ από τη ζεστή "σούπα" του Αυγούστου...
... βλέπεις είναι κι κι αυτό μέσα στις παραξενιές του εστετισμού...
Δευτέρα, 4 Μάϊος 2009
Ο θησαυρός
Σύμφωνα με ένα παλιό μύθο, στην βάση κάθε ουράνιου τόξου, βρίσκεται ένα τσουβάλι γεμάτο με χρυσάφι, εάν καταφέρεις να φας το ουράνιο τόξο, τότε ο θησαυρός γίνεται για πάντα δικός σου!
Καθόμουν στην προβλήτα μετά τη δυνατή ανοιξιάτικη βροχή και μύριζα τον φουσκωμένο ωκεανό και το λασπωμένο χώμα, βρέθηκα σε ένα τόπο ξένο αλλά και οικείο ταυτόχρονα, ανάμεσα σε ανθρώπους και γλώσσες άγνωστες, ακούγοντας παράλληλα ένα εύθυμο ρυθμικό τραγούδι και σκεφτόμουν ότι μερικά πράγματα στη ζωή είναι πραγματικός θησαυρός, γιατί πολύ απλά έρχονται στα ξαφνικά από μόνα τους, χωρίς καν να τα σχεδιάζεις, ειδικά μάλιστα όταν δεν τα περιμένεις. Μπορεί βέβαια η αξία τους να μην συνδέεται απόλυτα με το τυχαίο και το απρόσμενο, άλλωστε υπάρχουν πολύτιμα πράγματα για τα οποία έχεις μοχθήσει σκληρά στη ζωή, αλλά όταν το ωραίο έρχεται εκεί που δεν το περιμένεις, τότε αποκτά μια άλλη διάσταση.
Σε εκείνον τον τόπο βρέχει συχνά, πολύ συχνά, η γη είναι πράσινη, ο ήλιος λαμπερός, όμως οι άνθρωποι είναι πολλές φορές μελαγχολικοί, αλλά με ευγενική ψυχή, η υγρασία που φέρνει ο ωκεανός ποτίζει την ατμόσφαιρα με μια αίσθηση μοιρολατρίας, καθώς οι άνθρωποι του τόπου εκείνου αγναντεύουν επίμονα εδώ και αιώνες τη μεγάλη θάλασσα περιμένοντας από το βάθος της ένα ουράνιο τόξο κι ένα τσουβάλι με χρυσάφι που κάποια στιγμή θα γίνει δικό τους…
Σε αντίθεση με την Ανατολή και τη Δύση του ηλίου, που ξέρεις ότι θα είναι πάντα εκεί, το ουράνιο τόξο μπορεί να έρχεται μετά τη βροχή, συνήθως όμως σπάνια και χωρίς προκαθορισμένα ραντεβού, το ουράνιο τόξο δεν μοιάζει με τα δρομολόγια του μετρό, συγκεκριμένα και προβλέψιμα, αλλά με εκείνα των παλιών κουρασμένων τρένων στην επαρχία, έρχονται, αλλά ποτέ την ώρα που τα θες…
…ίσως για αυτό να νιώθει κανείς αυτή την ιδιαίτερη έλξη για το ουράνιο τόξο, γιατί σε εκπλήσσει όταν δε το περιμένεις, γιατί μοιάζει με ένα πολύχρωμο τσουβάλι με χρυσάφι που είναι καλά φυλαγμένο στη βάση του και το οποίο σε περιμένει να το φτάσεις, γιατί είναι απλά μια οφθαλμαπάτη, μια φρούδα ελπίδα, ένας μύθος, ένα όμορφο κι ευφάνταστο παιδικό παραμύθι, το οποίο χρειαζόμαστε τελικά όλοι για να πορευτούμε…
…το ουράνιο τόξο θα μοιάζει πάντοτε με εκείνον τον πολύχρωμο δρόμο που κάποτε διέσχιζε η Ίριδα, μεταφέροντας τα μηνύματα των Θεών στους κοινούς θνητούς, μια ακροβασία μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας…
...το ουράνιο τόξο τελικά θα ξυπνά μέσα σου τον ποιητή, αλλά εγώ ο πεζός έκανα ένα κλικ και απλά το φωτογράφισα, ένα ουράνιο τόξο που έσβησε αργά ένα υγρό ανοιξιάτικο απόγευμα στα νερά του Ατλαντικού, δεν προσπάθησα να πιάσω το τσουβάλι με το χρυσάφι του, ίσως γιατί πλέον ξέρω ότι οι πραγματικοί θησαυροί βρίσκονται απλά δίπλα μας...
Καθόμουν στην προβλήτα μετά τη δυνατή ανοιξιάτικη βροχή και μύριζα τον φουσκωμένο ωκεανό και το λασπωμένο χώμα, βρέθηκα σε ένα τόπο ξένο αλλά και οικείο ταυτόχρονα, ανάμεσα σε ανθρώπους και γλώσσες άγνωστες, ακούγοντας παράλληλα ένα εύθυμο ρυθμικό τραγούδι και σκεφτόμουν ότι μερικά πράγματα στη ζωή είναι πραγματικός θησαυρός, γιατί πολύ απλά έρχονται στα ξαφνικά από μόνα τους, χωρίς καν να τα σχεδιάζεις, ειδικά μάλιστα όταν δεν τα περιμένεις. Μπορεί βέβαια η αξία τους να μην συνδέεται απόλυτα με το τυχαίο και το απρόσμενο, άλλωστε υπάρχουν πολύτιμα πράγματα για τα οποία έχεις μοχθήσει σκληρά στη ζωή, αλλά όταν το ωραίο έρχεται εκεί που δεν το περιμένεις, τότε αποκτά μια άλλη διάσταση.
Σε εκείνον τον τόπο βρέχει συχνά, πολύ συχνά, η γη είναι πράσινη, ο ήλιος λαμπερός, όμως οι άνθρωποι είναι πολλές φορές μελαγχολικοί, αλλά με ευγενική ψυχή, η υγρασία που φέρνει ο ωκεανός ποτίζει την ατμόσφαιρα με μια αίσθηση μοιρολατρίας, καθώς οι άνθρωποι του τόπου εκείνου αγναντεύουν επίμονα εδώ και αιώνες τη μεγάλη θάλασσα περιμένοντας από το βάθος της ένα ουράνιο τόξο κι ένα τσουβάλι με χρυσάφι που κάποια στιγμή θα γίνει δικό τους…
Σε αντίθεση με την Ανατολή και τη Δύση του ηλίου, που ξέρεις ότι θα είναι πάντα εκεί, το ουράνιο τόξο μπορεί να έρχεται μετά τη βροχή, συνήθως όμως σπάνια και χωρίς προκαθορισμένα ραντεβού, το ουράνιο τόξο δεν μοιάζει με τα δρομολόγια του μετρό, συγκεκριμένα και προβλέψιμα, αλλά με εκείνα των παλιών κουρασμένων τρένων στην επαρχία, έρχονται, αλλά ποτέ την ώρα που τα θες…
…ίσως για αυτό να νιώθει κανείς αυτή την ιδιαίτερη έλξη για το ουράνιο τόξο, γιατί σε εκπλήσσει όταν δε το περιμένεις, γιατί μοιάζει με ένα πολύχρωμο τσουβάλι με χρυσάφι που είναι καλά φυλαγμένο στη βάση του και το οποίο σε περιμένει να το φτάσεις, γιατί είναι απλά μια οφθαλμαπάτη, μια φρούδα ελπίδα, ένας μύθος, ένα όμορφο κι ευφάνταστο παιδικό παραμύθι, το οποίο χρειαζόμαστε τελικά όλοι για να πορευτούμε…
…το ουράνιο τόξο θα μοιάζει πάντοτε με εκείνον τον πολύχρωμο δρόμο που κάποτε διέσχιζε η Ίριδα, μεταφέροντας τα μηνύματα των Θεών στους κοινούς θνητούς, μια ακροβασία μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας…
...το ουράνιο τόξο τελικά θα ξυπνά μέσα σου τον ποιητή, αλλά εγώ ο πεζός έκανα ένα κλικ και απλά το φωτογράφισα, ένα ουράνιο τόξο που έσβησε αργά ένα υγρό ανοιξιάτικο απόγευμα στα νερά του Ατλαντικού, δεν προσπάθησα να πιάσω το τσουβάλι με το χρυσάφι του, ίσως γιατί πλέον ξέρω ότι οι πραγματικοί θησαυροί βρίσκονται απλά δίπλα μας...
Σάββατο, 11 Απρίλιος 2009
Η άνοιξη είναι τελικά εστέτ...
Κουτσά στραβά τη βγάλαμε μέχρι εδώ...
Με συντροφιά τους φορητούς μας παραδείσους καιρός είναι να πάμε και λίγο παραπέρα...
Ας ξεκινήσουμε (;) λοιπόν από το εικονιζόμενο για να καταλήξουμε (;) στις σταθερές αξίες εδώ, ή μήπως το αντίθετο;
Bέβαια, σημασία δεν έχει η αφετηρία ή ο προορισμός που θα έλεγε και ο ποιητής, αλλά απλά το ταξίδι...
Μπορεί να μην συμφωνώ απόλυτα, αλλά αυτό δεν είναι του παρόντος...
...πλέον εκεί έξω μοσχοβολάει η άνοιξη...
Με συντροφιά τους φορητούς μας παραδείσους καιρός είναι να πάμε και λίγο παραπέρα...
Ας ξεκινήσουμε (;) λοιπόν από το εικονιζόμενο για να καταλήξουμε (;) στις σταθερές αξίες εδώ, ή μήπως το αντίθετο;
Bέβαια, σημασία δεν έχει η αφετηρία ή ο προορισμός που θα έλεγε και ο ποιητής, αλλά απλά το ταξίδι...
Μπορεί να μην συμφωνώ απόλυτα, αλλά αυτό δεν είναι του παρόντος...
...πλέον εκεί έξω μοσχοβολάει η άνοιξη...
Πέμπτη, 9 Απρίλιος 2009
Γαύρος
Τι μου ήρθε σήμερα να αναρτήσω γαύρο;Παραθέτω λοιπόν τους πέντε βασικούς λόγους της σημερινής ανάρτησης:
1. Είμαι Ολυμπιακός, άρα τι άλλο να έβαζα; Πεσκανδρίτσα ή σολομό Νορβηγίας;
2. Ο γαύρος είναι ωραιότατος φιλεταρισμένος λαδορίγανη και μάλιστα με ελαιόλαδο και ρίγανη προσωπικής παραγωγής γίνεται ακόμα καλύτερος. Καθώς είμαι μέγας ψαροφάγος και παρά το γεγονός ότι προτιμώ την πεσκανδρίτσα από τον σολομό Νορβηγίας, την βγάζω πότε πότε και με γαύρο.
3. Ο γαύρος θεωρείται ψάρι των λαϊκών στρωμάτων στα οποία ανήκω, γιατί παρά την εστέτ φήμη και το γκλάμορους παρουσιαστικό μου, είμαι κι εγώ (πολύ κατά βάθος) ένα παιδί του λαού σαν τον Ξανθόπουλο. Βέβαια, με 8 ευρώ το κιλό που τον είδα σήμερα στο ψαράδικο, βλέπω σε λίγο να σερβίρεται και σε εστέτ εστιατόρια (ε ναι, σε εκείνα που όσο μικρότερη είναι η μερίδα, τόσο πιο πολλά πληρώνεις)
4. Ο γαύρος είναι ψαράκι για όλες τις χρήσεις, στη Μαύρη Θάλασσα τον κάνουν μέχρι και γλυκό του κουταλιού, τη γαυρόπιτα πάντως που έφαγα στην Πόλη, την πληρώνω όσο κι όσο για να την ξαναφάω.
5. Είναι Σαρακοστή, κι άρα λένε οι περί της νηστείας γνωρίζοντες, τρώμε ψάρι για να σώσουμε την αμαρτωλή ψυχή μας. Εγώ βέβαια δεν το κάνω για την ψυχή μου, αλλά μόνο για τη φουκαριάρα τη μάνα μου που θα τον μαγειρέψει!
Ο εικονιζόμενος πάντως θα γίνει ωραιότατος και μαρινάτος (δια χειρός Τζων Μπόη βεβαίως)
Τετάρτη, 8 Απρίλιος 2009
Το καλάμι
Συχνά πυκνά βλέπω διάφορους ανθρώπους να κρατούν από ένα καλάμι και να παλεύουν με αυτό, άλλος το έχει μακρύ, άλλος κοντό, άλλος το κρατάει οριζόντια, άλλος κάθετα…
…συνήθως όταν βλέπεις κάποιον να κρατάει το καλάμι του, τότε ξέρεις ότι εκεί γύρω υπάρχουν κι άλλοι πολλοί που κρατούν τα δικά τους τα καλάμια…
Εγώ είμαι περήφανος για το δικό μου το καλάμι, με βγάζει συνήθως ασπροπρόσωπο, θα μου πείτε βέβαια ότι είναι και η τεχνική που κάνει τη διαφορά, ασφαλώς, το καλάμι θέλει εξοικείωση, θέλει εκπαίδευση, θέλει εμπειρία, δεν μπορεί ο καθείς να κρατάει από ένα καλάμι και να νομίζει ότι είναι κάποιος…
…στη φωτογραφία, εικονίζεται το δικό μου καλάμι, περήφανο και ετοιμοπόλεμο.
Δυστυχώς εκείνη την ημέρα δεν τσιμπούσε ούτε μαρίδα!
…τι άλλο να έκανα, το καβάλησα κι έφυγα…
…συνήθως όταν βλέπεις κάποιον να κρατάει το καλάμι του, τότε ξέρεις ότι εκεί γύρω υπάρχουν κι άλλοι πολλοί που κρατούν τα δικά τους τα καλάμια…
Εγώ είμαι περήφανος για το δικό μου το καλάμι, με βγάζει συνήθως ασπροπρόσωπο, θα μου πείτε βέβαια ότι είναι και η τεχνική που κάνει τη διαφορά, ασφαλώς, το καλάμι θέλει εξοικείωση, θέλει εκπαίδευση, θέλει εμπειρία, δεν μπορεί ο καθείς να κρατάει από ένα καλάμι και να νομίζει ότι είναι κάποιος…
…στη φωτογραφία, εικονίζεται το δικό μου καλάμι, περήφανο και ετοιμοπόλεμο.
Δυστυχώς εκείνη την ημέρα δεν τσιμπούσε ούτε μαρίδα!
…τι άλλο να έκανα, το καβάλησα κι έφυγα…
Δευτέρα, 6 Απρίλιος 2009
Κλαυσίγελος
Ο καφές, το κρασί και το σεξ δεν απολαμβάνονται κατά μόνας, γιατί λοιπόν η οδήγηση;
«Έχω τη φουκαριάρα τη μάνα μου στο Ερρίκος Ντυνάν, με τέτοια κίνηση δεν ξέρω εάν θα προλάβω να της κλείσω τα μάτια», μου είπε γελώντας σαρκαστικά, ένας ταλαίπωρος οδηγός στη Μεσογείων σήμερα.
Κούνησα το κεφάλι με συγκατάβαση και χαμήλωσα το ραδιόφωνο - η Στανίση δεν ήταν ότι πιο πρέπον για την περίσταση - τι άλλο δηλαδή να ΄κανα, να του έλεγα ότι εγώ δεν θα προλάβω το πρωινό meeting;
«Έχω τη φουκαριάρα τη μάνα μου στο Ερρίκος Ντυνάν, με τέτοια κίνηση δεν ξέρω εάν θα προλάβω να της κλείσω τα μάτια», μου είπε γελώντας σαρκαστικά, ένας ταλαίπωρος οδηγός στη Μεσογείων σήμερα.
Κούνησα το κεφάλι με συγκατάβαση και χαμήλωσα το ραδιόφωνο - η Στανίση δεν ήταν ότι πιο πρέπον για την περίσταση - τι άλλο δηλαδή να ΄κανα, να του έλεγα ότι εγώ δεν θα προλάβω το πρωινό meeting;
Τρίτη, 31 Μάρτιος 2009
Coffee break
Ο Τζων Μπόης πιστός στα εστετικά του καθήκοντα παρουσιάζει μια νέα, προχωρημένη (τι άλλο) προοπτική σχετικά με την απόλαυση του καφέ (φυσικά μόνο για εστέτ και τολμηρούς).Πληροφορίες ενταύθα
Δευτέρα, 30 Μάρτιος 2009
In spring we trust
Ίσως αυτό να είναι το πιο σκληροπυρηνικά εστέτ άρθρο μου!
Δεν θα πω το παραμικρό (ή περίπου τέλος πάντων).
Η άνοιξη εισέβαλε ειρηνικός κατακτητής και η ζωή εκρήγνυται μπροστά μας σαν βόμβα...
...γιατί μόνο η αληθινή ζωή μπορεί τελικά να είναι τόσο εστέτ...
Δεν θα πω το παραμικρό (ή περίπου τέλος πάντων).
Η άνοιξη εισέβαλε ειρηνικός κατακτητής και η ζωή εκρήγνυται μπροστά μας σαν βόμβα...
...γιατί μόνο η αληθινή ζωή μπορεί τελικά να είναι τόσο εστέτ...
(σιγά που περίμενες εμένα να στο πω)
Πέμπτη, 26 Μάρτιος 2009
Λόγος Ασφαλείας
Το παράθυρο στο γραφείο μου δεν ανοίγει, όχι γιατί έχει κάποια βλάβη, αλλά γιατί απλά κλειδώθηκε ώστε να μην ανοίγει. Όταν ρώτησα ποιός είναι ο λόγος που το παράθυρο μου έχει κλειδωθεί, μου είπαν με πατρική στοργή ότι αυτό γίνεται για λόγους ασφαλείας.
Αναρωτήθηκα τότε από τι ακριβώς κινδυνεύω και μάλιστα άρχισα να φαντάζομαι φοβερά τέρατα να πλησιάζουν το παράθυρο του γραφείο μου και να προσπαθούν να μου κάνουν κακό, φαντάστηκα ότι μου κλέβουν την καινούργια μου Mont Blanc, ή ότι προσπαθούν να μου λύσουν τον κόμπο από τη γραβάτα! Κάποια στιγμή μάλιστα σα να είδα τη σκιά ενός τρομερού πλάσματος με τέσσερα κεφάλια και πόδια σαν πλοκάμια χταποδιού να προσπαθεί να εισχωρήσει μέσα από την χαραμάδα του κλειδωμένου παραθύρου, εκείνου με το χωρίς παντζούρι, για να μου αρπάξει ένα ντοσιέ με σοβαρές υποθέσεις και να τις σκορπίσει στους πέντε (μολυσμένους) ανέμους της πρωτεύουσας, ενώ άλλη μία φορά μόλις που κατάφερα να ξεγλυστρίσω από μια γλιτσερή πρασινοκαφετί μάζα που εισχώρησε κι αυτή μέσα από την κλειδαρότρυπα και ήρθε και απλώθηκε πάνω στο πληκτρολόγιο και στις ιλλουστρασιόν καρτ βιζίτ μου.
Στην αρχή είχα κι εγώ πεισθεί, είχαν δίκιο λοιπόν, λόγοι ασφαλείας επέβαλαν το κλείδωμα του παραθύρου!
Με τον καιρό όμως οι επισκέψεις αυτών των φρικιαστικών τεράτων άρχισαν να πυκνώνουν κι έτσι κάποια στιγμή άρχισα κι εγώ να συνηθίζω. Στην αρχή τα πλησίαζα διστακτικά και μετά όλο και με μεγαλύτερο θάρρος, τις προάλες μάλιστα που ήρθαν στο γραφείο μου παραβιάζοντας τους κανόνες ασφαλείας, κάτσαμε μαζί και ζωγραφίσαμε, με μια κλεμμένη Cartier από κάποιο άλλο γραφείο με κλειδωμένο κι αυτό παραθύρι, ένα ωραίο παλιό σπίτι στην εξοχή, πάνω σε ένα χρησιμοποιημένο A4 χημικό χαρτί φωτοτυπικού! Το τέρας έμοιαζε να το διασκεδάζει αφάνταστα, όπως κι εγώ επίσης, αλλά εκεί που άρχιζε να γίνεται αντιληπτή η παρουσία του, ήρθε εκείνη η πρασινοκαφετί γλιτσερή μάζα και ψιθυρίζοντάς του κάτι στο αφτί για εκείνους τους λόγους ασφαλείας, το άρπαξε απότομα και το έσκασαν μαζί από τη χαραμάδα.
Σήμερα πάλι που δεν είχα και πολύ όρεξη στο πρωινό meeting και το μόνο που ήθελα να πω ήταν «το αρνάκι άσπρο και παχύ της μάνας το καμάρι» ή το πολύ πολύ να τραγουδήσω την Ιτιά τη λουλουδιασμένη, μου σφύριξαν έξω από το κλειδωμένο παραθύρι κι εγώ τότε τους έκανα ένα νεύμα με το κίτρινο highlighter, να μπουν μέσα στα σβέλτα!
Τα φρικιαστικά τέρατα σαν έτοιμα από καιρό σαν θαρραλέα, δεν έχασαν καθόλου χρόνο. Εκείνο με τα πόδια σαν πλοκάμια χταποδιού γαντζώθηκε πάνω στην ξανθιά ντεκαπάζ μιας συμμετέχουσας που κρατούσε ένα δερμάτινο Louis Vuitton τύπου file -o- fax organiser κι άρχισε να της πιπιλίζει ρουφηχτά το σκουλαρίκι Folli Follie στ΄αφτί! Ένα άλλο τέρας με σώμα πιτ μπουλ και πόδια βακτριανής καμήλας έδεσε σε γαϊτανάκι τις μεταξωτές γραβάτες των συμμετεχόντων κι άρχισε να χορεύει ταραντέλα πάνω στο δια χειρός Βαράγκη γραφείο, ενώ η αγαπημένη μου γλιτσερή πρασινοκαφετί μάζα ήρθε κι απλώθηκε πάνω στα ανοιχτά notebooks με τα power-points και ήταν τέτοιο το θράσος της που εισχώρησε μέσα σ΄αυτά κι έγινε - ω Θεέ μου - έγινε ένα απίστευτα γλιτσερό πρασινοκαφετί wallpaper!!!
Μετά από όλα αυτά, επικράτησε στο γραφείο πανικός!
Τα notebooks έκλεισαν, τα highlighter εξαφανίστηκαν και τότε ξεκίνησε ένα εξαντλητικό brainstorming για τα νέα μέτρα ασφαλείας, τα οποία έπρεπε να παρθούν άμεσα.
Να κάνουμε ένα video conference είπε κάποιος και να αλλάξουμε την agenda του meeting, κάποιος άλλος πρότεινε να γίνει ένα αναλυτικό reporting στη Διοίκηση, ενώ ένας άλλος πρότεινε ότι χρειάζεται ένα άμεσο team building!
Πολύ ωραία ιδέα, αναφώνησε η αναμαλιασμένη κυρία με την ξανθή ντεκαπάζ, σημειώνοντας βιαστικά τα πρακτικά του meeting στο μισοξεσκισμένο, από την πάλη με το τέρας, δερμάτινο Louis Vuitton τύπου file -o- fax organiser της.
Μετά από πολύ σκέψη και καθώς συνειδητοποιούσαμε ότι ο κίνδυνος δεν προέρχεται από τα τέρατα αλλά από εμάς τους ίδιους, η απόφαση είχε παρθεί.
Τα παράθυρα στο γραφείο θα αντικατασταθούν, θα αφαιρεθούν τα διπλά κρύσταλλα και στη θέση τους θα μπουν απλά τζάμια με κεντητά δαντελένα κουρτινάκια της γιαγιάς. Επίσης θα προστεθούν καφασωτά παραθυρόφυλλα χρώματος μπλε ρουά, τα οποία θα μένουν πάντοτε ανοιχτά, ενώ ο περίβολος του γραφείου θα γεμίσει με λουλούδια, θάμνους και ανθισμένους κάκτους κι από τη λουλουδιασμένη αυλή του κτιρίου θα ακούγονται παιδικά τραγούδια και ξέφρενη χορευτική μουσική.
Επίσης θα απαγορευθούν τα highlighters, τα file o fax organiser και δη τα δερμάτινα Louis Vuitton, όπως και οι Cartier, ενώ οι ντεκαπαρισμένες ξανθιές με ύφος θα τιμωρούνται με δια βίου παρακολούθηση ολοήμερων meetings και video conference, καθώς και αποχή από το αχαλίνωτο σεξ (εννοείται το πραγματικό, για το cyber θα υπάρξουν εξαιρέσεις)!
Τα τέρατα θα επιτρέπονται μόνο στην περίπτωση που θα είναι αρκούντως άτακτα, ενώ το κτίριο θα μεταφρεθεί με νταλίκα στην εξοχή, θα βλέπει απαραιτήτως τη θάλασσα και τις βαρκούλες, πουλιά θα τιτιβίζουν στα περβάζια και στις υδροροές, ενώ οι φωλιές χελιδονιών θα είναι ευπρόσδεκτες μόνο στην περίπτωση κατά την οποία οι νεοσσοί θα κουτσουλίζουν αδιαλείπτως τους εργαζομένους, φυσικά στα μούτρα!
Στη φωτογραφία, μια ιδέα για το νέο μου γραφείο!
Αναρωτήθηκα τότε από τι ακριβώς κινδυνεύω και μάλιστα άρχισα να φαντάζομαι φοβερά τέρατα να πλησιάζουν το παράθυρο του γραφείο μου και να προσπαθούν να μου κάνουν κακό, φαντάστηκα ότι μου κλέβουν την καινούργια μου Mont Blanc, ή ότι προσπαθούν να μου λύσουν τον κόμπο από τη γραβάτα! Κάποια στιγμή μάλιστα σα να είδα τη σκιά ενός τρομερού πλάσματος με τέσσερα κεφάλια και πόδια σαν πλοκάμια χταποδιού να προσπαθεί να εισχωρήσει μέσα από την χαραμάδα του κλειδωμένου παραθύρου, εκείνου με το χωρίς παντζούρι, για να μου αρπάξει ένα ντοσιέ με σοβαρές υποθέσεις και να τις σκορπίσει στους πέντε (μολυσμένους) ανέμους της πρωτεύουσας, ενώ άλλη μία φορά μόλις που κατάφερα να ξεγλυστρίσω από μια γλιτσερή πρασινοκαφετί μάζα που εισχώρησε κι αυτή μέσα από την κλειδαρότρυπα και ήρθε και απλώθηκε πάνω στο πληκτρολόγιο και στις ιλλουστρασιόν καρτ βιζίτ μου.
Στην αρχή είχα κι εγώ πεισθεί, είχαν δίκιο λοιπόν, λόγοι ασφαλείας επέβαλαν το κλείδωμα του παραθύρου!
Με τον καιρό όμως οι επισκέψεις αυτών των φρικιαστικών τεράτων άρχισαν να πυκνώνουν κι έτσι κάποια στιγμή άρχισα κι εγώ να συνηθίζω. Στην αρχή τα πλησίαζα διστακτικά και μετά όλο και με μεγαλύτερο θάρρος, τις προάλες μάλιστα που ήρθαν στο γραφείο μου παραβιάζοντας τους κανόνες ασφαλείας, κάτσαμε μαζί και ζωγραφίσαμε, με μια κλεμμένη Cartier από κάποιο άλλο γραφείο με κλειδωμένο κι αυτό παραθύρι, ένα ωραίο παλιό σπίτι στην εξοχή, πάνω σε ένα χρησιμοποιημένο A4 χημικό χαρτί φωτοτυπικού! Το τέρας έμοιαζε να το διασκεδάζει αφάνταστα, όπως κι εγώ επίσης, αλλά εκεί που άρχιζε να γίνεται αντιληπτή η παρουσία του, ήρθε εκείνη η πρασινοκαφετί γλιτσερή μάζα και ψιθυρίζοντάς του κάτι στο αφτί για εκείνους τους λόγους ασφαλείας, το άρπαξε απότομα και το έσκασαν μαζί από τη χαραμάδα.
Σήμερα πάλι που δεν είχα και πολύ όρεξη στο πρωινό meeting και το μόνο που ήθελα να πω ήταν «το αρνάκι άσπρο και παχύ της μάνας το καμάρι» ή το πολύ πολύ να τραγουδήσω την Ιτιά τη λουλουδιασμένη, μου σφύριξαν έξω από το κλειδωμένο παραθύρι κι εγώ τότε τους έκανα ένα νεύμα με το κίτρινο highlighter, να μπουν μέσα στα σβέλτα!
Τα φρικιαστικά τέρατα σαν έτοιμα από καιρό σαν θαρραλέα, δεν έχασαν καθόλου χρόνο. Εκείνο με τα πόδια σαν πλοκάμια χταποδιού γαντζώθηκε πάνω στην ξανθιά ντεκαπάζ μιας συμμετέχουσας που κρατούσε ένα δερμάτινο Louis Vuitton τύπου file -o- fax organiser κι άρχισε να της πιπιλίζει ρουφηχτά το σκουλαρίκι Folli Follie στ΄αφτί! Ένα άλλο τέρας με σώμα πιτ μπουλ και πόδια βακτριανής καμήλας έδεσε σε γαϊτανάκι τις μεταξωτές γραβάτες των συμμετεχόντων κι άρχισε να χορεύει ταραντέλα πάνω στο δια χειρός Βαράγκη γραφείο, ενώ η αγαπημένη μου γλιτσερή πρασινοκαφετί μάζα ήρθε κι απλώθηκε πάνω στα ανοιχτά notebooks με τα power-points και ήταν τέτοιο το θράσος της που εισχώρησε μέσα σ΄αυτά κι έγινε - ω Θεέ μου - έγινε ένα απίστευτα γλιτσερό πρασινοκαφετί wallpaper!!!
Μετά από όλα αυτά, επικράτησε στο γραφείο πανικός!
Τα notebooks έκλεισαν, τα highlighter εξαφανίστηκαν και τότε ξεκίνησε ένα εξαντλητικό brainstorming για τα νέα μέτρα ασφαλείας, τα οποία έπρεπε να παρθούν άμεσα.
Να κάνουμε ένα video conference είπε κάποιος και να αλλάξουμε την agenda του meeting, κάποιος άλλος πρότεινε να γίνει ένα αναλυτικό reporting στη Διοίκηση, ενώ ένας άλλος πρότεινε ότι χρειάζεται ένα άμεσο team building!
Πολύ ωραία ιδέα, αναφώνησε η αναμαλιασμένη κυρία με την ξανθή ντεκαπάζ, σημειώνοντας βιαστικά τα πρακτικά του meeting στο μισοξεσκισμένο, από την πάλη με το τέρας, δερμάτινο Louis Vuitton τύπου file -o- fax organiser της.
Μετά από πολύ σκέψη και καθώς συνειδητοποιούσαμε ότι ο κίνδυνος δεν προέρχεται από τα τέρατα αλλά από εμάς τους ίδιους, η απόφαση είχε παρθεί.
Τα παράθυρα στο γραφείο θα αντικατασταθούν, θα αφαιρεθούν τα διπλά κρύσταλλα και στη θέση τους θα μπουν απλά τζάμια με κεντητά δαντελένα κουρτινάκια της γιαγιάς. Επίσης θα προστεθούν καφασωτά παραθυρόφυλλα χρώματος μπλε ρουά, τα οποία θα μένουν πάντοτε ανοιχτά, ενώ ο περίβολος του γραφείου θα γεμίσει με λουλούδια, θάμνους και ανθισμένους κάκτους κι από τη λουλουδιασμένη αυλή του κτιρίου θα ακούγονται παιδικά τραγούδια και ξέφρενη χορευτική μουσική.
Επίσης θα απαγορευθούν τα highlighters, τα file o fax organiser και δη τα δερμάτινα Louis Vuitton, όπως και οι Cartier, ενώ οι ντεκαπαρισμένες ξανθιές με ύφος θα τιμωρούνται με δια βίου παρακολούθηση ολοήμερων meetings και video conference, καθώς και αποχή από το αχαλίνωτο σεξ (εννοείται το πραγματικό, για το cyber θα υπάρξουν εξαιρέσεις)!
Τα τέρατα θα επιτρέπονται μόνο στην περίπτωση που θα είναι αρκούντως άτακτα, ενώ το κτίριο θα μεταφρεθεί με νταλίκα στην εξοχή, θα βλέπει απαραιτήτως τη θάλασσα και τις βαρκούλες, πουλιά θα τιτιβίζουν στα περβάζια και στις υδροροές, ενώ οι φωλιές χελιδονιών θα είναι ευπρόσδεκτες μόνο στην περίπτωση κατά την οποία οι νεοσσοί θα κουτσουλίζουν αδιαλείπτως τους εργαζομένους, φυσικά στα μούτρα!
Στη φωτογραφία, μια ιδέα για το νέο μου γραφείο!
Δευτέρα, 23 Μάρτιος 2009
Εκκρεμές (ή έτσι νομίζω)
-1.jpg)
Κάθομαι στον καναπέ και πίνω ένα κρύο πορτογαλέζικο Alvarinho και οι δυσκίνητες σκέψεις μου παίζουν σκουός στους φρεσκοβαμμένους τοίχους χωρίς στο τέλος να σκοράρουν.
Διαπιστώνω ότι είμαι εκκεντρικός, εντελώς.
Συνήθως μιλώ τα ελληνικά που μου έμαθε το δημόσιο ελληνικό σχολείο της γειτονιάς, διανθισμένα ενίοτε με το λεξιλόγιο της επαγγελματικής πιάτσας και του προσωπικού μόχθου χρόνων πάνω σε κλασικά λογοτεχνικά πονήματα (ενίοτε και κλασικά εικονογραφημένα), συμπεριφέρομαι ως ένας καθημερινός άνθρωπος της διπλανής (θωρακισμένης) πόρτας, προσπαθώ να περνώ απαρατήρητος (αλλά μόνο όταν το θέλω και συνήθως το θέλω σπάνια), ενίοτε οδηγώ άτσαλα στους δρόμους σιχτιρίζοντας την ώρα και την στιγμή που δεν γεννήθηκα γαλαξιακή σκόνη να αιωρούμαι ελεύθερα στο σύμπαν, θυμώνω εύκολα και μάλιστα χωρίς προφανή λόγο (αλλά είναι ωραίο να θυμώνεις γιατί έτσι ικανοποιείται το κατώτερο εγώ σου – πω πω τι είπα πάλι!), γελώ δυνατά (γιατί έχω και αξιοπρεπή οδοντοστοιχία με λίγα σφραγίσματα και καμία εξαγωγή), κάνω εύκολα γκριμάτσες για να γελάσουν οι άλλοι (αλλά πρωτίστως εγώ με μένα), κάνω χειρονομίες (ενίοτε και άσεμνες), στις επαγγελματικές συναντήσεις δείχνω επιδεικτικά τη δυσφορία μου στα ασυνάρτητα που ακούω (που ο Θεός να τους τα κόβει σε παχιά λόγια και να μου τα δίνει σε μπόνους), όταν με στενεύει η γραβάτα την πετάω όπου βρω (ακόμα κι αν είναι Armani), διορθώνω με θράσος τους συνομηλητές μου όταν ανακατεύουν σαν την τράπουλα του παπατζή την ελληνική με την αγγλική, ομιλώντας μια ιδιότυπη επαγγελματική εσπεράντο που την καταλαβαίνουν μόνο οι ίδιοι (ή έτσι νομίζουν), συμπεριφέρομαι μάλλον υπεροπτικά σε όσους με αντιμετωπίζουν με υπεροπτική συγκατάβαση, μοιάζω σαν την μύγα μες το γάλα (ίσως και λόγω χρώματος), σιχαίνομαι το ουίσκυ (ακόμα κι αν είναι Lagavulin) και προτιμώ το απλό νερό της ΕΥΔΑΠ ή ενίοτε κανένα άγνωστο στον πολύ κόσμο κρασί (βλ. Alvarinho), γιατί είμαι και εστέτ πάνω από όλα, μοιάζω σαν ένα εκκρεμές μέσα σε ένα κόσμο στον οποίο βασιλεύει το δήθεν και η πόζα (η αλήθεια είναι ότι την τελευταία μου πόζα την χάρισα στην φωτογράφο του γάμου μου, για αυτό και βγήκα τόσο χάλια), αρνούμαι να ακούσω τη Μόνικα (ποιά Μόνικα τώρα!) και το νέο δίσκο των U2 και προτιμώ απλά να κάνω κέφι με τον Max Raabe, με παιδικά τραγούδια των Mazoo & the Zoo και με κανένα μελαγχολικό fados, διαπιστώνω ότι είμαι τελικά ένας βουβός παρατηρητής ενός κόσμου φλύαρου, ένα μικρό alien που γκρεμοτσακίστηκε από τον πολύχρωμο πλανήτη του μέσα σε μια γκρίζα λακούβα Αθηναϊκού δρόμου, ένας αντιδραστικός αντιρρησίας μιας μάλλον σκληρής και σνομπ πραγματικότητας...
Φευ, εκτός των άλλων είμαι και τεμπέλης, τόση ώρα ακούω τη βρύση της κουζίνας να στάζει και ακόμα δεν έχω πάρει τα πόδια μου να πάω να την σφίξω!
...Θεέ μου σχώρα με, που λέει και το fados από «κάτω», στην επόμενη ζωή μου θα γίνω κι εγώ ένας απ΄αυτούς...
Promise ε;
Διαπιστώνω ότι είμαι εκκεντρικός, εντελώς.
Συνήθως μιλώ τα ελληνικά που μου έμαθε το δημόσιο ελληνικό σχολείο της γειτονιάς, διανθισμένα ενίοτε με το λεξιλόγιο της επαγγελματικής πιάτσας και του προσωπικού μόχθου χρόνων πάνω σε κλασικά λογοτεχνικά πονήματα (ενίοτε και κλασικά εικονογραφημένα), συμπεριφέρομαι ως ένας καθημερινός άνθρωπος της διπλανής (θωρακισμένης) πόρτας, προσπαθώ να περνώ απαρατήρητος (αλλά μόνο όταν το θέλω και συνήθως το θέλω σπάνια), ενίοτε οδηγώ άτσαλα στους δρόμους σιχτιρίζοντας την ώρα και την στιγμή που δεν γεννήθηκα γαλαξιακή σκόνη να αιωρούμαι ελεύθερα στο σύμπαν, θυμώνω εύκολα και μάλιστα χωρίς προφανή λόγο (αλλά είναι ωραίο να θυμώνεις γιατί έτσι ικανοποιείται το κατώτερο εγώ σου – πω πω τι είπα πάλι!), γελώ δυνατά (γιατί έχω και αξιοπρεπή οδοντοστοιχία με λίγα σφραγίσματα και καμία εξαγωγή), κάνω εύκολα γκριμάτσες για να γελάσουν οι άλλοι (αλλά πρωτίστως εγώ με μένα), κάνω χειρονομίες (ενίοτε και άσεμνες), στις επαγγελματικές συναντήσεις δείχνω επιδεικτικά τη δυσφορία μου στα ασυνάρτητα που ακούω (που ο Θεός να τους τα κόβει σε παχιά λόγια και να μου τα δίνει σε μπόνους), όταν με στενεύει η γραβάτα την πετάω όπου βρω (ακόμα κι αν είναι Armani), διορθώνω με θράσος τους συνομηλητές μου όταν ανακατεύουν σαν την τράπουλα του παπατζή την ελληνική με την αγγλική, ομιλώντας μια ιδιότυπη επαγγελματική εσπεράντο που την καταλαβαίνουν μόνο οι ίδιοι (ή έτσι νομίζουν), συμπεριφέρομαι μάλλον υπεροπτικά σε όσους με αντιμετωπίζουν με υπεροπτική συγκατάβαση, μοιάζω σαν την μύγα μες το γάλα (ίσως και λόγω χρώματος), σιχαίνομαι το ουίσκυ (ακόμα κι αν είναι Lagavulin) και προτιμώ το απλό νερό της ΕΥΔΑΠ ή ενίοτε κανένα άγνωστο στον πολύ κόσμο κρασί (βλ. Alvarinho), γιατί είμαι και εστέτ πάνω από όλα, μοιάζω σαν ένα εκκρεμές μέσα σε ένα κόσμο στον οποίο βασιλεύει το δήθεν και η πόζα (η αλήθεια είναι ότι την τελευταία μου πόζα την χάρισα στην φωτογράφο του γάμου μου, για αυτό και βγήκα τόσο χάλια), αρνούμαι να ακούσω τη Μόνικα (ποιά Μόνικα τώρα!) και το νέο δίσκο των U2 και προτιμώ απλά να κάνω κέφι με τον Max Raabe, με παιδικά τραγούδια των Mazoo & the Zoo και με κανένα μελαγχολικό fados, διαπιστώνω ότι είμαι τελικά ένας βουβός παρατηρητής ενός κόσμου φλύαρου, ένα μικρό alien που γκρεμοτσακίστηκε από τον πολύχρωμο πλανήτη του μέσα σε μια γκρίζα λακούβα Αθηναϊκού δρόμου, ένας αντιδραστικός αντιρρησίας μιας μάλλον σκληρής και σνομπ πραγματικότητας...
Φευ, εκτός των άλλων είμαι και τεμπέλης, τόση ώρα ακούω τη βρύση της κουζίνας να στάζει και ακόμα δεν έχω πάρει τα πόδια μου να πάω να την σφίξω!
...Θεέ μου σχώρα με, που λέει και το fados από «κάτω», στην επόμενη ζωή μου θα γίνω κι εγώ ένας απ΄αυτούς...
Promise ε;