Κυριακή, 22 Μαΐου 2016

Κόφτης


Οι Γερμανοί ψήφισαν τον "κόφτη" και έριξαν την τιμή της τουλίπας στα 4 ευρώ τα 10 τεμάχια


Στην Ελλάδα κρατάμε την τιμή της τουλίπας στα 8 ευρώ τα 10 τεμάχια (διπλάσια τιμή από τη Γερμανία).

Η απάντηση στην απορία παρακάτω...

Σάββατο, 14 Νοεμβρίου 2015

Paris







Σε αυτή την πόλη θα ακούω μόνο μουσική!

Τετάρτη, 11 Νοεμβρίου 2015

It's a monumental tissue of lies




 
Αυτό ακριβώς νιώθω στην Ελλάδα.
Κατά συρροή ψέματα, μεγαλειώδη ψέματα, ατιμώρητη υποκρισία, άναρθρες κραυγές, ψίθυροι που χάνονται μέσα σε υπόγειες διαδρομές κι ένας λαός που χώνει ένα κοφτερό γυαλί βαθιά μέσα σωθικά του και με το αίμα που τρέχει παίρνει μαζοχιστικά ικανοποίηση. 
Το μόνο που κάνουμε είναι να περιμένουμε το τέλος, άτολμοι, νωχελικοί και επαναπαυμένοι μέσα στην υποκρισία, τραγικοί ήρωες από τις "Κραυγές και Ψίθυροι" του Μπέργκμαν.

Κυριακή, 25 Οκτωβρίου 2015

Σ΄αυτή τη χώρα...




Νιώθω ότι είναι ίσως το πιο αντιπροσωπευτικό τραγούδι ανάμεσα σε όλα όσα γράφτηκαν σε τούτα τα μαύρα χρόνια της κρίσης στην Ελλάδα.

Μένω ειδικά σε εκείνον τον στίχο που λέει:

«Αυτή η μάνα που μας στέρησε το γάλα
θέλει με δάκρυ να ποτίσει την αυλή της
θέλει με αίμα να δροσίσει το κορμί της
κι όταν της δώσεις όλα αυτά, ζητάει κι άλλα»

Νομίζω η Ελλάδα διεκδικεί μια από τις πρώτες θέσεις παγκοσμίως στην λίστα των υποτιθέμενα αναπτυγμένων χωρών με την μεγαλύτερη έχθρα επίσημου κράτους απέναντι στους πολίτες της. 

Τρίτη, 20 Οκτωβρίου 2015

Δέκα



 
Δέκα λοιπόν.
 
Η ιστορία ξεκίνησε πολύ απλά. Καθόμουν στο γραφείο… χμ, μάλλον, καθόμουν σε ένα γκρι γραφείο με μπαλκόνι που για θέα είχε ένα άλλο μπαλκόνι. Θα μου πεις όλα τα γραφεία γκρι δεν είναι; Ναι, αλλά δεν έχουν όλα μπαλκόνια, έστω και με θέα σε κάποια άλλα μπαλκόνια, τα οποία με τη σειρά τους βλέπουν σε άλλα μπαλκόνια, υπάρχει και το ενδεχόμενο του ακάλυπτου, ή και η καθόλου θέα. Μεσημεράκι ήταν, ώρα δεν θυμάμαι, το σίγουρο είναι ότι είχα φάει κοκορέτσι, ναι, για business lunch! Το θυμάμαι γιατί εκείνο τον καιρό είχε έρθει μια νέα συνάδελφος από την Γερμανία και για να της κάνω πλάκα της περιέγραφα με τον πιο splatter τρόπο τι ακριβώς τρώμε στο Ελλαδιστάν και από τι παρασκευάζεται το κοκορέτσι, σνίτσελ και λουκάνικα να πάει να φάει στην πατρίδα της, εδώ τρώμε έντερα, συνήθως τα δικά μας (αυτό δεν της το ΄πα τότε, το κατάλαβε μόνη της μετά).
Εκτός από τη θέα στο απέναντι μπαλκόνι, από μια άκρη έβλεπα και τη θάλασσα (μεγαλεία!), κοκορέτσι και θάλασσα δεν ταίριαζαν, αλλά δεν θα την κέρναγα και αστακομακαρονάδα, κάτι ψυχανεμιζόμουνα από τότε για χρεοκοπίες και κράταγα καβάντζες, τις οποίες βέβαια μου τις τσάκισε ο Ένφια και οι έκτακτες εισφορές, κρίμα γιατί με την Χέλγκα μπορεί να είχα και τα τυχερά μου.

Λέω αφού το κάνουν οι άλλοι γιατί να μην το κάνω κι εγώ; Σωστά, τι παραπάνω δηλαδή είχαν οι άλλοι; Τζάμπα ήταν. Νομίζω δεν παιδεύτηκα πολύ για να βρω πως γίνεται, πάτησα δυο τρία κουμπιά στον υπολογιστή, πάνω στο γραφείο είχα ένα μικρό βαζάκι με νερό και ζάχαρη που μέσα είχα βάλει ένα κλωναράκι από ένα αρμυρίκι που είχα κόψει τον προηγούμενο μήνα από ένα δενδρύλλιο στην Τήνο, το αρμυρίκι φρέσκο ακόμα, αντέχουν αυτά, δεν έχουν ανάγκη, εγώ μόνο δεν άντεχα, τότε βιαζόμουν, βιαζόμουν πολύ, έπαιρνα φόρα και όποιον έπαιρνε ο χάρος, παραμάζωμα όλα, κι εγώ μαζί στην κουτρουβάλα κι έτσι λίγο η θάλασσα από την άκρη του παραθύρου (μεγαλεία είπαμε τότε!), λίγο το κοκορέτσι, λίγο το κλωνάρι από το αρμυρίκι στο βάζο, λίγο που το έκαναν κι οι άλλοι, γιατί να μην το έκανα κι εγώ και τσουπ "εγένετο blog". Αυτός ακριβώς ήταν και ο τίτλος της πρώτης μου ανάρτησης. Στην πρώτη φωτογραφία δυο αρνιά, ναι, μια προβατίνα κι ένα γάλακτος, μάλλον με είχε επηρεάσει το κοκορέτσι και κάπως έτσι τα armirikia μόλις είχαν γεννηθεί, σαν σήμερα.
 
Διαβάζοντας με τότε θα νόμιζε κανείς ότι ήμουν βυθισμένος μέσα σε ατέρμονες φιλοσοφικές σκέψεις, μάλιστα εκείνο τον καιρό είχα λάβει κι ένα email από κάποια αναγνώστρια που με ρωτούσε εάν είχα εντρυφήσει στην φιλοσοφία, η καημένη πόσα άρλεκιν να είχε διαβάσει για να το φανταστεί αυτό, τέλος πάντων, να πω την μαύρη μου αλήθεια κολακεύτηκα, σε αυτά είμαι και αδύναμος χαρακτήρας, βέβαια μια λάιτ κλιμακτήριο την περνούσα και μου έβγαινε λίγο δράμα, στις επόμενες δυο αναρτήσεις μου βγήκε κάτι σε γερμανικό, όχι δεν ήταν τα φιλοσοφικά μου, ούτε και τα προ-κλιμακτηριακά μου, ήταν από τη συνάδελφο γερμανίδα που δεν την χόρταινα στα κοκορέτσια και στα σπληνάντερα, είχαμε πάει και στα Βλάχικα στη Βάρη και την είχε μαγέψει και ο βλάχος και η γκλίτσα του, τι να πω, αυτά μου είχε πει τότε, αυτά λέω κι εγώ, φαντάζομαι σνίτσελ δεν ξανάβαλε στο στόμα της από τότε, το τι άλλο έβαλε δεν μ΄ αφορούσε κιόλας δηλαδή, αν ήταν σήμερα θα την πήγαινα να φάει κινόα και φαγόπυρο και να πιει ζουμί από αμαμελίδαως καταντάει ο άνθρωπος στα γεράματα…)
 
Δέκα χρόνια. 
Νιός ήμουν και γέρασα που λένε, κατέβασα και ταχύτητα, τώρα παίρνουν οι άλλοι εμένα παραμάζωμα και καλά μου κάνουν δηλαδή. Πολλά άλλαξαν από τότε, βασικά όλα άλλαξαν, εγώ, η χώρα, ένα δεν άλλαξε, δανεικά τότε, δανεικά κι αγύριστα σήμερα, τα δανεικά αξία ανεκτίμητη.  Βέβαια, με το Blog αυτό πολλά πολλά δεν είχα και δεν έκανα, ούτε ήταν κι αυτός ο στόχος άλλωστε, βασικά δεν τσακώθηκα μαζί του, δεν το λάτρεψα, ούτε το μίσησα, δεν έβγαλα απωθημένα, δεν το χρησιμοποίησα για να κάνω κοινωνικές γνωριμίες, που και που έκανα ασκήσεις λογοτεχνικού ύφους (δεν πρωτοτύπησα, ίσα ίσα, αντέγραψα και με αντέγραψαν) και φωτογραφίας, ψέλλισα και δυο τρία βαθυστόχαστα, για γκομενικά πολλά δεν είπα, μαζεύτηκα. 
Κάποτε, οι αναγνώστες του αριθμούσαν μεγέθη μνημονικής διαδήλωσης (του πρώτου και του δεύτερου), οι σχολιαστές πάντα λιγότεροι, πλέον δεν μαζεύει ούτε για φιλικό δίτερμα σε ξερό, αλλά όσο έπεφταν οι επισκέψεις τόσο το γούσταρα περισσότερο γιατί γινόταν πιο πολύ δικό μου κι όχι κάτι που διαμορφωνόταν ανάλογα με τα γούστα των άλλων, ένα θεματάκι το έχω κι εγώ!
 
Τα Blogs έχουν πεθάνει εδώ και κάποια χρόνια, τουλάχιστον με την μορφή και με το ύφος που τα ξέραμε εμείς οι σκαπανείς των ιστολογίων, τα αρμυρίκια όμως είναι ανθεκτικά στο χρόνο και στις κακουχίες, τα βλέπεις ζαρωμένα να σου προσφέρουν τον ίσκιο τους, κατά την άνοιξη πετούν φρέσκα φυλλαράκια, δεν τα επηρεάζει το αλάτι της θάλασσας, το κρύο και οι άνεμοι, το πιο ωραίο είναι ότι περνούν εκ πρώτης απαρατήρητα, αλλά κάποιον ίσκιο θα σου προσφέρουν αν τα επισκεφτείς, εξαρτάται κι από τα κέφια τους βέβαια, είναι τζαναμπέτικα και κάπως έτσι πορεύτηκε αυτό το ιστολόγιο μέσα στον χρόνο, πλέον ένα από τα πιο παλιά ενεργά ιστολόγια της ελληνικής μπλογκόσφαιρας (δάκρυσα).
 
Κι επειδή όλα τριγύρω αλλάζουμε κι όλα τα ίδια μένουν, όπως είχα τότε γράψει στις δύο τελευταίες γραμμές της πρώτης μου κιόλας ανάρτησης, ακριβώς δέκα χρόνια πριν:

"Πόσο θα κρατήσει ουδείς γνωρίζει... μπορεί αύριο να το κάνω παρανάλωμα.
Θα μείνω συντονισμένος να δω τις προθέσεις μου…"
 
 

Τετάρτη, 14 Οκτωβρίου 2015

Πρώτη φορά χωρίς δακρυγόνα;



Κι ενώ μία και μόνο μπίζνα έφερνε κέρδη στην Ελλάδα, έστω και εποχιακά, την καταδικάσαμε κι αυτή στη χρεοκοπία. 
Και τώρα τι θα κάνουμε χωρίς δακρυγόνα; Που χάθηκε το καταναλωτικό τους κοινό;
Πως η έρμη τούτη χώρα θα ψηφίζει το 3ο, τιμημένο και αξιοπρεπές Μνημόνιό της; 
Ήταν βλέπεις κι αυτά μια κάποια λύσις.

Κυριακή, 27 Σεπτεμβρίου 2015

Συριζέικα Γεμιστά, τριτομνημονιακά



Ασφαλώς με ρύζι και για την γκουρμεδιά, λίγη κινόα, πληγούρι κι άγριο ρύζι.
Βέβαια, ξεφεύγει από την συνταγή των ημερών, αλλά ας πάει και το παλιάμπελο, πάνω από όλα η ψευδαίσθηση ελπίδας.  
Μου άρπαξαν λίγο στην άκρη, αλλά εδώ θα μου πεις έχουμε ήδη αρπάξει εμείς πανταχόθεν, αυτό σε μάρανε;
Οπότε, στην τριτομνημονιακή εποχή που ζούμε θα φαγωθούν μέχρι κι οι φλούδες. 

Καμμένα μεν, αξιοπρεπή δε!

Παρασκευή, 3 Ιουλίου 2015

Εγώ σ' αγάπησα εδώ!





Αγαπητέ αναγνώστη,


Εάν από ΄βδομάδα χαθούμε λόγω "τεχνικών" προβλημάτων, να ξέρεις ότι εγώ σ' αγάπησα εδώ!



Ειλικρινά ποτέ δικός τους,

Τζων Μπόης

Κυριακή, 21 Ιουνίου 2015

Σοφά λόγια



Είτε έτσι είτε αλλιώς, είτε μένουμε Ευρώπη είτε πάμε κάπου αλλού, το συγκεκριμένο σύνθημα στον τοίχο με εκφράζει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο έχει γραφτεί τα τελευταία χρόνια...

Πέμπτη, 21 Μαΐου 2015

Τ' είχες Γιάννη, τ' είχα πάντα...






Είναι αυτό που λένε: "θα σου χαρίσω τ' αστέρια!"

Τώρα, μόνο με 180 ευρώ παραπάνω!

Κυριακή, 10 Μαΐου 2015

Βουκουρέστι











Τις περισσότερες φορές, κρατώντας τη φωτογραφική μου μηχανή και παριστάνοντας τον Γιαπωνέζο, αισθάνομαι ότι η εικόνα που απλώνεται μπροστά στα μάτια μου είναι η αφορμή για να πατήσω το κουμπί.
Αυτή τη φορά όμως δεν κατάλαβα τι ακριβώς με έκανε να αναζητήσω εγώ την εικόνα εκείνη που θα κέντριζε το ενδιαφέρον μου για να φωτογραφίσω την πόλη αυτή.
Στην πραγματικότητα, αισθάνθηκα ότι δεν υπήρχε μιας σαφής εικόνα, παρά μονάχα μια επίπεδη, ατάραχη επιφάνεια πάνω στην οποία εναλλάσονταν προκλητικά δύο στοιχεία, το γκρίζο με το πράσινο, το πολύ γκρίζο με το πολύ πράσινο.
Προτίμησα να την φωτογραφίσω από ψηλά. Εάν την πλησίαζα φωτογραφικά πιο κοντά θα αισθανόμουν ότι, είτε την κολακεύω αδικαιολόγητα, είτε την «καταδικάζω» με τον ίδιο τρόπο.

Στάθηκα μόνο σε ένα της σημείο από κοντά, εκείνο το οποίο αποτυπώνει το μέγεθος της ανθρώπινης μεγαλομανίας και ματαιοδοξίας...
Το τεραστίων διαστάσεων κτήριο της τελευταίας φωτογραφίας ήταν κάποτε η κατοικία ενός ανθρώπου, ο οποίος νόμιζε ότι θα ζούσε για πάντα...