Πέμπτη, 17 Δεκεμβρίου 2009
Santa Claus got stuck in my chimney

Πρόσφατα, βρέθηκα σε ένα βιβλιοπωλείο στο εξωτερικό, το οποίο εκτός από βιβλία πωλούσε και cd, πολύ ωραίο περιβάλλον, ο κόσμος φαίνεται να διασκέδαζε με το να ξεφυλίζει βιβλία και να ακούει μουσική, να συζητά χαμηλόφωνα και να παρατηρεί τους τίτλους, κάπως έτσι είναι άλλως τε τα βιβλιοπωλεία που μου αρέσουν σκέφτηκα κι εκεί που ξεφύλιζα ένα βιβλίο της βραβευμένης φέτος με Νόμπελ λογοτεχνίας, Χέρτα Μίλερ, με πλησίασε μια κοπέλα και με ρώτησε εάν είμαι Έλληνας. Μα στο κούτελο το έγραφα; Ναι, της απάντησα απορρημένος, χωρίς να καταλάβω ούτε το λόγο της ερώτησης, πολύ δε περισσότερο το πως με κατάλαβε, εντάξει, το χρωματάκι μου το έχω, αλλά θα μπορούσα να ήμουν Ιταλός, Ισπανός, κάτι τέλος πάντων άλλο από το Νότο, είχα βέβαια ξεχάσει ότι κουβαλούσα μαζί μου την ελληνική εφημερίδα από το αεροπλάνο στα χέρια μου με σκοπό να τη διαβάσω σε κάποιο καφέ που θα καθόμασταν αργότερα. Η κοπέλα, λάτρης της Ελλάδας, σπούδαζε την Ελληνική γλώσσα στο Πανεπιστήμιο εκείνης της πόλης, στην οποία όπως μου είπε βρέθηκε για λίγες ημέρες πριν επιστρέψει στο σπίτι της, σε μια μικρότερη πόλη της χώρας εκείνης.

Από τις πρώτες κιόλας κουβέντες που ανταλλάξαμε κατάλαβα ότι ένιωθε έναν θαυμασμό και παράλληλα μια απορία, θαυμασμό γιατί γνώριζε ξαφνικά κάποιον από την Ελλάδα (η παρουσία μου στο βιβλιοπωλείο κι όχι σε κανένα πολυκατάστημα να τσακίζω πιστωτικές κάρτες, μάλλον θα προξένησε μεγαλύτερο θαυμασμό), με τον οποίο μπορούσε απρόσμενα να συνομιλήσει μαζί του στα Ελληνικά, αλλά και παράλληλα μια απορία σχετικά με τα τεκταινόμενα στη χώρα και την οικονομική της κατάσταση.

Εκείνη τη στιγμή στο βιβλιοπωλείο αναγνώριζα τη φωνή της Ella Fitzgerald να τραγουδά το “Santa Claus got stuck in my chimney”.

Δεν ήξερα ακριβώς με ποιο τρόπο να της εξηγήσω τα πράγματα, η αλήθεια ήταν ότι βαριόμουνα κιόλας - άλλως τε δεν είμαι και ο καταλληλότερος άνθρωπος σε αυτά, συγχίζομαι εύκολα και σπάω - καθώς τι να πω και πως να το εξηγήσω, η κοπέλα σπούδαζε τον Αριστοτέλη και τον Πλάτωνα, τι να της έλεγα δηλαδή, για τη δημιουργική λογιστική, για τα λαμόγια, τις ρεμούλες, τα ρουσφέτια, τη διαφθορά και την αναλγησία όλων μας, άσε λέω καλύτερα, δεν είναι κουβέντες αυτές Χριστουγεννιάτικα και αντ΄ αυτών, της πρότεινα να ακούσει προσεκτικά τα λόγια του τραγουδιού:

Santa Claus got stuck in my chimney

stuck in my chimney, stuck in the chimney

There, he was in middle of the chimney,

not quite up and not quite down...

Αυτή, της λέω, είναι η κατάσταση σήμερα στη χώρα, αφασική, περιμένουμε μονίμως τον Αη Βασίλη, αλλά είτε αυτός είναι χοντρούλης, είτε μάλλον εμείς έχουμε κάνει κακή κατασκευή και όπως φαίνεται έχει ο δύσμοιρος κολλήσει μέσα στην καμινάδα (βλέπεις, μέχρι κι ο Σάντας έπλεξε μαζί μας).

Χαμογέλασε, αλλά το τραγούδι συνέχιζε:

Santa please come back to my chimney

back to my chimney,

Santa please come back to my chimney

You can come back here.

Cause baby, made a brand new chimney

Just for you this year!

Santa, come on back!

Ακούγοντας απορρημένη το τραγούδι (σου λέει, τούτος εδώ έχει εντελώς σαλτάρει) άρχισα να χαμογελώ εγώ, γιατί σκέφτηκα ότι δεν είναι τελικά ο Αη Βασίλης τόσο γεματούλης, είναι η δικιά μας καμινάδα πολύ στενή και προβληματική και πρέπει επειγόντως να κατασκευάσουμε μια εντελώς καινούργια.

Μετά από αυτό το ευχάριστο στιγμιότυπο (για μένα ευχάριστο βεβαίως, εκείνη μάλλον έμεινε με την απορία, καθώς σου λέει δεν είναι τυχαίο που πάει έτσι η Ελλάδα με όλους αυτούς τους σαλταρισμένους που ζούνε εκεί) περπατήσαμε όλοι μαζί, η παρέα της και η δικιά μου, συζητώντας χαλαρά και απολαμβάνοντας την ομορφιά εκείνης της πόλης, τα πάρκα και τα ιστορικά της κτίρια και κάποια στιγμή βρεθήκαμε μπροστά από μια γέφυρα. Σκέφτηκα τότε πόσο όμορφες είναι αυτές οι πόλεις με τα ποτάμια τους, τις εντυπωσιακές τους γέφυρες, την τελευταία μάλιστα φορά που πέρασα τον δικό μας τον Κηφισσό, κόντεψε να με λιώσει με νταλίκα και με το δίκιο της βεβαίως, τι γύρευα εγώ εκεί κι έτσι καθώς βρεθήκαμε πάνω στη φωταγωγημένη πεζογέφυρα, μου είπε ότι το αγαπημένο της χόμπυ είναι να διασχίζει γέφυρες, γιατί στο σημείο εκείνο των ποταμιών υπάρχουν ρεύματα που καθαρίζουν τις σκέψεις και τις κάνουν κρυστάλλινες.

Πολύ καλή ιδέα είπα, αλλά εγώ στον Κηφισσό δεν ξαναπάω, εμείς έχουμε τις θάλασσες που καθαρίζουν τις σκέψεις, τι να τα κάνουμε τα ποτάμια, κι έτσι, μην έχοντας άλλη επιλογή υδάτινου περιβάλλοντος, έδωσα μια υπόσχεση στον εαυτό μου για το 2010, ότι δηλαδή μία φορά την εβδομάδα θα πρέπει να πηγαίνω στη θάλασσα και να καθαρίζω το μυαλό μου από σκέψεις, σιγά που θα το κάνω βέβαια, αλλά τελικά είναι ωραίο να αισθάνεσαι ότι έχεις να περιμένεις πράγματα, είναι ωραίο να κάνεις σχέδια, είναι ωραίο να προγραμματίζεις, ας πούμε, μια βόλτα στη θάλασσα χωρίς σκοπό, να περιμένεις - γιατί όχι - κι έναν Αη Βασίλη, ακόμα κι αν δεν ξέρεις εάν θα καταφέρει να κατεβεί μέσα από την καμινάδα σου, ή εάν θα χρειαστεί να φτιάξεις μία καινούργια, είναι συναρπαστικό να διασχίζεις γέφυρες για να φτάνεις στην άλλη όχθη και να συναντάς τα πρόσωπα και τις σκέψεις των άλλων κι εκείνοι τις δικές σου, να κάνεις δηλαδή δυό βήματα πιο πέρα στη ζωή, είναι ωραίο να έχεις μιαν απλωσιά, μια προοπτική, μιαν ελπίδα, έναν ανοικτό ορίζοντα...

...είναι ωραίο όμως επίσης να εύχεσαι το ίδιο και στους γύρω σου...

Καλή Χρονιά να έχουμε.

 
posted by Τζων Μπόης at Πέμπτη, Δεκέμβριος 17, 2009 | Permalink | 1 comments
Παρασκευή, 27 Νοεμβρίου 2009
Step into Christmas

Ώρες ώρες απορώ κι εγώ που τόσα χρόνια τον κουβαλάω πάνω μου, με τον εστετισμό του!

Mωρέ, εδώ ο κόσμος χάνεται κι ο Τζων Μπόης το χαβά του;

Πάντως ένα δίκιο το έχει, σ’ αυτούς τους χαλεπούς καιρούς εάν δεν το ρίξεις και λίγο έξω, δεν θα την βγάλεις καθαρή κι επειδή ο Τζων Μπόης (αυτό το τρίτο πρόσωπο είναι τελικά σκέτη ηδονή!) υποστηρίζει (ναι, το έχει αυτό το ελάττωμα) ότι δεύτερη ζωή δεν έχει (που λέει κι ο ποιητής), μπαίνει από τώρα σε Χριστουγεννιάτικo mood (θες κι αγγλικό τρομάρα σου!) και ετοιμάζεται μαζί με όλο το έμψυχο υλικό της εστέτ οικογενείας του (σαν τα μούτρα του τους έκανε όλους!), για εστέτ Χριστουγεννιάτικες αποδράσεις, σε εκείνα τα μέρη όπου τα Χριστούγεννα γιορτάζονται ωραιότερα, πριν αυτά φτάσουν...

...ε ναι, οι πραγματικοί εστέτ γνωρίζουν...

Αϊ στην ευχή πια, το χώμα θα τα φάει όλα, γιατί να μην τα φάω εγώ πρώτα;

Θα ακολουθήσει αναλυτικό φωτο-ρεπορτάζ μετά την επιστροφή από το εικονιζόμενο, για την ώρα υπάρχει το μουσικοχορευτικό εδώ.

Υ.Γ:...και μην ξεχνιόμαστε ε; κάνε κλικ στο μπανεράκι εκεί ψηλά, κι όχι για τη φιλανθρωπία βρε αδερφέ, αλλά γιατί είναι ωραία, έτσι απλά.

 
posted by Τζων Μπόης at Παρασκευή, Νοέμβριος 27, 2009 | Permalink | 6 comments
Παρασκευή, 20 Νοεμβρίου 2009
Παραληρήματα
Μετά από 4 χρόνια στο κουρμπέτι του blogging και με τον αέρα του έμπειρου αλλά και πάντα ετοιμοπόλεμου ιστολόγου, δηλώνω ότι δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο να ευχαριστηθώ από ένα ιστολόγιο, από την διάθεση του συντάκτη του να περάσει πραγματικά καλά μέσα από αυτό, κάτι που φαίνεται στα λόγια, στα σχόλια, στους υπαινιγμούς, στα αστεία και γενικότερα στη διάθεση που βγάζει και στον αέρα που εκπέμπει.

Βέβαια, στην σοβαροφανή και ενοχική Ελλάδα, το να περνάς καλά είναι μομφή, όπως είναι μομφή να έχεις λεφτά (φτάνει να μην το φωνάζεις πολύ, γιατί είναι πρόκληση), να είσαι φτωχός (φτάνει επίσης να το δείχνεις με αξιοπρέπεια και μαχητικότητα, διαφορετικά είναι μιζέρια), να ασχολείσαι με το επιχειρείν (φτάνει να το κάνεις με κοινωνική συνείδηση, τι λέω τώρα ο άνθρωπος), μομφή είναι να είσαι δεξιός, ή αριστερός (κατά καιρούς σε αυτή τη χώρα έχουμε ζήσει σκηνές απείρου παρα-πολιτικού κάλλους), να είσαι Ολυμπιακός (να γελάσω ή να σχολιάσω;), το να περνάς καλά μέσα από ένα ιστολόγιο, πολλές φορές παραπέμπει και στην σαχλαμάρα, την οποία τη βρίσκω ενίοτε και εξόχως ανακουφιστική, ιδίως για τον σαχλαμαρίζοντα.

Παρά το γεγονός ότι τελευταία οι ιώσεις επιδεικνύουν μια παθιασμένη αγάπη προς το πρόσωπό μου κι όχι μόνο αυτό, σήμερα μάλιστα το εξειδίκευσαν ακόμα περισσότερο και λάτρεψαν με πάθος τη μύτη, ωιμέ και τον φάρυγγά μου, σε βαθμό που να χάσω τα σοφά μου λόγια και να βρω χρόνο για posting, προσωπικά παραμένω με ηθικό ακμαιότατο (η καριέρα μου έχει αρχίσει κάποια παραπονάκια που την αμελώ, αλλά αγάπη χωρίς πείσματα δεν έχει νοστιμάδα), κάνοντας σχέδια για πολύ, μα για πάρα πολύ γκλάμορους (τι άλλο ασφαλώς!) αποδράσεις στην Ευρώπη, να μην την βγάλω στο λεκανοπέδιο εστέτ άνθρωπος, μέρες γιορτινές που έρχονται!

Το θέμα λοιπόν είναι να περνάς καλά και να μην αισθάνεσαι ενοχή να το δείξεις, ενοχές για τα στραβά αυτού του αλλοπρόσαλλου κόσμου μπορώ να νιώσω κάποια άλλη στιγμή, αν και δεν το βρίσκω, εδώ που τα λέμε και εντελώς απαραίτητο, αλλά μην αποδομήσω εντελώς τώρα το προφίλ του σκεπτόμενου ανθρώπου που με τόσο κόπο καλλιεργώ...

Διάθεση λοιπόν τούρμπο, οπότε αφήνουμε προς ώρας τα ασπρόμαυρα posts και ξαναβρίσκουμε την έγχρωμη πλευρά του ιστολογίου, η οποία μην το πείτε παραέξω, δεν είναι απαραίτητα περισσότερο γκλάμορους από την ασπρόμαυρη, αλλά δεν θα κάτσω τώρα να ανατρέψω παγκόσμια αποδεκτές σταθερές.

Η φωτογραφία από μια αγαπημένη γωνιά του Ναυπλίου...
...τούτο το μέρος με περιμένει εδώ και πολύ καιρό που του έχω κάνει σκασιαρχείο, αλλά η αλήθεια είναι ότι το χρήμα, ο βήχας και η αγάπη για αυτό δεν κρύβονται...
...φευ, για την ώρα όμως αρκούμαι απλά στον βήχα...
 
posted by Τζων Μπόης at Παρασκευή, Νοέμβριος 20, 2009 | Permalink | 8 comments
Παρασκευή, 13 Νοεμβρίου 2009
Χαλαρά
Τόσα χρόνια πάνω κάτω (ή κάτω πάνω;) το ερώτημα παραμένει:
Πως γίνεται μια φτωχομάνα, γκλάμορους;

Σε αυτό το βασανιστικό ερώτημα ένας εστέτ δεν μπορεί να δώσει απάντηση, μπορεί άραγε ένα Tr0l;

Έως τότε χαλαρά (με παχύ ή με λεπτό λ, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο, πίστεψτε με...στα τσίπουρα είναι το μυστικό, άντε και στο shopping)
 
posted by Τζων Μπόης at Παρασκευή, Νοέμβριος 13, 2009 | Permalink | 8 comments
Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2009
Παραμύθια
Photo: Andre Kertesz

Λένε ότι σε περιόδους οικονομικής κρίσης ο άνθρωπος μαζεύεται, κλείνεται περισσότερο στον εαυτό του, στην οικογένειά του, στο σπίτι του. Σωστό από μία πλευρά και κατά τη γνώμη μου και θεμιτό.
Από την άλλη όμως κι όσο αυτή η κρίση φαίνεται να βαθαίνει στην οικονομία, με αντίκτυπο στην κοινωνία την ίδια και στον καθένα ξεχωριστά (η δημιουργική αριθμητική δεν είναι το φόρτε μου και απορώ με όσα διαβάζω για ανάκαμψη και φως στο τούνελ, καθώς εγώ προσωπικά βαθιά κρίση έβλεπα πριν την «κρίση» κι όχι τώρα), τόσο αυτή η εσωστρέφεια θα προσπαθεί να βρει διέξοδο, τόσο όσα μέσα στον καθένα μας συσσωρεύονται, άλλοτε ως παράπονο, άλλοτε ως αγανάκτηση, άλλοτε ως θυμός κι άλλοτε ως έκκληση για βοήθεια, θα μοιάζουν με ποτάμι που προσπαθεί να βρει μια θάλασσα για να εκτονωθεί (είχα δεν είχα, κατρακύλησα πάλι στο ποιητικό). Το θέμα βέβαια είναι τι είδους ορισμό δίνουμε σε αυτό που πιπιλίζουμε ως κρίση, πως δηλαδή την αντιλαμβάνεται ο καθένας και πως ακριβώς πορεύεται μέσα σε αυτή. Στο κάτω κάτω εάν σε πείσει κάποιος ότι υπάρχει κρίση και δη οικονομική, εάν σου κάνει πλήση εγγεφάλου, τότε κι εσύ αυτό θα υποστηρίξεις, είναι και ψυχολογικό το θέμα, είναι κάτι σαν την μόδα.
Την δεκαετία του ’80 τα λαχούρια στα πουκάμισα και οι βάτες στα σακάκια ήταν στις δόξες τους, χάλια μαύρα το ενδυματολογικό, αλλά τότε έμοιαζε κάτι φυσιολογικό, σήμερα βλέπεις βάτα και παίρνεις δρόμο, αμ δε όμως, οι βάτες επανέρχονται. Έτσι λοιπόν είναι και οι «κρίσεις», μοιάζουν με τη μόδα, κύκλους κάνουν. Πάντως εμένα, ο προσωπικός μου στυλίστας με προειδοποίησε: «πρόσεξε γιατί φέτος θα ξαναφορεθούν, μη διανοηθείς όμως να τις φορέσεις γιατί έχεις πλάτες και θα μοιάζεις με τον Σποκ!», Το ίδιο με την «κρίση», μπορεί να ισχυρίζεται κάποιος ότι η «κρίση» είναι περισότερο στο μυαλό (ενδεχομένως και στις τσέπες κάποιων), αλλά πες πες, στο τέλος θα πεισθεί ότι εδώ ζούμε πράγματι μια βαθιά κρίση - καθώς η κρίση προσδιορίζεται με βάση αυτό που ζούσαμε πριν, το οποίο ήταν λέει μια φυσιολογική κατάσταση - με την ίδια λογική που θα φορέσει και τις βάτες κι ας μοιάζει στο τέλος με πρωταγωνιστή του Σταρ Τρεκ. Μπορεί ο ισχυρισμός του στυλίστα στην ουσία να μοιάζει με τη φωνή της λογικής, στο τέλος όμως θα επικρατήσει η λογική του συρμού, καθώς ο άνθρωπος τελικά έχει ανάγκη να ζει αγελαία, το μαύρο πρόβατο το τρώει ο λύκος.
Για να επανέλθω λοιπόν, η επαγγελματική μου ενασχόληση αλλά και η φαινομενικά εξωστρεφής ιδιοσυγκρασία μου με φέρνουν καθημερινά σε επαφή με κόσμο, με κόσμο που γνώριζα και πριν την εκδήλωση της λεγόμενης κρίσης, τότε που όλα έμοιαζαν ρόδινα, όσο και με κόσμο μετά την εκδήλωση αυτής. Το κρύβω καλά μέσα μου, καθώς η ζωή μας αναγκάζει να υποδιόμαστε ρόλους, αλλά με μερικούς δεν αισθάνομαι την παραμικρή ταύτιση με το υποτιθέμενο ή έστω πραγματικό πρόβλημά τους, είναι σκληρό πραγματικά, γιατί κάθε άνθρωπος δικαιούται όχι μία, αλλά πολλές ευκαιρίες στα λάθη του, αν και η έως τώρα 42χρονη εμπειρία μου στη ζωή, μου έχει μάθει ότι τα λάθη γίνονται για να επαναλαμβάνονται κι ότι από αυτά σπανίως μαθαίνουμε (πω πω κλισέ!) , αλλά όμως από την άλλη δεν γίνεται να δεις με μεγάλη συμπάθεια κάποιον ο οποίος δεν μπόρεσε ή δεν θέλησε να κατανοήσει ότι η σταθερότητα είναι φενάκη κι ότι η ζωή κάνει κύκλους, δεν μπορώ να κατανοήσω εκείνους που κολυμπούν αμέριμνοι, πεταλούδα και ανάσκελα, μέσα στην μακαριότητα μιας επίπλαστης ευζωίας και τώρα ισχυρίζονται μίζερα και μοιρολατρικά ότι βιώνουμε κρίση.
Σε μερικούς η δυσκολία μετατρέπεται σε εσωστρέφεια, σε άλλους γίνεται ανάγκη για επικοινωνία. Οι ιστορίες της "κρίσης" που απελευθερώνονται σχεδόν καθημερινά, οι ιστορίες οι οποίες αναγκάζομαι να ακούω (γιατί άνθρωπος είμαι, το κεφαλάκι μου γίνεται κουρκούτι από το μπίρι μπίρι του καθενός), οι ιστορίες που θέλω να ακούω (γιατί την κλειδαρότρυπα πολλοί κατηγορούμε, αλλά όταν δοθεί η ευκαιρία, εκεί πάει το μάτι το πρόστυχο) κι άλλες που αφουγκράζομαι (αυτές είναι οι πραγματικά ενδιαφέρουσες), είναι από τα πιο ιδιαίτερα και ενδιαφέροντα πράγματα τα οποία γεννά αυτή η εποχή. Εάν ήμουν συγγραφέας θα είχε πάθει αγγύλωση το δάχτυλό μου, ίσως και να το είχα κάνει εάν δεν είχα την αίσθηση του μέτρου. Ίσως μοιάζει αφύσικο, ίσως εδώ υπάρχει κάποια δική μου παράνοια και διαστροφή, αλλά μπορώ να αντέξω την πιο μίζερη ιστορία, την πιο μαύρη, την πιο πικρή, την πιο υπερβολική και την πιο δυστυχισμένη (τώρα εξηγείται γιατί μου αρέσουν οι ταινίες με τον Ξανθόπουλο και τη Βούρτση!), με την ίδια περιέργεια, ανοχή και ενδιαφέρον με την οποία ακούω ιστορίες περισσότερο φανταιζί και φρεσκογυαλισμένες (φαν και της Δυναστείας, σιγά μην ντραπώ να το ομολογήσω).
Σήμερα κάποιος μου είπε με πόνο την ιστορία του, για την πισίνα που δεν μπορεί να επισκευάσει και για το σαλέ στην Αράχοβα που θα το βγάλει στο σφυρί η τράπεζα...δάκρυσα...ένας άλλος μου μίλησε για αξιοπρέπεια..."δεν μπορώ να δανειστώ από τον πατέρα μου, νομίζει ακόμα ότι είμαι κάποιος..."
Το διάστημα αυτό νιώθω να μοιάζω με συλλέκτη ιστοριών, ιστορίες ασπρόμαυρες αλλά και έγχρωμες, ιστορίες που λέγονται, άλλες που υπονοούνται, ιστορίες για πολιτισμένους, για αγρίους, αλλά και για αχρείους, ιστορίες που κρύβουν, αλλά και που ξεγυμνώνουν, ιστορίες που ματώνουν κι άλλες που σε κόβουν φέτες, άλλες που σε ταξιδεύουν και που σε κάνουν να ονειρεύεσαι, μικρές καθημερινές ιστορίες που εξιστορρούν το πριν, το τώρα και το μετά, καθημερινές σουρεαλιστικές ιστορίες βουτηγμένες μέσα στην υπερβολή και στην παράνοια αυτού του πράγματος που εύκολα βαφτίσαμε «κρίση», ώστε να ξεμπερδέψουμε με τις πολλές αναλύσεις, με τις αιτίες και τα αιτιατά. Η «κρίση» μπορεί τελικά να είναι πραγματική όταν οι ανοχές και οι αντοχές βάλονται, όταν το ψυχολογικό τσουνάμι της μιζέριας σε ξεβράσει όπου βρει, όταν βλέπεις τις ανθρώπινες αξιοπρέπειες να θίγονται, τις ψυχές να ξεγυμνώνονται, βλέπεις την ματαιοδοξία, τον κυνισμό, την αγανάκτηση, τον φόβο, την αβεβαιότητα, τον ρεαλισμό, βλέπεις όμως και την αισιοδοξία.
Αν όμως κάτσεις και το καλοσκεφτείς τότε θα πρέπει να είσαι διπλά καχύποπτος με όλες αυτές, ο άνθρωπος εκείνος που έχει ζήσει πραγματικά δεν χρειάζεται τις εξιστορρήσεις, αυτές τις αφηγείται μοναδικά το βλέμμα του, οι ιστορίες είναι απλά για τους παραμυθάδες, στην πραγματικότητα αυτός που δεν έχει ζήσει, ούτε τα καλά, αλλά ούτε και τα κακά, απλά δεν είναι ούτε καν καλός αφηγητής...
 
posted by Τζων Μπόης at Τρίτη, Νοέμβριος 10, 2009 | Permalink | 8 comments
Παρασκευή, 06 Νοεμβρίου 2009
Another brick in the wall

Photo: Andre Kertesz

...τελικά είναι ουτοπία να πιστεύεις ότι κάποια στιγμή θα σταματήσεις να κοιτάς από το παραπέτασμα;

...για το μουσικοχορευτικό εδώ
 
posted by Τζων Μπόης at Παρασκευή, Νοέμβριος 06, 2009 | Permalink |
Δευτέρα, 02 Νοεμβρίου 2009
Δανέζικη jazz

Καθώς περνούν τα χρόνια σου και πλέον τα ταξίδια δεν γίνονται απλά για να γεμίζει το άλμπουμ με φωτογραφίες, αλλά για να γεμίζουν οι αποφορτισμένες μπαταρίες σου, τότε εκτός από σοκολατάκια και διάφορα κιτς σουβενίρ, μπορεί στο τέλος να γυρίσεις και με cd δανέζικης τζαζ.
Θες να μάθεις περισσότερα; E και βέβαια θες, ένα κλικ δρόμος και βρέθηκες ξανά στο πολυαγαπημένο σου εστετολόγιο.
 
posted by Τζων Μπόης at Δευτέρα, Νοέμβριος 02, 2009 | Permalink |
Πέμπτη, 22 Οκτωβρίου 2009
Κανάλι
Photo: Ferdinando Scianna

Με άκουγε προσεκτικά, πολύ προσεκτικά. Καθ΄όλη της διάρκεια της αγωνιώδους μου προσπάθειας να επιχειρηματολογήσω υπέρ των θέσεών μου (οι οποίες ουσιαστικά δεν είναι πάντα δικές μου, αλλά έχω ένα έμφυτο ταλέντο να κάνω το άσπρο μαύρο ή και το αντίθετο, ειδικά όταν πληρώνομαι για αυτό) σκεφτόμουνα ότι μετά από πολύ καιρό είχα απέναντί μου κάποιον, ο οποίος είχε τουλάχιστον τη διάθεση να ακούσει έστω και τα άβολα πράγματα που του έλεγα.
Κάποια στιγμή και μετά από ένα σύντομο πρόλογο, ο οποίος συνοδεύτηκε από ευχάριστα εσταντανέ με τη γραμματέα, αμήχανα φληναφήματα και μερικές γουλιές εσπρέσσο, ακολούθησε ένα ζουμερό, αλλά εξαντλητικό κυρίως θέμα, μερικές συνοφρυωμένες εκφράσεις, σφιγμένα χείλη και δημιουργική χρήση της εύπλαστης ελληνικής γλώσσας, για να φτάσω στον μάλλον δυσάρεστο επίλογο - η τελευταία γουλιά νερό στο ποτήρι μου είχε εξαντληθεί μαζί με μένα, αλλά δεν τόλμησα να ζητήσω άλλο - κατά τη διάρκεια του οποίου ανακοινώθηκε εκείνο το οποίο θα έπρεπε να είχε λεχθεί εξαρχής, χωρίς πολλά πολλά λόγια, για τα οποία παρόλα αυτά πληρώνομαι.
«Λυπάμαι, έτσι έχουν τα πράγματα, θα πρέπει να προσαρμοστείτε στη λύση που σας προτείνω», είπα, προσπαθώντας να κλείσω την κουβέντα, έχοντας την ελπίδα, για να μην πω και την βεβαιότητα, ότι εγώ θα είχα τον τελευταίο λόγο, όπως άλλωστε επιθυμώ διακαώς σε κάθε περίπτωση, γιατί να το κρύψωμεν άλλως τε.
Εκείνος με κοίταξε διεισδυτικά και μου απάντησε:
«Σας άκουσα προσεκτικά, μια απορία όμως έχω».
«Παρακαλώ», του απάντησα όλος διάθεση για διευκρινήσεις, αν και από μέσα μου σκεφτόμουνα ότι για περισσότερη κουβέντα, μάλλον δεν θα πληρωνόμουνα έξτρα, άρα από ’δω και πέρα η κουβέντα, είτε θα διεξαγόταν για προσωπική μου (;) ικανοποίηση, είτε θα εξελισσόταν σε αγγαρεία.
«Η ερώτηση είναι προσωπική, ξέρετε», μου είπε.
«Παρακαλώ», ξαναπάντησα, αν και σκεφτόμουνα ότι, δεν του είχα δώσει θάρρος για να διολισθήσουμε σε προσωπικές εξομολογήσεις και δη μεσημεριάτικα που γουργούριζε το στομάχι, αλλά από την άλλη, η τροπή της κουβέντας έμοιαζε κάπως γαργαλιστική και εγώ δεν είχα πρόθεση να τη σταματήσω, φτάνει βέβαια να μην με ρωτούσε εάν είμαι Blogger και γινόμουνα ρόμπα ξεκούμπωτη.
«Τα λέτε πολύ ωραία, τα πιστεύετε όμως όλα αυτά που λέτε;», με ρώτησε.
Θα πέρασαν μερικά κλάσματα του δευτερολέπτου προσωπικής μου αμηχανίας - την οποία μάλλον καμουφλάρισα με ένα αμυδρό χαμόγελο, όχι βέβαια σαν εκείνο της Τζοκόντα, το δικό μου ήταν πιο ευδιάκριτο, γιατί καθόμουν και ανφάς που είναι η δυνατή μου πλευρά - ώστε να ξεπετάξω την κουβέντα με ένα: «ασφαλώς και τα πιστεύω» ή με το άλλο, το δικολαβίστικο: «τι σημασία έχει τι πιστεύουμε…», μπλιααχ, αν έλεγα το ένα ή το άλλο τι στα κομμάτια Τζων Μπόης θα ήμουνα, θα ήμουνα όμως κάποιος άλλος ενδεχομένως, ο οποίος φυσικά θα είχε κάνει τη σούπερ καριέρα και θα είχε σκαρφαλώσει πλατύσκαλο πλατύσκαλο την κλίμακα της επαγγελματικής επιτυχίας. Επειδή όμως εγώ είμαι ένας σουρεάλ πτωχός πλην τίμιος άνθρωπος (τρέμε Ξανθόπουλε!), ο οποίος αν και ουκ ολίγες φορές διολισθαίνει αναγκαστικά σε καραγκιοζιλίκια για να βγάλει το παντεσπάνι του, πολλές φορές τον πιάνει κρίση ειλικρίνειας και τα λέει τσεκουράτα.
«Όχι», απάντησα, ευθαρσώς και χωρίς περιστροφές και κοιτάζοντας στα μάτια τον συνομιλητή μου συνέχισα: «αν όμως πρέπει να ζήσω την οικογένειά μου, εάν πρέπει να πληρώσω τους λογαριασμούς μου, εάν θέλω να κάνω φανταχτερά όνειρα, εάν πρέπει να φοράω το κοστούμι που βλέπετε και σας πληροφορώ είναι Canali, εάν πρέπει να ξεχρεώσω το τζακούζι στο σπίτι και να φύγω τα Χριστούγεννα για σκι στις Άλπεις (εκεί του ήρθε ο θάνατος!), εάν οπωσδήποτε θέλετε να συντηρήσουμε αυτό τον σάπιο κόσμο τον οποίο έχουμε φτιάξει και σαπίζουμε κι εμείς μέσα σε αυτόν, τότε θα πρέπει κι εγώ, όπως κι εσείς, ο οποίος παρατηρώ φοράτε ρολόι Bulgari, να ακολουθήσουμε τη λύση που σας πρότεινα. Η επιλογή είναι και δική σας, οπότε αγαπητέ μου, είτε θα τα κάνουμε όλα στάχτη και μπούρμπερη και σας πληροφορώ εγώ δεν θα είχα καμία αντίρρηση, ώστε να αφήσουμε τουλάχιστον τα παιδιά μας να ανθίσουν και να ξεπηδήσουν μέσα από τις δικές μας στάχτες, γιατί η δική μας γενιά μάλλον πνίγηκε μέσα στα ιλουστρασιόν σκατά της, είτε θα πρέπει να συντηρήσουμε τη σάπια ευζωία μας και να ξεπουληθούμε όλοι στο διάολο, άλλως τε παρατήρησα τη σόλα του παπουτσιού σας και διέκρινα να γράφει Prada».
Έσκυψε το κεφάλι, όχι γιατί παραδέχτηκε την ήττα του, όχι γιατί είχε απέναντί του έναν ιδιόρρυθμο άνθρωπο με εντελώς ανορθόδοξα αλλά αποτελεσματικά επιχειρήματα, όχι γιατί το ρήμα «επιζώ», σε συνδυασμό με το σκι στις Άλπεις και το κοστούμι Canali (στην πραγματικότητα ήταν εκδρομή στην Πάρνηθα και Massimo Dutti από τις εκπτώσεις, αλλά υπάρχουν και τα κατά συνθήκη ψεύδη) ακούστηκε αφοπλιστικά και σουρεαλιστικά αποστομωτικό, αλλά γιατί δεν είχε άλλη επιλογή, παρά να δεχτεί αυτό που του έλεγα, ώστε το ακριβό του ρολόι και τα πανάκριβα παπούτσια του να συνεχίσουν να του δίνουν την μακάρια ψευδαίσθηση της ευζωίας.
Η ειλικρίνεια πάντως είναι ρίσκο, με άλλα λόγια, είτε κινδυνεύεις να εκπαραθυρωθείς μαζί με το Canali σου ή ακόμα καλύτερα χωρίς αυτό, είτε να ξεχάσεις τα ιλουστρασιόν παπατζιλίκια που σου έχουν μάθει και να δεις τα πράγματα εντελώς διαφορετικά.
«Ξέρετε, θα αποδεχτώ τη λύση που μου προτείνατε για δύο λόγους», μου είπε,
«Σας ακούω», απάντησα,
«Πρώτον, γιατί δεν έχω την τόλμη για ανατροπές και ρίξεις, άλλως τε ούτε κι εσείς μοιάζετε με άνθρωπο που τα ανατρέπει όλα και ασφαλώς σε καμία περίπτωση από το Bulgari δεν γυρίζω πίσω στο Casio και δεύτερον, γιατί τελικά, αυτό που εκτίμησα σ΄εσάς είναι το γεγονός ότι δεν μου μιλήσατε με τη γλώσσα της επαγγελματικής σας στολής, Canali δε μου το είπατε;»
«Σωστά», δαγκώθηκα,
«…εκτίμησα ότι απλά μου μιλήσατε με τη γλώσσα της καρδιάς σας».
«Δηλαδή, θα συνεχίσετε να φοράτε Prada;», τον ρώτησα αμφίθυμα
«Φυσικά, όσο εσείς θα φοράτε Canali».
 
posted by Τζων Μπόης at Πέμπτη, Οκτώβριος 22, 2009 | Permalink | 3 comments
Πέμπτη, 01 Οκτωβρίου 2009
Απλά Πράγματα

Photo: Elliott Erwitt

Δεν ξέρω εάν μπορώ να το εκφράσω με ωραία λόγια (που μπορώ βεβαίως, δεν τίθεται θέμα), δεν ξέρω εάν διαθέτω τα κατάλληλα εκφραστικά μέσα ή τη δεινότητα ενός δεικτικού και καυστικού σχολιαστή (που τη διαθέτω ασφαλώς, αλλά κουβέντα να γίνεται), δεν ξέρω εάν η ικανότητά μου στη χρήση της εύπλαστης και ρέουσας ελληνικής γλώσσας μου επιτρέπει να εκφράσω τα όσα νιώθω (που μου το επιτρέπει, αλλά θα αποφύγω τη γλωσσοπλασία), δεν ξέρω εάν σε αυτό το διάσημο, αξιολάτρευτο και σεπτό blog, πρέπει να τηρηθεί ένα κάποιο επίπεδο (που δεν πρέπει, γιατί καιρός είναι επιτέλους να σταθούμε και λίγο πάνω από το επίπεδο), δεν ξέρω εάν αυτά που κάνω σήμερα θα τα κάνω και αύριο - tomorrow is another day, Scarlet! - (που φυσικά αυτά θα κάνω, για αυτό με πιάνουν τα διόλια μου), δεν ξέρω εάν θα πρέπει να γελάσω ή να κλάψω (αυτό πραγματικά δεν το γνωρίζω, βοηθήστε με), δεν ξέρω εάν θα πρέπει να θυμώσω ή να δεχτώ στωικά το πεπρωμένο ενός πρώην γιαλαντζί golden boy και νυν μικρομεσαίου μισθοσυντήρητου σαραντάρη (Παναγιά μου, ανατρίχιασα), δεν ξέρω εάν είμαι τύπος "βαράτα με κι ας κλαίω" (που εγώ ξέρω τι είμαι, αλλά δεν θα γίνω σούργελο δημοσίως), δεν ξέρω εάν θα πρέπει να πω κι άλλα τέτοια έξυπνα (ατιμούλη πως τα λες!), αλλά ώρες ώρες τα πράγματα είναι κομματάκι σκατά.
Εκτός από ολίγον σκατά, τα πράγματα είναι και πολύ κωμικά. Μερικά πράγματα δεν χρειάζεται να σου έχουν συμβεί, χρειάζεται να μπορείς να παρατηρείς, να ακούς ή καλύτερα να αφουγκράζεσαι το γοερό παράπονο. Αρχικά την πληρώνει ο κατώτερος, ο μικρός, ο new entry που λέμε και στα ελληνικά. Ο ταλαίπωρος αυτός, νέος, φρέσκος, εργατικός και πολλά υποσχόμενος άνθρωπος, που αλλιώς τα περίμενε και αλλιώς τα βρήκε (και δεν έχει δει ακόμα τίποτα!), ο οποίος θα πρέπει να ξεκινήσει από χαμηλά, να ξεζουμιστεί κανονικά δηλαδή για να ανέβει τα σκαλοπάτια της επιτυχίας και να απολαύσει τους καρπούς των μόχθων του (τι λέω Θεέ μου και δεν κοκκινίζω!), αυτός λοιπόν, ο ακούραστος καρπαζοεισπράκτορας των γραφείων, το ταπεινό και φιλότιμο χαμομηλάκι που θα συνθλιβεί από τον οδοστρωτήρα της φανταιζί βιοπάλης, θα κάνει όλη τη βρωμοδουλειά, την οποία θα ριπορτάρει (τι λέξη κι αυτή όλο σφρίγος!) στον ανώτερο του, ο ανώτερος θα την επεξεργαστεί (λέμε τώρα) και θα την προωθήσει παραπάνω, ο παραπάνω θα την επεξεργαστεί περισσότερο (λέμε και πάλι) και θα την προωθήσει στον αμέσως παραπάνω και ο αμέσως παραπάνω, μην ξαναλέμε τα ίδια, απλά θα την πασάρει στον περισσότερο παραπάνω, μη με ρωτάτε όμως τι θα κάνει ο τελευταίος, αυτός ξέρει (;) και κάποια στιγμή η βρωμοδουλειά, γυαλισμένη με μπόλικο λούστρο θα καταλήξει κάπου, που; ένας Θεός ξέρει (ίσως αυτό να μην το ξέρει!), στο μεσοδιάστημα θα πέφτουν μερικά εκπαιδευτικά μπινελίκια (μμμμ, μίλα μου βρώμικα!), θα προστίθενται, αφαιρούνται, διαιρούνται και πολλαπλασιαζόνται πληροφορίες, ο καθένας θα βγάζει, αλλά συνήθως θα βάζει κι από ένα λιθαράκι για να δείξει ότι έχει συνεισφέρει στη συλλογική (;) δουλειά και δεν παίρνει τζάμπα τα φράγκα, η φαιά ουσία (όση έμεινε) θα καταναλώνεται αφειδώς, τα πληκτρολόγια θα αναστενάζουν από το ντάμπα ντούμπα, τα υπολογιστικά και επικοινωνιακά συστήματα του οργανισμού θα γκαζώνουν περισσότερο κι από τον Σουμάχερ στη Μόντσα, τα μυαλά θα γίνονται κουρκούτι και στο τέλος, επειδή η πολλή ανάλυση είναι παράλυση και άκρη δεν θα έχει βγει (γιατί εάν έχει βγει, εγώ θα κάτσω….τέλος πάντων!), τότε τα πράγματα θα ακολουθήσουν την ίδια γραμμική και προβλέψιμη πορεία, καθώς ο ανώτερος θα συγκαλέσει meeting (ε καλά τώρα!) για να συζητηθούν τα αποτελέσματα του reporting (τσ!), να βρεθούν λύσεις (που σιγά που θα βρεθούν), το ένα meeting θα φέρει το άλλο - γνωστή άλλως τε η παλαιά εκείνη θυμόσοφη ρήση των αξιοσέβαστων και αειμνήστων παππούδων managers: «όταν δεν θες να δουλέψεις, κάνε meeting» - τα meetings θα γεννούν reports, τα reports θα γεννούν meetings, τα meetings θα γεννούν εντολές, οι εντολές θα παράγουν reports, τα οποία θα οδηγούν σε meetings και έτσι η ιστορία θα επαναλαμβάνεται (κάτι είχε πει ο Μαρξ για την ιστορία και το κωμικό της υπόθεσης, αλλά βαριέμαι να επαναλαμβάνω κοινοτυπίες), γιατί όπως είπαμε το σημαντικό είναι να δείχνουμε ότι κάνουμε δουλειά, η επικοινωνιακή δηλαδή διαχείριση που λένε και οι πολιτικοί, ώστε να δικαιολογούμε τα λεφτά που παίρνουμε.
Βέβαια στο τέλος, μια απόφαση θα παρθεί, ε ναι, τι στα κομμάτια, μη το ξεφτιλίσουμε κιόλας. Η απόφαση όμως αυτή θα είναι δυσανάλογα απλή και κατανοητή σε σχέση με την πολυδαίδαλη, ψυχοφθόρα και χρονοβόρα διαδικασία που έχει προηγηθεί και συνήθως θα συμπυκνώνεται σε δύο μικρές, εύληπτες και ζουμερές λεξούλες. Οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ το ονομάζουν cost reduction, απλά πράγματα, μη το ζορίζουμε πολύ!
 
posted by Τζων Μπόης at Πέμπτη, Οκτώβριος 01, 2009 | Permalink | 8 comments
Τρίτη, 22 Σεπτεμβρίου 2009
Άγνωστη κατεύθυνση

Κάπως έτσι νομίζω ότι μοιάζει η χώρα εδώ και πολύ καιρό, σαν σκηνή από ταινία του Αγγελόπουλου. Θολό τοπίο και κουρασμένη πορεία με δεκανίκια προς άγνωστη κατεύθυνση...
 
posted by Τζων Μπόης at Τρίτη, Σεπτέμβριος 22, 2009 | Permalink | 11 comments
Τρίτη, 01 Σεπτεμβρίου 2009
Ημι-υπαίθριος Σεπτέμβρης

Μετά την εκδήλωση οι περισσότεροι χαλαρώσαμε στην παραλία.
Η ιδέα ήταν συμπαθητική, να επινοήσει δηλαδή ο καθένας από μία ιστορία για το the day after των διακοπών, με έπαθλο όλα τα ποτά της βραδιάς κερασμένα. Το βραβείο δεν με ενθουσίασε, καθώς πίνω από ελάχιστα έως καθόλου, αλλά η πρόταση είχε ενδιαφέρον και στο κάτω κάτω σημασία έχει η χαρά της συμμετοχής.
Ακούγοντας τις ιστορίες μάλλον απογοητεύτηκα καθώς περιείχαν πολύ σεξ και άφθονο γκλάμουρ, κοινοτυπίες δηλαδή και πράγματα πολυ-φορεμένα. Η αλήθεια είναι ότι κι εγώ παρασύρθηκα αρχικά και αποφάσισα να πω μια ευφάνταστη ιστορία με έναν σίριαλ κίλλερ, ο οποίος αφού μακελεύει όλους τους ενοίκους μια πολυκατοικίας, οι οποίοι μόλις είχαν επιστρέψει αμέριμνοι από τις διακοπές τους, καταλήγει σε μια υπέργηρη κυρία, την οποία όμως αρχικά λυπάται, αλλά λίγο πριν την «καθαρίσει» οριστικά, γιατί σίριαλ κίλλερ είναι αυτός, όχι η Μητέρα Τερέζα, της περιγράφει, σε μια κρίση σουρεαλισμού, συνταγές για κουλουράκια με πορτοκάλι και κανέλα και τις πρώτες του διακοπές στη Λούτσα.
Λίγο προτού πω την ιστορία μου σκέφτηκα ότι ιστορίες με μανιακούς δολοφόνους, θυμίζουν splatter movies, οι οποίες είναι κάπως πασέ. Από την άλλη, για να κεντρίσεις το ενδιαφέρον κάποιου θα πρέπει στην ιστορία να υπάρχουν οικείες σχετικά καταστάσεις και ήρωες με τους οποίους θα μπορείς να ταυτιστείς.
Η δική μου ιστορία αποφάσισα να είναι τελικά απλή. Ένας μισθοσυντήρητος μικρομεσαίος, επιστρέψει στο σπίτι του μετά από διακοπές και βρίσκει μια κλήτευση από την Πολεοδομία για να κατεδαφίσει ένα δωμάτιο του σπιτιού του. Τότε ξαφνικά σκέφτεται ότι ο συγκεκριμένος χώρος είναι όντως ημι-παράνομος, καθώς πρόκειται για τον ημι-υπαίθριο που έκλεισε πριν από χρόνια και τώρα θα πρέπει να βρει λύσεις-ημίμετρα ώστε να τον «τακτοποιήσει». Ο μισθοσυντήρητος μικρομεσαίος προσπαθεί να βρει μια άκρη στο κουβάρι και καθώς βρίσκεται μπερδεμένος μέσα στην ημιμάθειά του, μη μπορώντας να κατανοήσει ημίαιμες λογικές, χτυπάει το τηλέφωνο και από την άλλη γραμμή ο μπατζανάκης του του ανακοινώνει ότι κέρδισαν εξ ημισείας εκείνο το λαχείο το οποίο είχαν αγοράσει, προ ημερών, σε ένα ξενοδοχείο με ημιδιατροφή στην Ημαθία! Η ζωή του μισθοσυντήρητου μικρομεσαίου ξαφνικά αλλάζει, αλλά καθώς βρίσκεται κατηγορούμενος για ποινικό αδίκημα, αφού έχει παρανομήσει πολεοδομικά, καταλήγει προσωρινά στη φυλακή, όμως στο τέλος εξαγοράζει, με τα χρήματα του λαχείου, την ποινή και επιστρέφει ξανά στον ημι-υπαίθριο χώρο του σπιτιού του, αναζητώντας και πάλι τρόπους για να τον «τακτοποιήσει», λίγο προτού ξεκινήσει η ίδια ιστορία ξανά από την αρχή, μια ημι-ιστορία δηλαδή, μία loop χωρίς κανένα τέλος…
Όπως ήταν φυσικό, η ιστορία μου κατέληξε να συγκεντρώσει τις λιγότερες ψήφους και νικήτρια ανακηρύχθηκε η ιστορία με το περισσότερο σεξ, τον λιγότερο ρεαλισμό και με ένα γλυκερό χάπυ έντ.
Θα έπρεπε να το είχα καταλάβει. Μπορεί με μια κατάσταση ή με έναν ήρωα να είσαι σε θέση να ταυτιστείς, το θέμα είναι όμως εάν τελικά το θες πραγματικά. Οι ευφάνταστες ιστορίες με ολίγον σεξ εντ δε σίτυ, θα είναι πάντα οι κυρίαρχες, ενώ οι άλλες, οι μετέωρες, οι καθημερινές, εκείνες που δεν εκτυλίσσονται πάντα υπό το φως των κεριών και της πανσελήνου, αλλά σε κλειστούς ημι-υπαιθρίους μιας πολυκατοικίας στα προάστια, θα βρίσκονται μόνιμα στο παρασκήνιο, στην πραγματικότητα βέβαια αυτές θα είναι που θα γράφουν την Ιστορία, ενώ οι άλλες απλά θα την διηγούνται…
Ο Σεπτέμβριος νιώθω να μοιάζει κάπως έτσι, ένας μήνας ημι-υπαίθριος, στο μεταίχμιο, ένας μήνας έτσι, αλλά κι αλλιώς, ένας καθρέπτης του βίου μας, μια ημιτελής επαναλαμβανόμενη ιστορία, χωρίς απαραίτητα κάποιο τέλος, έστω και ευτυχισμένο, μια ιστορία την οποία ζεις, αλλά μάλλον δεν θες να ταυτιστείς μαζί της. Εάν όμως δεν υπήρχαν αυτές οι ημιτελείς καθημερινές ιστορίες, πως όλες οι υπόλοιπες, ευάερες, ευήλιες, ολοκληρωμένες αλλά και προβλέψιμες, θα έμοιαζαν τόσο ελκυστικές;
Στην πραγματικότητα βέβαια και εάν το καλοσκεφτείς, το ζητούμενο δεν είναι να έχεις ιστορίες να πεις, το θέμα είναι να έχεις ιστορίες να ζεις, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα που θα μας απασχολήσει περισσότερο προσεχώς…
 
posted by Τζων Μπόης at Τρίτη, Σεπτέμβριος 01, 2009 | Permalink | 7 comments
Τετάρτη, 10 Ιουνίου 2009
Summertime
"...τούτο το καλοκαιράκι κυνηγούσα ένα πουλάκι...", λέει το δημώδες, μα εάν δεν αναζητήσεις ένα πουλάκι, αλλά τον ίσκιο από ένα αρμυρίκι, τότε μάλλον περισσότερο κερδισμένος θα βγεις...
...εδώ
 
posted by Τζων Μπόης at Τετάρτη, Ιούνιος 10, 2009 | Permalink | 3 comments
Δευτέρα, 01 Ιουνίου 2009
Summer mood

 
posted by Τζων Μπόης at Δευτέρα, Ιούνιος 01, 2009 | Permalink |
Δευτέρα, 25 Μαΐου 2009
Ζούγκλα

Eπικίνδυνο σαρκοβόρο ερπετό έτοιμο να επιτεθεί σε ανυποψίαστο Golden Boy…

To Golden Boy ελίσσεται σαν αιλουροειδές και κρύβεται στο σκοτεινό conference room, πίσω από έναν προτζέκτορα, κραδαίνοντας την καινούργια του Mont Blanc.
Το ερπετό μυρίζει λίγο νωπό blanco που έχει κολήσει πάνω στον αντίχειρα του Golden Boy και με γρήγορες κινήσεις του καταφέρνει δυνατή δαγκωματιά στη γραβάτα Salvatore Ferragamo. Ακολουθεί τιτάνια μάχη μεταξύ Golden Boy και ερπετού, αλλά στο τέλος, όπως άλλωστε αρμόζει σε μια μάχη με τέρατα, το δυνατότερο κτήνος κατατροπώνει το δύσμοιρο το Golden Boy, το οποίο εξασθενημένο από την πάλη με το σαρκοβόρο αρπακτικό, με ξεσκισμένο Brioni κοστούμι, ροκανισμένη Mont Blanc πένα (την οποία είχε αγοράσει με το τελευταίο του μπόνους) και μισοφαγωμένη, από τα αρπακτικά δόντια του κτήνους, Salvatore Ferragamo γραβάτα, παραδίδει το πνεύμα του μέσα στην άγρια ζούγκλα, αντικρίζοντας πρώτα με δέος διάφορα άλλα σαρκοβόρα αρπακτικά με ακριβές γραβάτες και σινιέ εφαρμοστά ταγεράκια να παίρνουν κι αυτά το μεζεδάκι τους (τζάμπα τα λεφτά της δίαιτας), ενώ το ίδιο (το Golden Boy ντε) ή τέλος πάντων ότι έχει απομείνει από αυτό, πασαλλειμμένο με αίμα, δάκρυα κι ιδρώτα (Sakiiiiiiiiiisss) την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια για τον αγαπημένο του παράδεισο εδώ
 
posted by Τζων Μπόης at Δευτέρα, Μάϊος 25, 2009 | Permalink | 2 comments
Τετάρτη, 20 Μαΐου 2009
Η γέφυρα
Το να προσπαθείς να στήσεις γέφυρες για να διαβείς ένα ποτάμι είναι πολύ δύσκολο κι αγωνιώδες πράγμα, χρειάζονται μόχθος, κούραση, ιδρώτας, τεχνική, μαεστρία και μεράκι, άντε το πολύ και μία δόση ρομαντισμού...
...τι γίνεται όμως στην περίπτωση που κάποιοι απλά ηδονίζονται με τα βάραθρα και τους γκρεμούς;
...τότε απλά η δική σου γέφυρα μοιάζει με εκείνη του ποταμού Κβάι, άντε και του Γοργοποτάμου που είναι και στα μέρη μας, με ένα μπουμ γίνεται συντρίμμια και ξεπροβάλουν ξανά τα βάραθρα...
...εδώ που τα λέμε όμως εάν δεν υπήρχαν και αυτά πως θα υπήρχαν αιθεροβάμονες γεφυροποιοί;

Αφιερωμένο έξτρα στην λατρεμένη μου καριέρα, ξέρει εκείνη...
 
posted by Τζων Μπόης at Τετάρτη, Μάϊος 20, 2009 | Permalink | 4 comments
Πέμπτη, 14 Μαΐου 2009
Τριχασμός
Από John Boy, Golden Boy και μετά Κερασοσυλλέκτης, τουλάχιστον δεν έχω γίνει ρακοσυλλέτης (ακόμα).
Ένα λάγνο κορμί πάντως έχω ο εστέτ, πως να αντέξει τόσο σουρεαλισμό;

...εδώ
 
posted by Τζων Μπόης at Πέμπτη, Μάϊος 14, 2009 | Permalink |

Counters