Οι έρωτες

Music Playlist at MixPod.com

Όταν ακούω ή διαβάζω για ματαιωμένους έρωτες, για έρωτες αδιέξοδους, για μεγάλους ή μικρούς έρωτες, για έρωτες γενικά, το δικό μου τουλάχιστον μυαλό πάει σε ραγισμένες γυναικείες καρδιές, σε πονεμένες γυναίκες που έζησαν ή δεν έζησαν τον έρωτα, ή που τον έζησαν με πάθος, αλλά στο τέλος ο έρωτας αυτός ήταν αδιέξοδος, σε έρωτες που δεν τους χτύπησαν ποτέ την πόρτα και τις προσπέρασαν, σε έρωτες που ήρθαν σε λάθος χρόνο και τόπο, σε έρωτες τυφώνες που σάρωσαν τα πάντα, σε έρωτες νάνους αλλά και γίγαντες, σε έρωτες παραμυθένιους αλλά και καθημερινούς, σε έρωτες που άλλοτε έμοιαζαν με φωτεινά πάλσαρ κι άλλοτε με μαύρες τρύπες που σε καταπίνουν, ίσως γιατί στο μυαλό μας υπάρχει ακόμα το στερεότυπο της εύθραυστης γυναικείας καρδιάς που είναι έτοιμη να αφεθεί και να παρασυρθεί, πριν ισοπεδωθεί από την αρπακτικότητα και την ορμή ενός αρσενικού. Δεν ξέρω εάν η (λάιτ) λογοτεχνία έχει κάνει τη ζημιά, ή μήπως αυτή αντιγράφει την πραγματική ζωή, ίσως τελικά να συμβαίνουν και τα δύο...
Ο έρωτας, παρότι αρσενικού γένους, φαντάζει μάλλον μια τόση θηλυκή υπόθεση.
Στην αρσενική του, στερεότυπη εκδοχή, ο έρωτας μάλλον δεν ματαιώνεται εύκολα, δεν αφήνει τόσο βαθιά σημάδια, δεν αφήνει δυνατές πληγές, ο έρωτας απλά έρχεται και φεύγει, μέχρι να έρθει απλά ο επόμενος, στην αντρική εκδοχή ο έρωτας φαντάζει δευτεραγωνιστής, στην γυναικεία μοιάζει σαν τον απόλυτο σταρ του σινεμά...
Όποιος όμως δεν έχει συναντήσει κάποιον, ο οποίος έχει την δύναμη να σπάσει το φράγμα των κλισέ και να ανοίξει την καρδιά του, να μιλήσει για τη δική του ματαιωμένη ερωτική εμπειρία, για τα δικά του αδιέξοδα, αν δεν έχεις ακούσει αρσενικό να ρίχνει τα τείχη, να τα κατεδαφίζει, να τα κονιορτοποιεί, να ξεκλειδώνει τις καλά μανταλωμένες πόρτες της καρδιάς του και να ξεγυμνώνεται ψυχικά, αγνοώντας τα κλισέ και τα πρωτόκολλα, προφανώς δεν έχεις διαβάζει ούτε καν τον πρόλογο του βιβλίου.
Τις προάλλες μια γνωστή μου είπε: “Ξέρεις κάτι; Εσύ μοιάζεις με άνθρωπο που μπορεί κάποιος να του εκμυστηρευτεί τα πάντα”.
Κάπως έτσι άρχισε η κουβέντα. Άκουσα για έρωτες, για ατελέσφορους έρωτες, για έρωτες που συναντήθηκαν κάτω από φεγγάρια και έναστρους ουρανούς, για αγγίγματα που διασταυρώθηκαν πάνω στην τρέλα της ερωτικής εμμονής, είδα δάκρυα, είδα ρωγμές, είδα πληγές, είδα θαμπές πτυχές, είδα εμφανή σπαραγμό, είδα ψυχικές ρυτίδες, είδα σπαταλημένα ηλιοβασιλέματα στον ακάλυπτο μιας πολυκατοικίας, άκουσα για μύθους που κατέρρευσαν, για αναγκαστικούς συμβιβασμούς, για διαψεύσεις, για κάποιες νότες που παίχτηκαν φάλτσα, αφουγκράστηκα αναποφάσιστους λυγμούς να ισορροπούν στην άκρη των υγρών χειλιών, ένιωσα το δέρμα να τεντώνεται, οι πόροι να ανοίγουν, η καρδιά να τσακίζεται, μια διαυγής στοργική, σχεδόν μητρική εκμυστήρευση, χωρίς πολλές αναστολές, ένα ορμητικό ποτάμι, ένα διάφανο, ειρωνικό χαμόγελο, μόνο μερικές παύσεις για μια κοφτή ανάσα, όπως οφείλει να κάνει μια γυναίκα που βίωσε βαθιά τον έρωτα…και νόμιζα, ο αφελής, ότι τα ήξερα όλα…τόσο παγιδευμένος μέσα στα στερεότυπα…η γυναίκα να βιώνει, λέει, την ματαίωση με τρόπο σαρωτικό, αλμοδοβαρικό, στυφό, με αίσθηση αδιεξόδου, μετά όμως μίλησα με κάποιον, ο οποίος κι αυτός είδε σε μένα μια χαραμάδα ανοικτή, είδε ένα αχνό φως στο βάθος μιας διαδρομής και είπε να μου χτυπήσει την πόρτα.
Την άνοιξα…
Το ξέρω, ο κίνδυνος σε αυτές τις περιπτώσεις δεν είναι μόνο να μιλήσεις, είναι και να ακούσεις, δεν είναι να ανοίξεις την καρδιά σου και να πεις, είναι να την ανοίξεις και να τα δεχτείς, το ρίσκο το έχει και ο παραλήπτης, το έχει και ο αποστολέας…είναι σαν να ακούς αυτά που εσύ δεν μπόρεσες ή δεν θέλησες να πεις, είναι σαν να ακούς έναν αντίλαλο να σου γρονθοκοπεί τα τύμπανα. Αν έχεις την καρδιά ανοικτή, το αισθάνεσαι, διαπιστώνεις ότι όταν ένας άντρας φτάνει σε εκείνο το σημείο συναισθηματικού βρασμού, δεν έχει άλλα περιθώρια παρά να ανοίξει την καρδιά του και να μιλήσει για τις δικές του ματαιώσεις και τα αδιέξοδα και τότε αντιλαμβάνεσαι ότι η στερεότυπα εύθραυστη γυναικεία καρδιά μοιάζει απλά με γρανίτη καλής ποιότητας.
Κάπως έτσι άρχισε και με εκείνον η κουβέντα. Τα στερεότυπα έπεσαν, κάποια γραμμάρια εγωισμού έσταξαν εύκολα στο πάτωμα και μιά αίσθηση λεβεντιάς κάλυψε σαν φτερούγα τις ταφόπλακες των παλιών ερώτων και διαψεύσεων. Άκουσα ξανά για έρωτες, για ατελέσφορους έρωτες, είδα υπόγεια δάκρυα να τρέχουν σαν θολά ορμητικά ποτάμια, είδα βαθιές ρωγμές, είδα δειλίες, είδα αναστολές, είδα κρυφά πάθη, είδα λαγνεία, είδα δαιδαλώδεις σκοτεινούς ψυχικούς διαδρόμους, την καύτρα από ένα τσιγάρο στο ημίφως...ο αφηγητής εισέβαλε μέσα σε κρεβατοκάμαρες, σε μικρά δυάρια, σε δωμάτια ξενοδοχείων, σε μοναχικές σκοτεινές γωνιές παρέα μόνο με τον εαυτό του, με τα πάθη, τις φαντασιώσεις και τους δαίμονές του, η αφήγηση μπλέχτηκε με τσαλακωμένα σεντόνια κι έγινε κουβάρι, μούσκεψε με δάκρυα, με ιδρώτα, με υγρά σώματος, κόλλησε με αλάτι, με άμμο, με τη σκόνη της πόλης και τότε (ξανα)κατάλαβα ότι ο άντρας βιώνει τη ματαίωση και το αδιέξοδο, την όποια ματαίωση και το όποιο αδιέξοδο, με ένα τρόπο βασανιστικά κρυφό, αβάσταχτα βαθύ, σπαρακτικό, απελπιστικά πνιγηρό, ίσως ούτε κι ίδιος το καταλαβαίνει, πρέπει όμως να τηρήσει τις αποστάσεις, να αναπαράγει τα στερεότυπα, ο άντρας είναι ο δυνατός και οφείλει να κάνει γρήγορα τα επόμενα βήματα, στον άντρα δεν δικαιολογούνται οι ψυχαναλυτικές εκμυστηρεύσεις, ο άντρας προσπερνά, φεύγει, πετάει, συνεχίζει, ο άντρας τελειώνει κι αποσυμπιέζεται, ανακουφίζεται, ανάβει τσιγάρο και χάνεται, η γυναίκα στέκεται, αναλύει, διυλίζει, πονά σωματικά και ψυχικά, συστρέφεται, κουλουριάζεται γύρω από τις λέξεις και τα νοήματα, αναζητά με τρυφερότητα την επίγευση, στα στερεότυπα οι ρόλοι είναι απολύτως διακριτοί, στον άντρα οι ματαιώσεις και δη οι ερωτικές οφείλουν να μένουν στα αζήτητα, στην γυναίκα βγαίνουν στο πρώτο διαθέσιμο παζάρι και πωλούνται κοψοχρονιά και τότε είναι που αισθάνεσαι να μπερδεύεται ο έναστρος ουρανός με τη σκληρή καθημερινότητα, τα σπαταλημένα ηλιοβασιλέματα με την αστική μοναξιά, οι καλοκαιρινές φεγγαράδες με τα δωμάτια φτηνών ξενοδοχείων, οι πτυχές, οι πληγές, οι βουβοί λυγμοί και οι παύσεις, τα δάκρυα με τον ιδρώτα, να καταρρέουν τα κλισέ σαν τραπουλόχαρτα και αντιλαμβάνεσαι ότι αυτή η αίσθηση της ματαίωσης, βαθιά στον πυρήνα της, είναι τόσο όμοια και στα δύο φύλλα, ειδικά όταν ξεστομίζεις το «σ΄ αγαπώ», το «σε μισώ», το με «πονάς», το «φύγε», ή το «έλα», τις στιγμές που κάνουν πάρτυ οι ορμόνες κι όλα μοιάζουν να αιωρούνται γύρω σου και έτσι φτάνεις να αγαπάς ακόμα περισσότερο τη γυναικεία φύση, να συμπάσχεις με την εξωστρεφή της ευαισθησία, με τις απαλές γραμμές, με τον ιδρώτα στα αμήχανα χέρια και στη σχισμή του ντεκολτέ της, με εκείνο το τίναγμα του στήθους και τις βαθιές ανάσες, με τις λεπτές ρυτίδες γύρω από τα μάτια, αλλά παράλληλα να συμπονάς και τη δική σου φύση, την αντρική, την υποτιθέμενα και στερεότυπα πιο σκληρή, να συμπάσχεις με εκείνο τον υπόκωφο αναστεναγμό, να αποδέχεσαι την ατελή σου ενηλικίωση, να διασκεδάζεις με εκείνο το παιδί που πέφτει, που κλαίει, που κρύβεται, που ματώνει, που ελπίζει, που σηκώνεται, με εκείνο το παιδί που κρύβεις μέσα σου και που σώνει και καλά σου φωνάζουν να το μεγαλώσεις…