La vita è bella

Music Playlist at MixPod.com

Από πολύ μικρός είχε καταλάβει ότι η πορεία που θα ακολουθούσε η ζωή του μάλλον θα ήταν περισσότερο αποτέλεσμα περίεργων και σουρεαλιστικών συμπτώσεων, παρά δικών του παρεμβάσεων. Όλες αυτές οι συμπτώσεις είχαν να κάνουν με πρόσωπα, με συναντήσεις, με απρόσμενες συναντήσεις, πολλές φορές βρέθηκε στον πιο κατάλληλο χώρο στην πιο κατάλληλη στιγμή, αλλά πολύ συχνά συνέβη και το αντίθετο.
Πέρα από αυτά, είχε το χάρισμα να αντιλαμβάνεται από την πρώτη συνάντηση με κάποιον, από την πρώτη στιγμή, από την πρώτη κιόλας ματιά, εάν αυτός ο άνθρωπος θα έπαιζε κάποιο ρόλο στη ζωή του, ίσως το λένε κι ένστικτο, ίσως είναι κάτι μεταφυσικό, αν και ποτέ δεν πίστεψε στις μεταφυσικές θεωρίες, είναι Αιγόκερως αυτός, δεν θα ξεπέσει τώρα στη μη ορθολογική σκέψη, αλλά ναι, το ήξερε, ήξερε αμέσως εάν θα έπεφτε στα εύκολα ή στα δύσκολα, στα πούπουλα ή στο λάκκο με τα φίδια, όπως άλλωστε ήξερε από την πρώτη στιγμή, από την πολύ πρώτη ματιά, ότι σε εκείνη την τόσο σουρεαλιστική συνάντηση, την τόσο απρόβλεπτη, την τόσο αστεία, εκείνο το κορίτσι θα αποτελούσε τη συνοδοιπόρο της ζωής του.
Η αλήθεια όμως είναι ότι η πρώτη πιο σουρεαλιστική σύμπτωση του συνέβη μόλις άνοιξε τα μάτια του και είδε το πρώτο φως της ημέρας, αλλά αυτό χρειάστηκε να το καταλάβει περίπου δεκαοκτώ χρόνια μετά…

Βρέθηκαν δίπλα δίπλα στο αμφιθέατρο του πανεπιστημίου, ο Γιάννης δεν πολυ-παρακολουθούσε γιατί βαριόταν, αλλά που και που κρατούσε κάποιες σημειώσεις, αυτός πάλι παρακολουθούσε αλλά βαριόταν και δεν κρατούσε σημειώσεις, ο καθηγητής Σημίτης μιλούσε για την πολλά υποσχόμενη αγροτική πολιτική της κυβέρνησης, για επιδοτήσεις και άλλα τέτοια όμορφα και προ-προ-Μνημονιακά, μια κοπέλα μπροστά χάιδευε τα γυμνά της πόδια, η διπλανή της πάλι κράδαινε τον Οδηγητή, τίναζε την κοτσίδα κι έφευγε βρίζοντας τις εοκικές ντιρεκτίβες και κάπως έτσι έπιασαν την κουβέντα και από την πρώτη στιγμή, από την πρώτη κιόλας ματιά αυτός ήξερε ότι με το Γιάννη κάτι περίεργο θα συνέβαινε. Βγήκαν από το αμφιθέατρο και πήγαν στο κοντινό φοιτητικό στέκι, εκεί βρήκαν τυχαία και την κοπέλα με την κοτσίδα και τον Οδηγητή, βέβαια για την άλλη πήγαιναν, εκείνη με τα γυμνά τα πόδια, αλλά εφόσον έμαθαν ότι ήταν της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, έπρεπε να κρατήσουν και τα ταξικά προσχήματα, βλέπεις είχαν παρακολουθήσει και τον καθηγητή πιο πριν και το εφέκτ ήταν μεγάλο, ήπιαν έναν φραπέ, σήμερα βέβαια θα έπιναν φρέντο καπουτσίνο, αλλά εκείνα τα χρόνια που να τα ξέρεις αυτά, φραπέ και τάβλι ήξεραν, σήμερα καπουτσίνο και i-phone, η μόνη ομοιότητα με εκείνη την εποχή ήταν ότι Παπανδρέου είχαμε και τότε, Παπανδρέου έχουμε και τώρα, το ΠΑΣΟΚ ήταν κι είναι πάντα εδώ ενωμένο δυνατό, μπορεί κι από καταβολής κόσμου, ίσως κι από τα χρόνια του Βig Bang, γιατί ο λαός ποτέ δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά, άλλωστε Ε.Ε., ΔΝΤ και ΝΑΤΟ είναι εξ’ ορισμού το ίδιο συνδικάτο, αλλά βέβαια δεν έχεις ούτε τις αποδείξεις για να τα επιβεβαιώσεις αυτά, ούτε και το κληρονομικό χάρισμα για να μαντέψεις τα μελλούμενα, οπότε με το έναν ή με τον άλλο τρόπο κι επειδή το αίμα, η τεστοστερόνη (η δική σου) και τα οιστρογόνα (τα δικά της) βράζουν, κολυμπάς στα βαθιά και ονειρεύεσαι ότι ο κόσμος αυτός, κάποια στιγμή θα αλλάξει προς το καλύτερο…
Με τον Γιάννη λοιπόν είχαν εισαχθεί το ίδιο έτος στο πανεπιστήμιο, βλέπεις είχαν γεννηθεί την ίδια χρονιά, αλλά αυτό ήταν κάπως αναμενόμενο, είχαν και το ίδιο όνομα, αναμενόμενο κι αυτό, ειδικά με ένα τέτοιο όνομα, ποιος όμως να φανταζόταν ότι θα είχαν γεννηθεί και τον ίδιο μήνα, την ίδια ακριβώς ημέρα, με ελάχιστα μάλιστα λεπτά της ώρας διαφορά κι όχι μόνο αυτό, αλλά στην ίδια πόλη και στο ίδιο μαιευτήριο και όπως αντιλαμβάνεται κανείς, το πρώτο πρόσωπο που θα είδαν δεν θα ήταν φυσικά εκείνο της μάνας τους, αλλά το πρόσωπο του ίδιου μαιευτήρα, φαντάζομαι το δεύτερο πρόσωπο θα ήταν η ίδια μαία ή κάποια νοσοκόμα και το τρίτο πρόσωπο θα ήταν (φαντάζομαι) η μάνα τους (του καθενός διαφορετική, άλλα όρκο δεν παίρνω, άλλωστε μόνο οι μανάδες γνωρίζουν, οι πατεράδες και τα παιδιά απλά αποδέχονται), προφανώς θα έκλαψαν με τον ίδιο τρόπο και τα κλάματά τους θα μπερδεύτηκαν μαζί με τα κλάματα άλλων μωρών, μετά θα βρέθηκε ο καθένας στην δική του κούνια, μπορεί και στην διπλανή θερμοκοιτίδα κι από εκεί, δεκαοχτώ χρόνια μετά, στο ίδιο πανεπιστήμιο, στα διπλανά καθίσματα, απλά για να συναντήσει απροσδόκητα ο ένας τον άλλον...

Ο Γιάννης κι ο Γιάννης λοιπόν έγιναν πολύ καλοί φίλοι, αυτό που λέμε κολλητοί, είχαν κοινά, ήταν και το κάρμα βέβαια, έπιναν φραπέ, έπαιζαν τάβλι, αντάλλασσαν σημειώσεις, βιβλία και σκονάκια, τους άρεσαν τα ίδια κορίτσια, ειδικά εκείνα με τα γυμνά τα πόδια, πήγαν και με τις ίδιες κοπέλες (εκείνες ντε, με τα γυμνά τα πόδια), για συμπλέγματα δεν ενθυμούνται ακριβώς, μεγάλωσαν άλλωστε πολύ και πλέον είναι οικογενειάρχες, που να θυμούνται τώρα τέτοια πράγματα, τσακώνονταν πάντα για τις ίδιες αιτίες κι αφορμές, είχαν τα ίδια γούστα, αλλά όταν αφήνεις τη ζωή να σε οδηγήσει εκεί όπου αυτή θέλει, παίρνεις και τα ρίσκα σου...όμως το αυτοκίνητο, τη γυναίκα σου και τη ζωή τα εμπιστεύεσαι μόνο στα δικά σου χέρια, για το αυτοκίνητο βέβαια κάνω ένα σκόντο, τη γυναίκα τη θέλω μόνο για μένα, η ζωή πάλι είναι μεγάλη λέρα και πάει η πρόστυχη και με άλλους, αλλά όταν είσαι πολύ νέος, βιάζεσαι, βιάζεσαι υπερβολικά, δεν στέκεσαι, τρέχεις, κινητά δεν υπήρχαν τότε και καθώς αμφότεροι, ναι μεν Αιγόκεροι αλλά με ωροσκόπο στους Διδύμους και οι αστρολόγοι λένε ότι αυτός είναι ένας πολύ σουρεάλ συνδυασμός και ποιος είμαι εγώ, ένας χρεοκοπημένος πλην τίμιος εστέτ, που θα αμφισβητήσω την αστρολογία, το ποτάμι ακολούθησε τα δικά του παρακλάδια, πέρασε ανάμεσα από δύσβατα βουνά αλλά και πεδιάδες και χρειάστηκαν εννιά ολόκληρα χρόνια για να ξαναβρεθούν απρόσμενα και αυτή τη φορά, στην πλατεία μιας επαρχιακής πόλης (με πολλά κορίτσια με γυμνά πόδια), καθώς έπιναν φραπέ με γάλα κι έπαιζαν πόρτες και πλακωτό.

Τα κινητά είχαν αρχίσει να εμφανίζονται δειλά, αλλά αυτοί τότε τα σνόμπαραν, καθώς αυτά ήταν μαραφέτια της πλουτοκρατίας κι εκείνοι ποτέ δεν θα υπέκυπταν στις προσταγές των πολυεθνικών, στους Αμερικάνους και στον ιμπεριαλισμό, αργότερα βέβαια πήραν Nokia, αλλά αυτό δεν πιάνεται, είναι από τη Φινλανδία κι επειδή καλό είναι να έχεις ωροσκόπο στους Διδύμους, αλλά τον Αιγόκερω πως τον αντέχεις, πέρασαν ακόμα εννιά χρόνια για να ξαναβρεθούν ακόμα πιο απρόσμενα, στην χαοτική Ν. Υόρκη, έξω από την Αγία Τριάδα - βοήθειά τους - εκείνος να μπαίνει κι ο άλλος να βγαίνει, πάντα στο ίδιο σημείο, να βρίσκονται απροσδόκητα, να εκπλήσσονται, να σταυροκοπιούνται, να γελούν, να κολλάνε, αλλά πάντα να φεύγουν και να αποκλίνουν κι αν αυτό δεν είναι μεταφυσικό, δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να είναι και κάπως έτσι κοιτάζοντας τον αχνό ήλιο ανάμεσα στους ουρανοξύστες, κάθισαν στα σκαλοπάτια της εκκλησιάς, σήκωσαν τα μανίκια και ξεφύλλισαν τριανταπέντε χρόνια ζωής, από το πρώτο εκείνο κλάμα, τότε, σε εκείνο το μαιευτήριο για να φτάσουν στις σημειώσεις, στα σκονάκια, στα κορίτσια, στα ίδια κορίτσια με τα γυμνά τα πόδια, στους έρωτες, στις απογοητεύσεις, στα ταξίδια, στην καριέρα, στον γάμο, στα παιδιά, όλα έμοιαζαν να ακολουθούν ένα προδιαγεγραμμένο πλάνο, εκτός βέβαια από τις κατά καιρούς δικές τους εντελώς τυχαίες συναντήσεις, πετάχτηκαν μετά και σε ένα καφέ κι ήπιαν έναν espresso lungo, τάβλι δεν υπήρχε, έπαιξαν όμως darts, αντάλλαξαν και κινητά, πλέον ο καθένας είχε από δύο, ένα προσωπικό, ένα εταιρικό, η Αμερική ήταν τόσο προκλητικά όμορφη - έτσι κατέληξαν τρώγοντας χάμπουργκερ - ο ιμπεριαλισμός ήταν πια μια γραφική ανάμνηση της πρώτης νιότης…και κάπως έτσι με ένα χαμόγελο στα χείλη, με μια πίκλα ανάμεσα στα δόντια, με μια υπόσχεση που ήξεραν ότι ούτε και εκείνη τη φορά θα κρατούσαν, αλλά και με μια αδιόρατη μελαγχολία στο βλέμμα, χάθηκαν ξανά…

Εννιά περίπου χρόνια μετά την τελευταία συνάντηση, δεκαεπτά από την δεύτερη, είκοσι-έξι από την πρώτη και κάτι λιγότερο από σχεδόν μισό αιώνα από εκείνο το πρώτο κοινό κλάμα, οι δύο τους ξαναβρέθηκαν εντελώς τυχαία στο Clemente, στη Βουκουρεστίου, πίνοντας φρέντο καπουτσίνο, τον φραπέ δημοσίως τον είχαν κόψει εδώ και χρόνια, έκανε κακό στο image, για τάβλι ούτε λόγος βέβαια στα πέριξ του Κολωνακίου, μόνο καλοκαίρι στο μπαλκόνι, με τη σαγιονάρα στο πόδι και τις τέντες κατεβασμένες, τώρα πια είχαν ανακαλύψει τα «ιδιωτικά activities» και το wii και ειδικά το sports edition που είναι και πιο cool, ειδικά όταν παίζεις τένις και κατατροπώνεις τον Φέντερερ, είχαν πλέον γκριζάρει και οι δύο, κοντοστάθηκαν, παρατήρησαν ο ένας τον άλλον, έσφιξαν τα χέρια, αγκαλιάστηκαν, χαλάρωσαν τη γραβάτα, χαλάρωσαν το βλέμμα, χαμογέλασαν, σώπασαν, σώπασαν για πολύ ώρα κοιτάζοντας τον αθηναϊκό ήλιο, μπορεί και να δάκρυσαν λίγο, αλλά πίσω από τα γυαλιά που να το καταλάβεις, εδώ είχαν κόψει τον φραπέ και το τάβλι δημοσίως, το κλάμα θα κρατούσαν; μήτε για σκονάκια μίλησαν, μήτε για έρωτες, μήτε για κορίτσια με γυμνά πόδια, για καριέρες, για γάμους και παιδιά, ούτε καν για τις συμπτώσεις της ζωής, το ήξεραν άλλωστε ότι είχαν πλέον μεγαλώσει αρκετά για να την ερμηνεύουν και να την αναλύουν, ήξεραν ότι είχαν σοβαρέψει πλέον πολύ για να την πάρουν στα σοβαρά και επίσης ήξεραν ότι από εκείνο το πρώτο κλάμα, μέχρι και το ύστατο δάκρυ, η ζωή μπορεί να είναι σκληρή και άδικη, αλλά μπορεί και να σε περιμένει χαμογελώντας σε κάποια γωνία, να σου κάνει ένα, τσαααααα και να σου σκάσει ένα φιλάκι, φτάνει να έχεις τα μάτια ανοιχτά για να την δεις και τα χέρια ορθάνοιχτα για να την αγκαλιάσεις…