Don't cry for me Greece

Είχα βρεθεί σε απόγνωση. Δεν ήξερα που ακριβώς να αποτανθώ για να ζητήσω βοήθεια ώστε να σώσω την τιμή και την υπόληψη της πατρίδας μου.

Που πας ρε Καραμήτρο με τέτοια spread στα ομόλογα, σκέφτηκα...

Μην έχοντας λοιπόν πολλές εναλλακτικές, αποφάσισα να γράψω μια επιστολή, η οποία μου βγήκε τόσο συγκινητική που πίστευα μέχρι κι εγώ ότι θα δάκριζε ακόμα κι ο τελευταίος αλογομούρης της Wall Street, πίστευα ότι έτσι θα έπιανα τη διεθνή κοινότητα στο φιλότιμο και μπορεί να μας έβλεπε στο τέλος με συμπάθεια για μία ακόμα φορά. Τόσα χρόνια λέω μας εμπιστεύονται και μας δανείζουν, τώρα θα βγάλει η τσέπη τους καβούρια;

Δεν είναι δυνατόν σκέφτηκα, δεν μπορεί να μας αφήσουν στο έλεος της ανυμποριάς μας, των ελλειμμάτων και των δανεικών μας (και ποιων δανεικών μωρέ, ποιος δεν χρωστάει σήμερα!) και να καταποντιστούμε σαν το Σάμαινα δύο ναυτικά μίλια από τη στεριά, δεν γίνεται να ξεπέσουμε στην ανυποληψία και να μας εξευτελίζουν καθημερινά οι κάθε λογής κερδοσκόποι της οικουμένης, ποιούς; εμάς! που μπορεί ασφαλώς να τα κάναμε σκατά, δηλαδή τι σκατά, εδώ ένα σπίτι αγοράζεις και παίρνεις στεγαστικό, ολόκληρος Δημόσιος Τομέας, μια ολόκληρη κρατική μηχανή, να μην χρηματοδοτηθεί κι αυτή με το κατιτίς της; αλλά εμείς είμαστε ο λαός ο εκλεκτός! Δεν γίνεται λέω να αφεθούμε στη μοίρα μας, δεν το θέλει ούτε κι ο Θεός ο ίδιος, εμείς είμαστε το λίκνο του Δυτικού Πολιτισμού, εμείς όταν χτίζαμε Παρθενώνες, εκείνοι κυνηγούσαν αγριογούρουνα στα δάση, όταν εμείς τρώγαμε ψητό χταποδάκι και χοχλιούς μπουμπουριστούς, εκείνοι τότε μόλις ανακάλυπταν εκείνη την αηδία, το σούσι!

Δεν υπήρχε αμφιβολία, ήταν το καλύτερό μου κείμενο, ω ναι, ήταν, ακόμα κι εγώ τελικά με ζήλεψα κι έφτυνα τον κόρφο μου μη με ματιάσω! Έλα όμως που φαίνεται ότι είναι γραφτό της μοίρας μας να τραβήξουμε το κουπί μονάχοι μας και να λουστούμε αυτά που κοροϊδεύουμε;

Το κείμενο ήταν τόσο συγκινητικό που μέχρι κι εγώ έβαλα τα κλάματα με αυτά που έγραφα! Δεν άντεξα να το στείλω, τους λυπήθηκα, ω ναι, κι έτσι πάτησα το delete!

Όλα έγιναν στάχτη και μπούρμπερη!

...και τώρα τι;

Ωιμέ!

Συμφορά!

Πως θα ξεπληρώσω το Καγιέν τώρα ο άνθρωπος;

Με τι μούτρα θα ξαναβγώ στην Oxford street για μοντελάκια;

Πως θα επισκευάσω τώρα το τζακούζι στο σαλέ μου στην Αράχοβα;

Με τι όρεξη θα ξαναφάω σούσι;

Don’t cry for me Greece και για την μαύρη μου κατάντια, the truth is I never left you, τούτο το δρόμο θα τον διαβούμε μαζί, όπως κάνουμε χρόνια τώρα.

Don’t cry for me Greece, γιατί αντί να κλαις εσύ για μένα, θα πρέπει εγώ να κλάψω και να γελάσω με ΄σένα πρώτα απ’ όλα.

Don’t cry for me Greece, μπορεί εγώ να κάνω την καρδιά μου πέτρα και να την βγάλω τελικά με τα ετοιματζίδικα, αλλά εσύ όμως προετοιμάσου για να φορέσεις το τελευταίο κοστουμάκι της υψηλής χρηματοπιστωτικής ραπτικής.

Don’t cry for me Greece, εγώ τον καφέ μου πάντα πικρό τον έπινα, εσύ απλά έχεις μάθει στο λουκούμι.

Don’t cry for me Greece, μπορεί τελικά και να την σκαπουλάρουμε, περίμενε να κατακάτσει πρώτα ο κουρνιαχτός και ίσως πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας (τα λούσα) θα ΄ναι!

Don’t cry for me Greece, το κλάμα σπάει την επιδερμίδα και πλέον δεν υπάρχει σεντς μήτε για ενυδατική!

Masumiyet Müzesi

Με τις εμμονές σου, είτε θα πρέπει να συμβιβάζεσαι και να πορεύεσαι αρμονικά μαζί τους, είτε θα πρέπει να απαλλαγείς από αυτές με συνοπτικές διαδικασίες.

Ευτυχώς με τις δικές μου ξεμπερδεύω πολύ εύκολα, για αυτό και με επισκέπτονται πλέον σπανίως, όμως όταν μου χτυπούν την πόρτα είμαι πάντα πρόθυμος να την ανοίξω.

Best sellers διαβάζω σπάνια, όχι γιατί έχω καμία εμμονή με τα ευπόλητα, απλά γιατί διαθέτω μια ακόμα μεγαλύτερη εμμονή, να μην κάνω δηλαδή πράγματα που κάνουν οι άλλοι στον ίδιο χρόνο.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση υπήρχαν όλες οι προϋποθέσεις για να το σνομπάρω, καθώς έμαθα ότι το βιβλίο αυτό πουλάει περισσότερο κι από κουραμπιέδες τα Χριστούγεννα, αλλά όμως εδώ μιλάμε για τον Ορχάν Παμούκ, του οποίου τα βιβλία διαβάζω μονορούφι από τις αρχές κιόλας της δεκαετίας του ’90, όταν πρωτοδιάβασα το «Μαύρο Βιβλίο» και ενθουσιάστηκα.

Από τότε τον ακολουθώ κατά πόδας, καθώς συμπικνώνει μια σειρά από χαρακτηριστικά, τα οποία εκτιμώ ιδιαίτερα, δηλαδή, γραφή γλαφυρή, τρυφερή, μελαγχολική, πολύχρωμη, γλυκιά νοσταλγία, βαθύς και ανεπιτήδευτος συναισθηματισμός, ρομαντική ματιά, βελούδινος ρεαλισμός και μια απέραντη και ειλικρινή αγάπη για το βασικό μοτίβο των βιβλίων του, δηλαδή την Πόλη, τη δική του εμμονή, από την οποία μάλλον δεν θέλει να απαλλαγεί. Η γραφή του Παμούκ είμαι μια γραφή ρυθμική και γεμάτη μουσικότητα, είναι σαν να ακούς να παίζει το κανονάκι κι εσύ να κάθεσαι και να αγναντεύεις τον Βόσπορο μια δροσερή φθινοπωρινή μέρα, είναι μια γραφή απλά απολαυστική.

Με το βιβλίο αυτό ο Παμούκ και με την ευκαιρία της έναρξης της θητείας της Πόλης ως πολιτιστικής πρωτεύουσας της Ευρώπης για το 2010 (ή ευρωπαϊκής πρωτεύουσας του Πολιτισμού, όπως νομίζω ότι το λένε πλέον), περνά επιτέλους από τα χωράφια της εγχώριας αμφισβήτησης, στο πεδίο της όψιμης αναγνώρισης, γεγονός το οποίο θα πρέπει να μας προβληματίσει και να μας παραδειγματίσει, για το πως δηλαδή μια χώρα μπορεί να μεταμορφώνεται, να μεταλάσσεται, να ξεπερνά, έστω και φαινομενικά τις εμμονές της και να πορεύεται μέσα στο χρόνο, ακολουθώντας ένα μοναδικό ένστικτο επιβίωσης και προσαρμογής.

Σήμερα άρχισα να καταδύομαι μέσα στις σελίδες του και ενώ στην αρχή κρατούσα επιφυλάξεις ως προς τις δυθυραμβικές κριτικές που ακολουθούν το «Μουσείο της Αθωότητας» (Masumiyet Müzesi), διαπιστώνω ότι τελικά και λίγουν γράφουν.

Knockin' on Heaven's Door

Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω ακόμα πεισθεί για την ύπαρξη του παραδείσου, αυτόν που μάθαμε τουλάχιστον από τα θρησκευτικά και μάλλον υιοθετώ την άποψη ότι εδώ βρίσκονται όλα, τις περισσότερες φορές μάλιστα και μέσα στο ίδιο μας το μυαλό, αλλά τουλάχιστον κάθε φορά έχεις την προσδοκία, ότι κάθε πόρτα που χτυπάς, κάθε βήμα που κάνεις, κάθε απόφαση που παίρνεις, μικρή ή μεγάλη, θα σε οδηγήσει πιο κοντά σε αυτό το οποίο επιθυμείς.

Βέβαια πολύ θα ήθελα τελικά να πεισθώ ότι υπάρχει αυτός ο παράδεισος, ποιός ξέρει μπορεί και με τα χρόνια να γίνει κι αυτό - βέβαια εδώ που τα λέμε και με τον επίγειο αρκούμαι - αλλά από την άλλη, ούτε και με αυτούς τους επίγειους νιώθω πολύ να πείθομαι, καθώς κρίνοντας από τον χαρακτήρα που ΄χω, όλα τούτα τα στομφώδη και τα υπερβολικά απέχουν πολύ από την αντίληψη που έχω διαμορφώσει πλέον για τη ζωή.

Όσο παιρνούν τα χρόνια και ευτυχώς τα δικά μου για την ώρα παιρνούν καλά και τα νιώθω ακόμα να με χαϊδεύουν κι όχι να με γερνούν - η αλήθεια είναι ότι ευτυχώς κληρονόμησα και τα οικογενειακά γονίδια - αισθάνομαι ότι οι μεγάλες πόρτες που "έπρεπε" να περάσω είναι απλά πίσω μου και από ΄δω και μπρος νιώθω, για έναν ανεξήγητα αισιόδοξο λόγο, ότι υπάρχουν ακόμα μεγαλύτερες μπροστά μου.

...κι αν κάποτε αυτές τις πόρτες πάλευα για να τις ισοπεδώσω, τώρα πια λαχταρώ απλά να τις ανοίξω με το πόμολο...

Knockin' on Heaven's Door

Mama put my guns in the ground

I can't shoot them anymore...