Πέμπτη, 28 Ιανουαρίου 2010

Don't cry for me Greece

Είχα βρεθεί σε απόγνωση. Δεν ήξερα που ακριβώς να αποτανθώ για να ζητήσω βοήθεια ώστε να σώσω την τιμή και την υπόληψη της πατρίδας μου.

Που πας ρε Καραμήτρο με τέτοια spread στα ομόλογα, σκέφτηκα...

Μην έχοντας λοιπόν πολλές εναλλακτικές, αποφάσισα να γράψω μια επιστολή, η οποία μου βγήκε τόσο συγκινητική που πίστευα μέχρι κι εγώ ότι θα δάκριζε ακόμα κι ο τελευταίος αλογομούρης της Wall Street, πίστευα ότι έτσι θα έπιανα τη διεθνή κοινότητα στο φιλότιμο και μπορεί να μας έβλεπε στο τέλος με συμπάθεια για μία ακόμα φορά. Τόσα χρόνια λέω μας εμπιστεύονται και μας δανείζουν, τώρα θα βγάλει η τσέπη τους καβούρια;

Δεν είναι δυνατόν σκέφτηκα, δεν μπορεί να μας αφήσουν στο έλεος της ανυμποριάς μας, των ελλειμμάτων και των δανεικών μας (και ποιων δανεικών μωρέ, ποιος δεν χρωστάει σήμερα!) και να καταποντιστούμε σαν το Σάμαινα δύο ναυτικά μίλια από τη στεριά, δεν γίνεται να ξεπέσουμε στην ανυποληψία και να μας εξευτελίζουν καθημερινά οι κάθε λογής κερδοσκόποι της οικουμένης, ποιούς; εμάς! που μπορεί ασφαλώς να τα κάναμε σκατά, δηλαδή τι σκατά, εδώ ένα σπίτι αγοράζεις και παίρνεις στεγαστικό, ολόκληρος Δημόσιος Τομέας, μια ολόκληρη κρατική μηχανή, να μην χρηματοδοτηθεί κι αυτή με το κατιτίς της; αλλά εμείς είμαστε ο λαός ο εκλεκτός! Δεν γίνεται λέω να αφεθούμε στη μοίρα μας, δεν το θέλει ούτε κι ο Θεός ο ίδιος, εμείς είμαστε το λίκνο του Δυτικού Πολιτισμού, εμείς όταν χτίζαμε Παρθενώνες, εκείνοι κυνηγούσαν αγριογούρουνα στα δάση, όταν εμείς τρώγαμε ψητό χταποδάκι και χοχλιούς μπουμπουριστούς, εκείνοι τότε μόλις ανακάλυπταν εκείνη την αηδία, το σούσι!

Δεν υπήρχε αμφιβολία, ήταν το καλύτερό μου κείμενο, ω ναι, ήταν, ακόμα κι εγώ τελικά με ζήλεψα κι έφτυνα τον κόρφο μου μη με ματιάσω! Έλα όμως που φαίνεται ότι είναι γραφτό της μοίρας μας να τραβήξουμε το κουπί μονάχοι μας και να λουστούμε αυτά που κοροϊδεύουμε;

Το κείμενο ήταν τόσο συγκινητικό που μέχρι κι εγώ έβαλα τα κλάματα με αυτά που έγραφα! Δεν άντεξα να το στείλω, τους λυπήθηκα, ω ναι, κι έτσι πάτησα το delete!

Όλα έγιναν στάχτη και μπούρμπερη!

...και τώρα τι;

Ωιμέ!

Συμφορά!

Πως θα ξεπληρώσω το Καγιέν τώρα ο άνθρωπος;

Με τι μούτρα θα ξαναβγώ στην Oxford street για μοντελάκια;

Πως θα επισκευάσω τώρα το τζακούζι στο σαλέ μου στην Αράχοβα;

Με τι όρεξη θα ξαναφάω σούσι;

Dont cry for me Greece και για την μαύρη μου κατάντια, the truth is I never left you, τούτο το δρόμο θα τον διαβούμε μαζί, όπως κάνουμε χρόνια τώρα.

Dont cry for me Greece, γιατί αντί να κλαις εσύ για μένα, θα πρέπει εγώ να κλάψω και να γελάσω με ΄σένα πρώτα απ’ όλα.

Dont cry for me Greece, μπορεί εγώ να κάνω την καρδιά μου πέτρα και να την βγάλω τελικά με τα ετοιματζίδικα, αλλά εσύ όμως προετοιμάσου για να φορέσεις το τελευταίο κοστουμάκι της υψηλής χρηματοπιστωτικής ραπτικής.

Dont cry for me Greece, εγώ τον καφέ μου πάντα πικρό τον έπινα, εσύ απλά έχεις μάθει στο λουκούμι.

Dont cry for me Greece, μπορεί τελικά και να την σκαπουλάρουμε, περίμενε να κατακάτσει πρώτα ο κουρνιαχτός και ίσως πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας (τα λούσα) θα ΄ναι!

Dont cry for me Greece, το κλάμα σπάει την επιδερμίδα και πλέον δεν υπάρχει σεντς μήτε για ενυδατική!

8 σχόλια:

Katerina ante portas είπε...

Don't cry John boy, ευτυχώς υπάρχει και η ..aloe vera!

(μετά τη μεγάλη Αικατερίνη ας το παίξω και..Αντουανέττα!) ;)

scalidi είπε...

Μεγάλο δρόμο θα διαβείς, πόρτα θα περάσεις, βλέπω στο φλιτζάνι σου...

Τζων Μπόης είπε...

@ Μεγάλη Αντουανέττα...ε, Αικατερίνη, από αυτό έχουμε μπόλικο και δωρεάν, τίγκα οι γλάστρες στο μπαλκόνι!

@ Σταυρούλα, Πόρτα; Πόρτες!!! και χωρίς να μου πει κανείς τον καφέ!
Μία εξ αυτών και της κολάσεως!

Ελίνα είπε...

Με συγκινήσατε πανάθεμά σας. Εμείς οι Ελληνες, που όταν οι υπόλοιποι ανακάλυπταν το κρέας, είχαμε ήδη τριγλυκερίδια, εμείς, να είμαστε τώρα οι φτωχοί συγγενείς των βαρβάρων, ούνων, γότθων και βησιγότθων...
Τέλος!!! Μόνο ένας σεισμός θα μας σώσει. Να μας λυπηθούν οι ευρωπαίοι εταίροι μας και να ξυλωθούν κάποια δις. για να μας βοηθήσουν. Κι επειδή δεν βλέπω να έρχεται αυτός ο σεισμός, μήπως να βγούμε και οι 10.000.000 έξω και να χοροπηδάμε ταυτόχρονα, με τέμπο, να φιάξουμε εκεί τα ανάλογα κύμματα και συχνότητες(πως στο καλό τα λένε αυτοί οι φυσικοί),και να τον προκαλέσουμε μόνοι μας;;;

fieryfaerie είπε...

Δε λυγίζουν με γράμματα και μαρθαβουρτσισμούς τα γκόλντεν μπόις, εσύ θα έπρεπε να το ξέρεις πρώτος, Τζόνι! Ας είναι, αρκεί η προσπάθεια.

Τζων Μπόης είπε...

@ Μην κλάψετε ακόμα Ελίνα, κρατήστε τα δάκρυά σας για αργότερα, είμαι σίγουρος ότι θα χρειαστούν και σε 'σας.

@ Fieryfaerie, έχεις δίκιο, εδώ χρειάζονται σκηνές πορνό!

Το παιδί της πλατείας είπε...

http://topaiditisplateias.blogspot.com/2010/01/blog-post_31.html
Εδώ φίλε Γιάννη και συνονόματε γράφω για το χρέος της Ελλάδος και προτείνω κάποιες λύσεις, ουτοπικές μεν αλλά αν είχαμε σωστούς ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ θα γινοτάνε αυτό

Ανώνυμος είπε...

Δυστυχώς δε θέλουν να "βρεθεί λύση" θέλουν να μη βρεθεί ποτέ... δείτε αυτό το ντοκυμαντέρ για την οικονομική καταστροφή της Αργεντινής και αν μπορείτε διαδώστε το... (εγώ πάντως το έβαλα και στο μπλογκ μου :-P) Η ιστορία της Αργεντινής είναι απελπιστικά όμοια με της Ελλάδας... είχαν δικτατορίες τις ίδιες εποχές, είχαν τις ίδιες ιδιωτικοποιήσεις από ίδιου τύπου κυβερνήσεις, ίδια σκάνδαλα... ώσπου έγινε το μπαμ και τους στείλανε στο ΔΝΤ... (καλή ώρα) Μετά από αυτό οι τράπεζες έβαλαν λουκέτο και όσες επέζησαν έβαλαν επιτόκια 50% στους πολίτες που είχαν χάσει όλες τις οικονομίες τους... το κράτος είχε ιδιωτικοποιήσει ως και τις εταιρείες ύδρευσης με αποτέλεσμα να μείνουν 200.000 άνθρωποι χωρίς νερό λόγω "χρέους" στην εταιρεία... Γενικά η κατάσταση ξέφυγε και οδήγησε σε εξέγερση... Το ντοκυμαντέρ εξηγεί και πώς δημιουργούνται τα χρέη... Μην αναλώνεστε στο να σκέφτεστε λύσεις αυτό που χρειάζεται είναι να επαναστατήσουμε πριν πεινάσουμε στον ίδιο βαθμό με τους Αργεντινούς... http://www.youtube.com/watch?v=9loPiyKm-z8 <-εδώ είναι μόνο το 1ο μέρος... υπάρχουν και τα υπόλοιπα στο youtube... δείτε το και διαδώστε το αν θέλετε...

Ελένη