Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2005

Χωρίς αερόσακο





Είναι στιγμές που νιώθεις να ελέγχεις τα πάντα, να αισθάνεσαι απόλυτος άρχοντας του μικρόκοσμου που έχεις φτιάξει...

Ένας μικρόκοσμος προστατευμένος από αερόσακους, μια ζωή φούσκα, αέρας κοπανιστός κι έρχονται κάποιες άλλες στιγμές που ξαφνικά νιώθεις οι αερόσακοι να σκάνε, να σε γεμίζουν από τον πεθαμένο, ανθυγιεινό τους αέρα μόνο και μόνο για να προστατεύσουν το μικρόκοσμό σου, τα πολύτιμα κεκτημένα σου τα οποία αγωνίζεσαι λυσσαλέα καθημερινά να αυγατίσεις.

Πρωί Δευτέρας, ανάμεσα σε μια αγανακτισμένη θάλασσα χρεωμένων λαμαρίνων με αερόσακους μπροστινούς, πισινούς, πλευρικούς, πλαγιομετωπικούς, μια αυταπάτη κλεισμένη σε μια φούσκα επίπλαστης ζωής.

Μια φούσκα ζωής καβάλα στο άλογο ή μάλλον στα άλογα των GTI και των Turbo με ABS, ASR, 16βάλβιδους κινητήρες, air condition, δισκόφρενα, και οδηγούς πλοήγησης, αέρας κοπανιστός ανάμεσα σε δερμάτινα αναπαυτικά καθίσματα, και ηλιοροφές.

Κλειστά παράθυρα κι αέρας air condition κι έξω μια ανάσα ζωής, ένας αέρας άλλοτε βρώμικος κι άλλοτε φρέσκος, κλεισμένος μέσα στον επικίνδυνο αερόσακο μιας πόλης στέρφας.
Στο cd της κινούμενης αυταπάτης μου παίζει εδώ και ώρα ένα τραγούδι, ξανά και ξανά και ξανά...

Έξω δύο μάτια σκούρα, καθαρά, διεισδυτικά καρφωμένα πάνω στο βρώμικο παρμπρίζ της αυταπάτης μου.

“Να το καθαρίσω;”
Δεν μιλάω...αν μπορούσες να καθαρίσεις και το εσωτερικό, να φυσήξεις λίγο φρέσκο αέρα, να κάνεις τους αερόσακους μου να σκάσουν μια για πάντα.
Δυό σκούρα παιδικά μάτια... αμερικάνικο φιλμ noir...κάπου στο βάθος θα εμφανιστεί ο Χάμφρεϋ Μπόγκαρτ...
Δυό παιδικά μάτια, αερόσακος που σκάει κατάμουτρα...τζάμπα σπαταλημένη ελπίδα στα πεζοδρόμια και στα φανάρια των δρόμων...

...και το τραγούδι να παίζει...ξανά και ξανά...
...ανοίγω τα παράθυρα να μπει η φρεσκάδα...να βγει έξω το τραγούδι να ενωθεί με εκείνα τα παιδικά καθαρά, μαύρα μάτια, με την ελπίδα, με μια ζωή χωρίς αερόσακο, χωρίς ζώνες ασφαλείας...

...και το τραγούδι να μη σταματά...ξανά και ξανά...η μουσική του Θεοδωράκη, οι στίχοι του Λ.Παπαδόπουλου...η φωνή του Παύλου Σιδηρόπουλου, η καρδιά γίνεται κόμπος, μια φωνή μετωπική σύγκρουση στη λεωφόρο...χωρίς αερόσακο...

Κάποτε θα 'ρθουν να σου πουν
πως σε πιστεύουν, σ' αγαπούν
και πώς σε θένε
Έχε τον νου σου στο παιδί
κλείσε την πόρτα με κλειδί
ψέματα λένε

Κάποτε θα 'ρθουν γνωστικοί
λογάδες και γραμματικοί
για να σε πείσουν

Έχε τον νου σου στο παιδί
κλείσε την πόρτα με κλειδί
θα σε πουλήσουν

Και όταν θα 'ρθουν οι καιροί
που θα 'χει σβήσει το κερί
στην καταιγίδα

Υπερασπίσου το παιδί
γιατί αν γλιτώσει το παιδί

υπάρχει ελπίδα...

4 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Nice Blog!!!   I thought I'd tell you about a site that will let give you places where
you can make extra cash! I made over $800 last month. Not bad for not doing much. Just put in your
zip code and up will pop up a list of places that are available. I live in a small area and found quite
a few. MAKE MONEY NOW

Ανώνυμος είπε...

Nice blog!
I don't give cash to those
street cleaners...what to do with them,same eyes ,diferent lifes,same days ,diferent rights,same smiles,diferent needs,what to do?
Lets go clean our dreams.

emotional_anaemia είπε...

...

John boy είπε...

Νo comment?
σε άφησα άφωνη?
έχεις αυτοκίνητο με ηλιοροφή?
σου άρεσε το τραγούδι?
έχεις καμιά καλύτερη ιδέα για τα τζάμια του αυτοκινήτου μου/σου?
θυμήθηκες τους Δρόμους Ζωής?

εεε, μάλλον αυτό είναι όπως το ίδιο θυμόμουν κι εγώ όταν μου συνέβαινε...

θα τα πούμε εκεί λοιπόν καλή μου Magica...