Πέμπτη, 4 Σεπτεμβρίου 2008

Μικρό βιβλίο, Μεγάλα όνειρα

Φωτογραφία: Stanko Abadžic

«…το ξενοδοχείο που πηγαίναμε με τη θεία Ρόζα ήταν πάντα κακοφωτισμένο, όταν τελειώναμε η θεία έκλαιγε και προσπαθούσε να συμμαζέψει ό,τι απόμεινε απ’ τη ζωή της σ’ έναν παλιό κορσέ,
όταν βγαίναμε περπατούσαμε αμίλητοι…

«είμαι μεγαλύτερη σου, σε αποπλανώ», μου ‘πε κάποτε
«ναι θεία, αλλά θα πάτε στον παράδεισο γι’ αυτό…»


Τάσος Λειβαδίτης
Μικρό βιβλίο, Μεγάλα όνειρα

3 σχόλια:

απ' αλλού είπε...

...έχεις την αγάπη μου, πάντα!

Τζων Μπόης είπε...

...κι εσύ Χρήστο, πάντα!

Θεία Λένα είπε...

΄..μετά τη χαρά, η συγκίνηση ανοίγει τους κρουνούς των συναισθημάτων. Δεν είναι κακή η αποπλάνηση ανεξαρτήτου ηλικίας. Κακές είναι οι τύψεις μετά.

Μία ταινία εδώ, χωρίς τύψεις
http://www.youtube.com/watch?v=X-3PP7hfIm4,
ίσως να την έχεις δεί